Το τραγούδι της ημέρας:Because the night/Patti Smith

Το τραγούδι της ημέρας

Βράδυ. Νύχτα. Η ώρα που ζούμε και που οι αισθήσεις μας οξύνονται σε υπερθετικό βαθμό. Βλέπω από το μπαλκόνι μου τη θάλασσα, ελάχιστα, μακριά. Ο αέρας διαπεραστικός. Παίρνει τα μαλλιά μου και συνεφέρει το πρόσωπο μου. Βουίζει την φωνή του. Ακούω το τραγούδι του. Θεριεύει η ανάγκη μέσα μου να τον αναζητήσω ακόμα κι αν δεν ξέρω που βρίσκεται.

Ρίχνω απάνω μου μια ζακέτα. Βγαίνω απελπισμένη. Παρατηρώ για λίγο τον τρόπο με τον οποίο το πορτοκαλί φως της λάμπας πέφτει στα φύλλα των δέντρων. Αν και στη φρενίτιδα της πόλης η φύση βρίσκεται σε τέλεια αρμονία. Έχω ανάγκη να σε βρώ. Γιατί το βράδυ ανήκει στους εραστές. Γιατί το βράδυ όλα γίνονται πιο όμορφα πλάι σε κάποιον. Γιατί το βράδυ η μοναξιά είναι ανυπόφορη και ψυχοφθόρα. Πιο πολύ από τη μέρα. Πιο πολύ από κάθε άλλη ώρα.

Φεύγω. Βροντάω την πόρτα σαν να μην υπάρχει αύριο. Σαν να μη με νοιάζει. Έρχομαι να σε βρώ. Θέλω να έρθω και να χαϊδέψω τα μαύρα και πυκνά μαλλιά σου. Να διαπεράσω τα δάχτυλα μου μέσα απ’ αυτά και να μυρίσω το άρωμα που αναβλύζει ο λαιμός σου. Ποθώ την ανάσα σου. Έρχομαι να σε βρω γιατί το βράδυ η ψυχή και το σώμα αποζητούν εσένα.

Σ ’ονειρεύομαι και σε ψάχνω. Σε ψάχνω και ας μη σε ξέρω. Σε ψάχνω στην ίδια πόλη. Το βράδυ ανήκει στους εραστές. Έλα και τραγούδησε μου το τραγούδι του γιασεμιού. Έλα και χάρισε μου τη θάλασσα. Άγγιξε με. Σε νιώθω κοντά μου. Φύσηξε στα χείλη μου και θα είμαι ευτυχισμένη. Θα μείνουμε παιδιά. Θα μείνουμε εραστές. Θα είναι βράδυ, γιατί το βράδυ, ανήκει στους εραστές.

 

 

[αναδημοσίευση από το site ekimolia]

 

Uncategorized
οι άνθρωποι μου 
πάντα διάβολοι με αγγελικά φτερά πλασμένοι
βυθισμένοι στις κολάσεις τους
ποιητές καταραμένοι
στέκομαι στο σκοτάδι
μόνη, πάντα μόνη 
και η επιβεβαίωση που αντλώ
απ'τον λαθών τους τον ασκό 
έχει αρχίσει να με πορώνει
ρώσικη ρουλέτα οι σχέσεις
που έχει καταντήσει ρουτίνα 
μια απογοήτευση που η κοινωνία
θα προστάξει να ξεφορτωθώ με την φασίνα
και εθισμούς δεν γνώρισα - ψέμα  δε θα σου πω
μα είναι φορές που περνάω τα σκοτάδια μου και γω

μα εσύ ρε φίλε που να καταλάβεις
μια ευκαιρία ακόμα πέταξες
τις ίδιες μαλακίες δεύτερη φορά να επαναλάβεις
κάθε φορά θα σου λέω δεν πειράζει
μα μέσα μου κάπου άνθισε το αγιάζι
και αν αναρωτιέσαι πως οι άνθρωποι/τα θύματα αλλάζουν
από τα συντρίμια τους μαθαίνουν στην ουσία να εστιάζουν
έτσι λοιπόν θα κάνω και εγώ,
την μοναξιά μου έμαθα πια να αγαπώ
και δε φοβάμαι πια ούτε εσένα - ούτε κανένα
το μόνο που φοβάμαι είναι το εγώ μου για εμένα

μη θυμώνεις κάπου κάπου αν σε ταλαιπωρώ
μείνε αν η καρδιά σου το λέει να μοιραστείς
χάδι αληθινό
φύγε αν κάπου δεν είσαι σίγουρος
για το μονοπάτι αυτό

εγώ θα ζώ
εγώ θα ζώ
στον κύκλο που χαράσσω
με το χέρι το αριστερο
και αν αυτό με ορίζει άτυχη εδώ
καλύτερα αετός παρά ανούσιο ερπετό. 


note #2

Uncategorized

 

Αμφιταλαντεύομαι  για την αξία ή μη του χρόνου. Σκέφτομαι ρε φίλε μήπως παραπαίρνουμε τα πάντα στα σοβαρά και ξεχνάμε το χαμόγελο. Παίρνουμε στα σοβαρά τους εαυτούς μας πρώτα πρώτα, τους ρόλους μας, τις δουλειές μας και τελικά όταν θα έρθει η κακή η ώρα – όταν θα έρθει όποιος έρθει να μας πάρει τελοσπάντων , πως θα του την σκάσουμε ; Πως θα τον κοροιδεύουμε στα μούτρα; Πως δεν θα μας νοιάζει ό,τι και να μας κάνει – όπου και αν πάμε , ό,τι και αν γίνουμε;

Σκέφτομαι την κανονικοποίηση φιλαράκο.  Βλέπω ετούτο το πλασματάκι που παλαβώνει κάθε που με βλέπει – μαλλιαρό , αγαπησιάρικο και που οι φίλοι μου λέγανε να το βαπτίσω κρουασάν. Τελικά η κάβλα με τους Αρχαίους επικράτησε. Εκ των υστέρων , δεν ξέρω αν είναι κάβλα ή κανονικότητα. Να δώσουμε ένα όνομα στον σκύλο – στα πλαίσια της λογικής. Να ζήσουμε στα πλαίσια της λογικής. Να δουλεύουμε στα πλαίσια της λογικής . Να ερωτευτούμε στα πλαίσια της λογικής.  Και καταντάμε μίζερα ανθρωπάκια να τρέχουμε στην Ιπποκράτους για να προλάβουμε να πάμε στην δουλειά. Κανονικότητα. Βαρετή ζωή. Δυστυχία. Και σε βάζουν άνθρωπε να λές ευχαριστώ για την μιζέρια που ζεις. Γιατί η μιζέρια σου σε φέρνει σε πλεονεκτική θέση “εσύ τουλάχιστον” έχεις δουλειά.

Το domino φίλε μου συνεχίζει. Δουλεύεις  και δε σου μένει χρόνος για έρωτες και αγάπη. Αυτά είναι πολυτέλειες σήμερα. Αλλά και γεννήτρια χρόνου να είσαι – θα δέρνεσαι συνέχεια από εκείνο το ανικανοποίητο. Πλασματικές σχέσεις- δήθεν λέξεις- ερωτική τριγωνομετρία – ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Η ψευδαίσθηση ξεκινάει εκεί που αρχίζει η πεποίθηση της ιδιοκτησίας και της μονιμότητας. Ο έρωτας – μάλλον – φθίνει όταν σιγουρέψει κανείς την κατάκτηση. Οι μονιμότητες και οι αποκλειστικότητες είναι για τους κουτούς. Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι  και φεύγουν. Αυτό που είναι τρομακτικό όμως ρε φίλε είναι το να πέφτεις μέσα σε κάθε σου πρόβλεψη για τον καθένα τους. Να θέλεις να βγείς λάθος και να μη μπορείς. Ακόμα και στην διάρκεια.

Θα μου πεις άρα τα πάντα έχουν διάρκεια τρείς με τέσσερις μήνες ; Όχι. Αν δεν μετουσιώσεις τον έρωτα σε αγάπη όμως – τότε αρχίζει η κατάσταση να αλλάζει. Έχω καταλήξει Ίαν ότι το πρόβλημα σήμερα είναι ιδεολογικό ή ιδεοληπτικό καλύτερα. Φυτεύουν στα μυαλά ανόητες ιδέες όπως ” απόλυτη αγάπη” και “απόλυτος έρωτας” και όλοι εξιδανικεύουν απλές λέξεις οι οποίες στην πραγματικότητα είτε έχουν εντελώς διαφορετική σημασία είτε δεν υφίστανται καν.

Και είναι τρομακτικό να πιστεύεις σε ουτοπίες. Είναι τρομακτικό να ελπίζεις σε ιδανικές δουλειές, ιδανικούς εραστές, ιδανικές αγάπες . Είναι τρομακτικό το να έχεις προσδοκίες που στις γεννούν μεν οι άλλοι – αλλά εσύ σαν ανόητος ιδεαλιστής τις ασπάζεσαι. Η μόνη ουτοπία που αξίζει είναι η επανάσταση. Μονάχα αυτή.Αυτή ακόμα και αν δεν πετύχει – θα έχεις παλέψει για την Ελευθερία.Και οι αγώνες αντίστοιχα. Το πάθος για βοήθεια στον συνάνθρωπο. Η θέληση να δώσεις στην ανθρωπότητα. Άλλωστε είναι καλύτερο να δίνεσαι στην ανθρωπότητα παρά σε έναν άνθρωπο.

Έτσι αφήνεις το εγώ πίσω και νοιάζεσαι για όσους έχουν ανάγκη. Έχει και αυτό το τίμημά του όμως. Θα βοηθήσεις μεν  πολλούς ανθρώπους αλλά δεν θα νιώσεις τίποτα σπουδαίο σε έναν υπερθετικό βαθμό. Και ναι εν προκειμένω – τα πάντα φαντάζουν μία μετριότητα συναισθηματική -η οποία έρχεται δεύτερη της προσφοράς. Είμαστε άραγε όλοι εγκλωβισμένοι στην ίδια μας την ύπαρξη;

Ίσως να είναι καλύτερο αυτό. Κανένα δράμα, καμία απογοητευση κανένα δέσιμο με ανθρώπινα όντα. Ατέρμονος νιχιλισμός με ψήγματα ιδεαλισμού αποκλειστικά και μόνο για ομάδες ανθρώπων χωρίς να ξεχωρίζει κανείς από την μάζα. Η ζωή μας δείχνει τον δρόμο. Η ζωή σε οδηγεί όπου πρέπει να φτάσεις είτε με δρόμους όμορφα στρωμένους είτε με δύσβατους. Αλλά πάντα σε οδηγεί. Κυρίως όταν νιώθεις χαμένος. Πυξίδα δεν είναι οι άνθρωποι άλλωστε- αυτοί μόνο παροδικοί δε μπορείς να τους  υπολογίζεις. Συνήθως παίρνουν ό,τι τους λείπει και προχωρούν .Έχεις μονάχα εσένα.

Η ζωή ξέρει. Και εγώ την εμπιστεύομαι.

Για οτιδήποτε ή όποιον φέρει φίλε.

Για οτιδήποτε ή όποιον όσο και να μείνει.

 

Uncategorized

 

σήμερα ξύπνησα πιο ψυχρή από ποτέ. κατάπια όλο το ψύχος της Σελήνης. πληγή στο μαγουλό μου κάνει κόκκινος ο Άρης. έβλεπα ένα ασπρόμαυρο όνειρο όπου ήμουν παιδί. νομίζω σχεδόν σε κατάσταση rem μου μιλούσα. με μια βαθια ηλεκτροτέκνο φωνή “γιατί κλαίς;” γιατί κλαίς;” γιατί κλαίς;” τόσες επαναλήψεις μάταια. ποτέ δεν βρίσκω απάντηση. μα ξέρω. και τι νόημα έχει να τα γράψω. και τι νόημα έχει να τα συζητήσω. όλοι είμαστε καταραμμένοι σε μοναξιά.

oι Αλίκες δεν ζουν σε χώρες των θαυμάτων – αλλά μόνο σε χώρες ψυχολογικών τραυμάτων. μοιάζουμε με ποτήρια αλκοολ. δεν είμαστε ποτέ αρκετοί. από την πρώτη στιγμή που γεννιόμαστε. γι’αυτό και θέλω να χαθώ στην αοριστία – να αποφύγω τον επαναλαμβανόμενο πόνο. πόνος που δεν αγαπηθήκαμε , πόνος που δε μας αποδέχτηκαν, πόνος για την αποτυχία που δε βρήκαμε την δουλειά των ονείρων μας.

ένας ατέρμονος πόνος. αχαριστία θα πεις. πες ό,τι στο διάολο θες. πονάω περισσότερο που ξέρω πως δε μ’αγαπάς και ούτε μπορώ πια να ξαναζήσω ανέμελη.

note #1

Ημερολόγιο

 

Kοριτσάκι με λες. Κάθε φορά που χρησιμοποιείς αυτή τη λέξη , το παιδί μέσα μου φοβάται περισσότερο . Ξέρεις πότε κλαίω και θα με πληγώσεις ξανά. Παίζουμε ένα κρυφτό λέξεων – φράσεις που άλλα λέμε και άλλα εννοούμε . Υπονοούμενα που τάχα δεν καταλαβαίνουμε. Σκοπιμότητες που δήθεν παραβλέπω. Σκοπιμότητες παντού. Βλέπεις γιατί σιχαίνομαι τους ανθρώπους; Δεν υπάρχει αλήθεια.

Γύρισες. Και οι αληθινοί λόγοι – όχι αυτοί που ψελλίζεις με οδηγούν κάθε βράδυ στην παράνοια. Να τα κάνω όλα σκατά , να αρχίζω να ξεστομίζω αλήθειες , να κάνω καβγά, να σε βγάλω από την δύσκολη θέση του συμβιβασμού με ένα γαμημένο “άστο γάμα το, προχώρα παρακάτω” , να σε εκθέσω στην ανασφάλεια του υα  υπάρξεις μόνος σου χωρίς εμένα ; Φτάνουν στα χείλη μου σαν τρένο σε γκρεμό οι φράσεις. Οι ωμές αλήθειες .

Κάθε μέρα προσποιούμαι την ηλίθια. Κουστουμάκι καλοραμμένο. Από την κοινωνία , το σπίτι , το φύλο μου. Κάθε μέρα ενώ έχω έτοιμες τις απαντήσεις καταπίνω προσβολές και λέω δεν πειράζει. Κάθε μέρα, προσπαθώ να σώζω άλλους και στο τέλος της μέρας δεν έχω σωθεί εγώ. Αυτοθυσίες και ανιδιοτέλειες . Ωραίες μαλακίες.

“Για ποιο συμβιβασμό μιλάς ηλίθια;” θα γυρίσεις να πεις. Η γλώσσα σου λέει πολλά που δεν καταλαβαίνεις φίλε μου και κυρίως που δε θυμάσαι.

Βεβαιότητες. Εσύ ξέρεις τα πάντα.

Σχεδόν ξερνάω από αηδία.

Δεν πειράζει  καρδούλα μου.

Αλήθεια , πότε είπες γλυκιά κουβέντα τελευταία φορά;

Ούτε και συ θυμάσαι. Είδες;

Μαλακία είναι ο συμβιβασμός.

 

Η Συνατσάκη η Μιχαλολιάκου τα viral και τα ημίμετρα

Articles/Opinions

Εδώ και λίγες μέρες έχει ξεσπάσει σάλος στο διαδίκτυο, λόγω ενός video που ανήρτησε η Μαίρη Συνατσάκη στο κανάλι της στο youtube, με τίτλο «Είμαι Gay . Είμαι Αλβανίδα. Είμαι πρόσφυγας» και την κριτική που της ασκήθηκε. Όπως είναι λογικό, όταν κάτι γίνεται viral – θα υπάρξει και η αντίδραση την στιγμή που το πράγμα είναι ακόμα ζεστό και έτσι δεν άργησε και η απάντηση από την Ουρανία Μιχαλολιάκου- την κόρη του Νίκου Μιχαλολιάκου , αρχηγού της Χρυσής Αυγής- η οποία έφτιαξε ένα video σε ανάλογο κλίμα με τίτλο” Είμαι στρέητ, είμαι Ελληνίδα και δεν γουστάρω την υποκρισία σας.

Το πρόβλημα της εποχής, στην πραγματικότητα, δεν είναι άλλο από τα ημίμετρα και τα ψευτοδιλήμματα, που αναδεικνύονται χάρη σε διάφορες περσόνες και όσα κάνουν και λένε. Να ταχθούμε με την Συνατσάκη επειδή είπε πέντε πράγματα σωστά και να αντιταχθούμε στην Ουρανία που άρχισε την λαϊκιστική χρυσαυγίτικη προπαγάνδα; Να υποστηρίξουμε την Ουρανία όσον αφορά τις προσωπικές και σεξιστικές επιθέσεις  που δέχεται για την εμφάνισή της(αγάμητη,άσχημη,χοντρή κλπ) και ας είναι φασισταριό; Να αντιμετωπιστούν οι άνθρωποι και οι καταστάσεις ως ολότητα ή με διαβαθμίσεις και επίπεδα- το πολιτικό και το προσωπικό ή όχι ;

Η απάντηση είναι όχι στα ημίμετρα. Δεν θα ταχθώ με την Συνατσάκη επειδή διαφωνώ με την Μιχαλολιάκου. Δεν έχω την ανάγκη ούτε να χωριστώ σε στρατόπεδα ,ούτε να επιβραβεύσω τα αυτονόητα σωστά έναντι των φασιστικών αντιλήψεων –άσχετα που και οι δύο προβλήθηκαν με περισσή επίκληση στο συναίσθημα. Αντίστοιχα, δεν έχω την διάθεση να βλέπω κομπλεξικές προσωπικές επιθέσεις  οι οποίες έχουν και έμφυλη στόχευση για την Μιχαλολιάκου- από μία αριστερά η οποία υποτίθεται πως έχει μία πολύ διαφορετική ηθική από την δεξιά και δεν ισοπεδώνει τα πάντα. Από μία αριστερά η οποία έχει ταχθεί στον αγώνα και την κοινωνική δικαιοσύνη και εν πάσει περιπτώσει είναι περισσότερα φιλικά προσκείμενη προς τον φεμινισμό.

 

Το κλειδί  για την κατανοήση της όλης κατάστασης και της διαφοροποίησης της Συνατσάκη από την Μιχαλολιάκου βέβαια, είναι τα κίνητρα. Η Συνατσάκη κάνει μάρκετινγκ για να προωθήσει την καριέρα της λέγοντας μεν το αυτονόητο – το οποίο έχει και πέραση , επειδή ακριβώς η εποχή είναι αυτή που είναι και επειδή ακόμα αν και ζούμε στον 21ο αιώνα εξακολουθεί να υφίσταται ο ρατσισμός, η ομοφοβία και το μίσος.  Από την άλλη πλευρά, η Μιχαλολιάκου κάνει πολιτική – όπου η πολιτική είναι πολύ πιο επικινδυνη εφόσον προωθεί και σαπορτάρει τις φασιστικές ιδέες που πρεσβεύει το κόμμα του πατέρα της μεταλαμπαδεύοντας τες σε νεανικά και ευεπηρέαστα κοινά.

Μπράβο Μαίρη ναι, που(αν και με μαρκετινίστικα κίνητρα (;) είπες τα αυτονόητα στο vlog σου – αυτά που πρέπει να λέει ο κάθε γονιός και καθηγητής στα παιδιά – εξηγώντας πως η διαφορετικότητα είναι κάτι φυσικό και απολύτως σεβαστό, ότι το να είσαι αλλοδαπός, προσφυγας, gay,λεσβία δεν είναι ούτε αρρώστια ,ούτε αμαρτία (με βάση την χριστιανική ηθική που ακούμε κατά καιρούς) ούτε επιλήψιμο. Μπράβο που είπες τα σωστά και παρουσιάστηκες ως ηρωίδα στα δεκατριάχρονα, που έχουν ανάγκη να καλλιεργήσουν μια σωστή αντίληψη για την διαφορετικότητα -την στιγμή που αναζητούν εαυτούς και πρότυπα- και να μην απορροφούν σαν σφουγγάρια  το μίσος που διασπείρει η κάθε Ουρανία Μιχαλολιάκου και ο πατέρας της και έπειτα υιοθετούν και εκείνα ανάλογες αντιλήψεις, με αποτέλεσμα ο φαύλος κύκλος του φασισμού να μην τελειώνει ποτέ.

Σε κάθε περίπτωση, friendly reminder Έλληνα γονιέ και εκπαιδευτικέ , η Μαίρη και η κάθε Μαίρη και η  Ουρανία και κάθε Ουρανία , μπορούν να φυτρώσουν μόνο στα κενά που επιτρέπεις εσύ με τις πράξεις σου. Στην βαρεμάρα σου και  τον παρωπιδισμό που δείχνεις όταν το παιδί σου επιθυμεί να σου μιλήσει για ό,τι το απασχολεί – ακόμα και στην στενομυαλιά σου, που μπορεί να το φοβίζει να σου ανοιχτεί και επομένως στέλνει μήνυμα στην Μαίρη για να έχει υλικό για τα vlogs της ζητώντας της συμβουλές.Και έπειτα έρχεται και η Ουρανία να αντιπροσωπεύσει ένα άλλο μερίδιο κόσμου αυτό της hate κουλτούρας και του νεοφασισμού.Γι’αυτό κοίτα να δουλέψεις τόσο με το παιδί σου όσο και με τον εαυτό σου , έτσι ώστε να μην βρουν τόπο να φυτρώσουν άλλες τέτοιες περσόνες . Άλλωστε  ο λαικισμός είναι πλέον το πιο φυσικό και σύνηθες -κάθε εποχή  φίλοι μου έχει την Μαίρη και την Ουρανία που της αξίζει.

 

σύντομα όλα θα έχουν τελειώσει

Uncategorized
η αρχή 
πάντα ένα κόκκινο
ξεπλεγμένο κουβάρι
το τέλος
πάντα ΄΄ενα 
σαν σιδερένια γροθιά
αντίο
εσύ θα φύγεις πάλι
θα μείνουν μόνο 
τα πεταμένα βιβλία στο πάτωμα
πάντα ορθάνοιχτα 
σε τυχαίες σελίδες
πάντα έτοιμα να δεχτούν 
μια φευγαλέα ματιά
όπως η ΄λικνιζόμενη 
στον ρυθμό μας λεκάνη μου
δεχόταν κάθε σου θρασύγλυκια προσβολή
θα μείνει η στίβα με τα unfollow 
που διάβαζα για να πιστέψω πως επαναστατώ
θα μείνει εκείνο το τρα΄γούδι για τον ήλιο
που μου 'μαθες να με ξυπνά κάθε πρωί
θα μείνει εκείνο το δάκρυ που δεν μπόρεσα να πνίξω 
στα μάτια μου και λύγισε 
στην φωνή του Σιδηρόπουλου
θα μείνεις εσύ 
όλα πιστεύω, όλα όσα είδα
και όλα όσα αντιλήφθηκα για σένα
χωρίς εσύ να ξέρεις
θα μείνεις εσύ να σε κουβαλάω μέσα μου

 σαν χέρι που μου κοινώνησε
 την γνώση
 σαν Ήλιος που από το σκοτάδι
με είχε σώσει
σαν μέντορας και προστάτης
΄ως σιωπηλός της χαράς μου
πρωτεργάτης

δεν πειράζει θα σου πω ξανα
όπως είπε μια ψυχή εγώ αγαπώ
το τι κάνει ο άλλος δική του δουλειά
σε λίγο καιρό εσύ πάλι θα έχεις φύγει
και σύντομα θα έχουν όλα τελειώσει.

tumblr_okhmtbs8511rxd0xno1_1280

Άτιτλο

Uncategorized

 

Μια μέρα τα βιβλία θα βγάλουν δόντια

οι δίσκοι μαχαίρια

οι ταινίες θα μας πνίξουν με τα ίδια τους τα χέρια

και εμείς θα αναζητούμε λίγη αξιοπρέπεια με το

-να σπάσουμε ότι υπάρχει πάνω στο γραφείο ή το τραπέζι

να πετάξουμε τις μποτίλιες κρασί,

να κάψουμε τα τσιγάρα χωρίς να τα καπνίσουμε

να σκίσουμε όλα τα χαρτιά με ανούσιες λέξεις και γράμματα-

κάθε φορά που επιβεβαιώνουμε το ψεύδος γύρω μας.

Συνέντευξη με τους String Demons

Συνεντεύξεις

Οι String Demons , τα αδέρφια Λυδία και Κωνσταντίνος Μπουντούνη, είναι ένα ντουέτο εγχόρδων (βιολί και βιολαντσέλο) ,  που χαρακτηρίζεται από ενέργεια δυναμισμό και πάθος στην μουσική τους. Ακούγοντας τον δίσκο  τους «Fear of the Bach» διαπιστώνει κανείς το πόσο ολοκληρωμένοι μουσικά είναι αν και τόσο νέοι. Θεατράλε στοιχεία, ποίηση, έγχορδες νότες και άποψη για τα πολιτικά πράγματα μέσω της μουσικής τους. Δύο άνθρωποι, που έχουν κατορθώσει να παντρέψουν την κλασσική μουσική , που για πολλούς μοιάζει απρόσιτη ,με την παραδοσιακή ελληνική μουσική και το μέταλ, δίνοντας συγχρόνως μία νεανική πνοή σε όλα  αυτά τα είδη . Μουσικοί χαμελαίωντες, που μπορούν να σταθούν επάξια δίπλα σε φτασμένα ελληνικά όσο και ξένα σχήματα του είδους τους. Με όπλα το βιολί , το βιολαντσέλο και τα δοξάρια τους, έχουν καταφέρει να  μας κερδίσουν  και να μας μυήσουν στον σε ένα ιδιαίτερο και συνάμα συναρπαστικό ταξίδι ακόμα και για τον πιο απαιτητικό ακροατή.

Εμείς τους συναντήσαμε και μιλήσαμε μαζί τους ενόψει της καλοκαιρινής τους περιοδείας και της εμφάνισής τους στο Χαλάνδρι, στο θέατρο Ρεματιάς, την Τετάρτη 13 Ιουλίου.

 

string_demons_interview_2016_07_007

Photo: Chara Gerasimopoulou

Αρχικά, θα ήθελα να σας καλωσορίσω στο Music Corner . Θα θέλατε να μας πείτε δύο λόγια για εσάς , για να μάθουν και όσοι δεν σας γνωρίζουν;

Καλησπέρα, είμαστε οι String Demons ελληνιστί Δαίμονες των Εγχόρδων , στηριζόμαστε μουσικά σε τρείς βασικούς πυλώνες την heavy metal, την κλασσική και την ελληνική παραδοσιακή μουσική και έτσι και κάνουμε τις διασκευές μας που δεν είναι αποκλειστικά διασκευές είναι διασκευές- συνθέσεις γιατί χτίζουμε και πολλά δικά μας μέρη μέσα και έτσι κινούμαστε και στα ολοκληρωτικά δικά μας κομμάτια , τις δικές μας συνθέσεις.  καθότι προσθέτουμε και δικά μας κομμάτια εντός των διασκευασμένων.

Πως προέκυψε το όνομα String Demons;

Το όνομα προκύπτει από την επιθετική , την έντονη παρουσία πάνω στην σκηνή. Ασφαλώς όχι σε βαθμός “εγκληματικό” αλλά από όλη την φρενίτιδα, και την ένταση που υπάρχει όταν παίζουμε στα live.

Που βρίσκετε έμπνευση για τις συνθέσεις σας;

Τα πάντα μπορούν να μας φέρουν έμπνευση από  ένα ωραίο φαί ας πούμε ή έναν τσακωμό που θα κάνουμε, μία ταινία , ένα τραγούδι μια κουβέντα με φίλους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που μας έρχεται στον νου είναι και η ταινία «Οι Αριστόγατες» του Disney που την έχουμε συχνά στο μυαλό μας.

Το γεγονός ότι είστε αδέρφια πως επηρεάζει την δουλειά σας στην μουσική; Υποθέτω ότι έχει θετικά και αρνητικά.

Σε κάποια πράγματα μας βοηθάει πολύ, για παράδειγμα και στις πρόβες και στο live μπορούμε να συνεννοηθούμε μόνο με ένα βλέμμα, επίσης είναι σημαντική αυτή η σχέση που έχουμε γιατί ξεκινήσαμε να μελετάμε μαζί από αρκετά μικροί και λόγω αυτού έχουμε κοινή αισθητική, και έτσι πορευόμαστε μαζί στα μουσικά πράγματα και στην ζωή. Κάποιες φορές υπάρχουν ασφαλώς και εντάσεις αλλά είναι δημιουργικές εντάσεις.Συγχρόνως, μπορεί από μια ανόητη αφορμή να ξεκινήσει ένας καβγάς αλλά όλα αυτά είναι μέσα στην ζωή.

Υπάρχει κάποιο περιστατικό/καβγάς που να επηρέασε την δουλειά σας συγκεκριμένα;

Ναι, μια φορά είχαμε τσακωθεί σοβαρά ενώ είχαμε συνέντευξη σε ένα ιντερνετικό ραδιόφωνο, οπότε πήγαμε στο στούντιο και το είπαμε στην δημοσιογράφο ότι έχουμε τσακωθεί και δεν μιλιόμαστε και έγινε η συνέντευξη ως είχαν τα πράγματα.

Οι γονείς σας είναι μουσικοί, αποκομίσατε το μικρόβιο από εκείνους όπως φαίνεται. Στο παρελθόν, έχετε συνυπάρξει στην σκηνή μαζί τους. Πως ήταν αυτό σαν εμπειρία;

Για την ακρίβεια θα ξανασυνυπάρξουμε μουσικά. Ο πατέρας μας Ευάγγελος Μπουντούνης ουσιαστικά θεωρείται υπεύθυνος (με την καλή έννοια) για το πως έχει εξελιχθεί η κιθάρα σήμερα στην Ελλάδα.Έχει γράψει πολλά βιβλία τεχνικής, ενώ έχει δημιουργήσει και με την μητέρα μας Μάρω Ραζή, που είχαν ένα ντουέτο, μια ορχήστρα με τις εκατό κιθάρες, όπου εμείς κάνουμε κάτι σαν guest. Σε εμένα ως Λυδία, φαίνεται εντελώς φυσικό καθότι μεγαλώσαμε μέσα στην μουσική, με δύο μουσικούς οπότε οι πρόβες μαζί τους και η συνύπαρξη στην σκηνή μοιάζει η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Εγώ πάλι ως Κωνσταντίνος θα έλεγα ότι δεν αντέχεται (γέλια) πόσο μάλλον τώρα που προβάρουμε για την εμφάνιση που θα κάνουμε όλοι μαζί η οικογένεια στο Ηρώδειο.  Από την πλευρά μας δεν υπάρχει άγχος και επίσης δεν θέλουμε να δημιουργούμε προβλήματα στην πρόβα αλλά πολλές φορές συμβαίνει αυτό.

Σας απέτρεψε ποτέ κάποιος από τους γονείς σας, να ασχοληθείτε με την μουσική σε επαγγελματικό επίπεδο; Ή ήταν και οι δύο θετικοί ως προς το να ασχοληθείτε με τον χώρο της τέχνης;

Θυμόμαστε από   πολύ μικρή ηλικία να παίζεται μουσική μέσα στο σπίτι συνέχεια. Έτσι μεγαλώσαμε. Έπαιζαν από Vivaldi και Τσιτσάνη μέχρι και Χατζηδάκι. Θυμόμαστε ν’ακούμε ασταμάτητα , χαρακτηριστικά την Λιλιπούπολη που είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να ακούσει κάποιος σε μικρή ηλικία. Από εκεί και πέρα , εμείς πήραμε τα ερεθίσματα και μετέπειτα την απόφαση, άλλωστε το θέμα είναι το τι θέλει να κάνει ο καθένας. Η επιλογή είναι προσωπική υπόθεση.

Ξεκινήσατε με κλασσική μουσική. Πόσο εύκολο ήταν να κάνετε το άνοιγμα προς το heavy metal και την παραδοσιακή μουσική; Ποιό είδος θα απορρίπτατε αν δεν μπορούσατε να έχετε ένα από αυτά;

Αυτά είναι μουσικές που υπήρχαν μέσα στο σπίτι μας, δεν μεγαλώσαμε αυστηρά με κλασσική μουσική πόσο μάλλον έχοντας και έναν πατέρα που έχει μεγάλη αδυναμία στους Beatles και έχει κάνει και μία σουίτα για δύο κιθάρες, για ορχήστρα δωματίου πάνω σε μουσική τους. Θέλω να πω δηλαδή ότι υπήρχε ένα μεγάλο φάσμα ακουσμάτων στ’αυτιά και το μυαλό μας. Αυτοί είναι οι  τρεις μουσικοί πυλώνες που τρέχουν μέσα στο έργο μας όπως το αίμα μας.  Τώρα αν είχαμε να αφήσουμε κάποιο απ’έξω , θα παράταγαμε την μουσική. Όλα αυτά τα είδη στην μουσική μας δεν νοούνται χωριστά , συνυπάρχουν και τα τρία μαζί, αρμονικά.

Με ποιο κριτήριο επιλέγετε τα κομμάτια που διασκευάζετε;

Οι διασκευές που κάνουμε είναι οικείες μεταξύ τους και επίσης δεν είναι εξ’ολοκλήρου διασκευές. Είναι διασκευές-συνθέσεις καθότι προσθέτουμε δικά μας μέρη πάνω στο κάθε κομμάτι. O υπέρτατος κριτής είναι το αυτί μας, αν μας αρέσει κάτι θα αρπάξουμε τα όργανα και θα προσπαθήσουμε να τα παίξουμε με τον δικό μας μοναδικό τρόπο.

Υπάρχει προοπτική ένταξης νέου μέλους στους String Demons;

Σίγουρα οι String Demons μέχρι στιγμής είναι οικογενειακή υπόθεση, ωστόσο υπάρχουν σχέδια και συζητήσεις για να υπάρξει κάποιο νέο μέλος εντός του σχήματος. Παρ’όλ΄αυτά για την ώρα είμαστε τα δυό μας.

Ο καλλιτεχνικός χώρος είναι δύσκολος και απαιτητικός από πολλές έννοιες. Πόσο εύκολο ήταν να δείτε την μουσική επαγγελματικά, πότε αποφασίσατε ότι θέλετε να κάνετε αυτό και δεν σας προβλημάτισε το βιοποριστικό κομμάτι; Πόσο μάλλον στην  Ελλάδα της κρίσης ;

Όλοι οι χώροι είναι πια δύσκολοι στην Ελλάδα. Aκόμα και αν κάποιος έχει σπουδάσει ιατρική που είναι μία σημαντική και απαιτητική επιστήμη, πως μπορεί να είναι σίγουρος για το μέλλον του; Πόσους γιατρούς μπορει να αντέξει αυτός ο τόπος; Εμείς πιστεύουμε ότι το σημαντικότερο, είναι ένας άνθρωπος να επιλέγει να κάνει αυτό που του αρέσει, που τον γεμίζει και που νιώθει ότι μπορεί να ανταπεξέλθει. Η λέξη είναι η υπέρβαση. Πρέπει να κάνει την υπέρβαση και να κάνει αυτό που θέλει , να αγωνιστεί.

Νομίζω ότι από πάντα ξέραμε ότι θα ασχοληθούμε με την μουσική.Τώρα το ότι καταλήξαμε να παίζουμε μαζί έγινε μετά το 2014 και θα θέλαμε να συνεχίσουμε μέχρι τα βαθιά γεράματα. Κάποιοι το βλέπουν ως χομπι  και σου λένε ότι είναι καλό να έχεις και ένα πτυχίο, αλλά στην πραγματικότητα η μουσική δεν είναι κάτι δευτερεύον για όποιον επιθυμεί να ασχοληθεί σοβαρά. Το δίπλωμα  που παίρνουν οι μουσικοί, αντιστοιχεί με το να τελειώσεις την ιατρική ή μάλλον πολύ περισσότερο με μαστερ. Σκεφτείτε ότι εκεί που άλλοι μελετούσαν για το σχολείο εμείς μελετούσαμε από τα έξι μουσική. Για να κάνεις κάποια πράγματα πάνω στο όργανο, απαιτείται τεχνική κατάρτιση, όπως ακριβώς και για να κάνει ένας γιατρός μία εγχείριση. Σίγουρα ένα λάθος δικό μας δεν αντιστοιχεί με το λάθος ενός γιατρού αλλά η εμπειρία, η εξάσκηση και η αφοσίωση είναι σημαντικές για να κατακτήσεις κάποια πράγματα πάνω στην δουλειά σου.

 

Έχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο να μείνετε μόνιμα στο εξωτερικό; Και αν ναι που θα επιλέγατε να μείνετε;

Δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο για να φύγουμε μόνιμα. Υπάρχει το πέρα – δώθε με την Ελλάδα. Σίγουρα κάνουμε πράγματα και στο εξωτερικό και υπάρχουν προτάσεις, αλλά αυτό δεν νοείται χωρίς το ελληνικό στοιχείο. Αυτό που κάνουμε είναι οργανική μουσική, έχουμε να κάνουμε όπως και να’χει με το εξωτερικό και ουσιαστικά εξάγουμε και το ελληνικό παραδοσιακό στοιχείο και αυτό τους αρέσει πολύ. Οι ξένοι τρελαίνονται , αφηνιάζουν , σκέψου έχουμε μπλέξει ένα κομμάτι των Abba με τσιφτετέλι και τους αρέσει πάρα πολύ. Ευχόμαστε να κάνουμε πράγματα στο εξωτερικό , είμαστε ανοιχτοί και ευελπιστούμε να ακολουθήσουν και άλλες ευκαιρίες.

Λυδία : Τώρα όσον αφορά το που θα θέλαμε  να μείνουμε , εγώ θα έλεγα την πιο κοντινή στην Ελλάδα. Μάλλον την Ισπανία.

Κωνσταντίνος: Εγώ θα έλεγα την Αμερική.

Τι θα μας αποκαλύψετε για το νέο σας album με τίτλο “Fear of the Bach” ;

Ο τίτλος είναι ασφαλώς ένα λογοπαίγνιο με το «Fear of the dark»  το οποίο εμπεριέχεται στο album διασκευασμένο από εμάς. Ο τίτλος έχει πολλές ερμηνείες, όπως για παράδειγμα το ότι όλοι είναι εκτελεστές στα πτυχία , στα διπλώματα και όλοι έχουν ένα τρακ παραπάνω όταν πρέπει να παίξουν Bach, γιατί οι μελωδίες είναι αρκετά ιδιαίτερες. Κάναμε αυτό τον δίσκο μαζί  με τον πολύ καλό μας φίλο , τον Δημήτρη Ντούλια τον επιστήμονα των υπολογιστών  και πέραν της μουσικής έχει μέσα έντονο το θεατράλε στοιχείο και τον αυθορμητισμό όπως θ’ακούσετε.

Έχετε κάποιο γούρι; Και πως καταπολεμάτε το τρακ όταν προετοιμάζεστε να βγείτε στην σκηνή;

Λυδία: Εγώ έχω μία λευκή ζώνη . Άλλωστε σχεδον πάντα στα live ντύνομαι στα λευκά.

Κωνσταντίνος: Εγώ πάλι έχω ένα στρατιωτικό μπουφάν, το οποίο ξεκίνησα να φοράω στις πρώτες συναυλίες μας. Είναι το μπουφάν που είχα από τον στρατό . Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη ιστορία αλλά μου φέρνει ιδιαίτερες αναμνήσεις γιατί έκανα και πολύ καλούς φίλους κατά την διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας και επίσης νιώθω ότι μου δίνει δύναμη μέσα σε όλο αυτό το παιχνίδι που κάνουμε μαζί με την Λυδία στην σκηνή.

Πιστεύετε στον πολιτικό ρόλο του καλλιτέχνη; Πρέπει ο καλλιτέχνης να θίγει τα κακώς κείμενα τόσο με το έργο όσο και με τα λόγια του;

Είμαστε υπέρ του έργου. Δηλαδή ό,τι επιθυμεί να πει ένας καλλιτέχνης καλό είναι να το θίγει μέσω του έργου του, γιατί εκεί είναι και πιο δυνατός , με όλα τ’άλλα γίνεται πολιτικός. Το να βγεί βέβαια ,κάποιος καλλιτέχνης να μιλήσει για τον τομέα του πολιτισμού που τον αφορά είναι λογικό αλλά μέσα στο έργο γίνονται όλα. Όπως έλεγε και ο Σαββόπουλος «μέσα στο έργο ολοκληρώνονται όλα».

Αγαπημένοι καλλιτέχνες ;

Τον έναν τον αναφέραμε ήδη , είναι ο Διονύσης Σαββόπουλος και οι Iron Maiden ,τους οποίους φροντίζουμε να υπάρχουν πάντα στο αυτοκίνητο. Επίσης μας αρέσουν πολύ οι Beatles , ενώ εκτιμάμε και θαυμάζουμε πολύ και τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. Και θεωρούμε γενικά ότι υπάρχουν αξιόλογοι καλλιτέχνες –και όχι μόνο προιόντα lifestyle- σύγχρονοι , τόσο Έλληνες όσο και ξένοι.

Μιλήσατε για lifestyle.Πως αντιλαμβάνεστε τον καλλιτέχνη σε σχέση με το lifestyle ;

Το lifestyle χρειάζεται αλλά πρέπει να είναι το κερασάκι στην τούρτα, να είναι δηλαδή κάτι ξεχωριστό από την μουσική. Δεν μπορεί να υποστηρίζει κάποιος ότι είναι μουσικός, επειδή κάνει lifestyle και απλά να ξέρει πέντε ακόρντα. Δυστυχώς όμως δεν δύνανται ,όμως όλοι να έχουν το έργο για τούρτα και το lifestyle για κερασάκι, χωρίς ωστόσο να σημαίνει αυτό ότι σνομπάρουμε κάποιον που κάνει το αντίθετο γιατί συμβαίνει και αυτό. Ο στόχος είναι να παραδέχεται ο καθένας με ειλικρίνεια αυτό που είναι επαγγελματικά. Για παράδειγμα κάποιος που τραγουδάει σε κέντρα είναι πολλά πράγματα και ίσως πολύ περισσότερο διασκεδαστής και όχι εντελώς ή κατ’αποκλειστικότητα μουσικός. Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν αρχιτέκτονα , κάποιος μπορεί να σκιτσάρει άψογα ένα σπίτι αλλά το σκίτσο δεν είναι το ίδιο με το σχέδιο ενός αρχιτέκτονα. Αυτό που θέλουμε να πούμε, είναι ότι πρέπει να χτίζεις πάνω στο επαγγελμά σου, με γνώση και μόρφωση, διπλώματα , πτυχία και ό,τι άλλο μπορείς και ότι το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί. Αντίστοιχα και στην μουσική. Έχει διαφορά το να κάνεις μουσική για χόμπι και είναι κάτι άλλο το να παίζεις επαγγελματικά. Πρέπει οι λέξεις να μην χρησιμοποιούνται παρεξηγημένα. Δεν είναι το ίδιο ένας χομπίστας της κιθάρας για παράδειγμα με έναν επαγγελματία μουσικό. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι είναι ο επαγγελματίας ελιτιστής προς τον ερασιτέχνη.

Όσον αφορά τον  τομέα του πολιτισμού  , που σας αφορά άμεσα, σε τι θα θέλατε να δείτε  αλλαγή;

Το σημαντικότερο που πρέπει να επιτευχθεί είναι η αποφυγή συγχίσεων. Δηλαδή να μας νοιάζει η μουσική λίγο περισσότερο από το lifestyle και να ξεκαθαριστούν οι παρεξηγήσεις που προαναφέρθηκαν μέσα από την εκπαίδευση. Γιατί χρησιμοποιούνται λέξεις που περιγράφουν κάτι άλλο από αυτό που περιγράφει το νόημά τους. Για παράδειγμα λένε «το νέο τραγούδι του τάδε» και  το μόνο που δεν αναλύουν είναι το τραγούδι.

Αναφέρατε την λέξη εκπαίδευση. Πως βλέπετε ως επαγγελματίες πλέον τις τέχνες στο σχολείο;

Η μουσική στο σχολείο απ’όσο θυμόμαστε διδασκοταν τόσο βαρετά , που έμοιαζε να μην έχει λόγο ύπαρξης. Εγώ ως Κωνσταντίνος επειδή έβλεπα τον τρόπο με τον οποίο διδάσκεται δεν ήθελα να λέω ότι παίζω μουσική , μην σου πω ότι σκεφτόμουν να τα παρατήσω κιόλας. Ενώ στην μουσική υπάρχουν τόσα πράγματα να κάνει κανείς, να ακούσει δίσκους, να παίξει ένα όργανο , να μάθει πως γράφτηκε ένας δίσκος την ιστορία πίσω από αυτό, να παίξουμε ένα παιχνίδι που έχει να κάνει με μουσική. Σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις όσον αφορά τους καθηγητές, αλλά εμείς δεν συναντήσαμε κάποια τέτοια εξαίρεση στο σχολείο.

Τι σας έχει απογοητεύσει από την κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην Ελλάδα ; Και τι προόδους θα θέλατε να δείτε;

Έχουμε την τάση τελικά στο τέλος της ημέρας να λέμε ότι δεν έχουμε απογοητευτεί τόσο πολύ. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Θα θέλαμε τους πολιτικούς λίγο πιο σεμνούς και να κάνουν σωστά την δουλειά για την οποία έχουν κληθεί και επιλεγεί από τον λαό. Πρέπει βέβαια να αναφερθεί ότι και οι άνθρωποι αυτοί έχουν δύσκολες θέσεις και υφίστανται τεράστιες πιέσεις, τις οποίες ο κόσμος δεν γνωρίζει και βλέπει μόνο το αποτέλεσμα. Πολλές φορές ίσως να μην υπήρχε η πρόθεση για να διαφθαρούν ή να κάνουν κάτι που φέρνει σε δυσμενή θέση τον λαό, αλλά λόγω των καταστάσεων αναγκάζονται να αλλάξουν.Πολλές φορές πιέζονται από τις καταστάσεις. Ίσως αυτό που θα έπρεπε να αλλάξει είναι να  γίνουν λίγο πιο εκτελεστικοί , δηλαδή να κάνουν περισσότερα έργα και να λένε λιγότερα λόγια, ίσως να έπρεπε όπως ο ηθοποιός που δουλεύει την παραστασή του , βγαίνει και παίζει έτσι και εκείνοι να να πράττουν περισσότερο. Πρέπει ακόμα,να αντιληφθούν, ότι όπως ένας καλός ηθοποιός χρειάζεται και έναν καλό μάνατζερ έτσι συμβαίνει και με την Ελλάδα.Η Ελλάδα είναι μία τέλεια μπάντα αλλά χρειάζεται έναν καλό μάνατζερ για να μπορέσει να την αναδείξει.

Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;

Έχουμε την περιοδεία μας, θα εμφανιστούμε στο θέατρο Ρεματιάς στο Χαλάνδρι στις 13 Ιουλίου, ο δίσκος κυκλοφόρησε και προχωράει ενώ ετοιμάζουμε και το νέο μας video-clip. Ετοιμάζουμε και κάποιες εκπλήξεις για τα live τις οποίες όμως δεν θα σου αποκαλύψουμε.

Και τέλος μιας και είμαστε στο καλοκαίρι, θα πάτε διακοπές;

Διακοπές θα πάμε στο χωριό μας , στην Ελιά Λακωνίας. Παραθαλάσσιο χωριό , γουρουνοπούλα , πατάτες τηγανητές , βόλτες, μπάνια και λίγη μελέτη.

Ολοκληρώνοντας, ένα ελεύθερο μήνυμα που θα θέλατε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες μας;

Ελευθερώστε την μουσική. Χαρείτε το καλοκαίρι και ανοίξτε τα μάτια και τ’αυτιά σας σε ό,τι λέγεται και γράφεται με ειλικρινή τρόπο.

 

 

String Demons Live στο ανοιχτό Θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου την Τετάρτη 13 Ιουλίου στο πλαίσιο των ”Fear of the Bach Summer Concerts” !

 

Oi String Demons φέτος το καλοκαίρι θα παρουσιάσουν τα…”Fear of the Bach” Summer Concerts.Οι συναυλίες αυτές φέρουν τον τίτλο του διπλού καινούργιου Album τους (Fear of the Bach).

Μετά από έναν εκρηκτικό χειμώνα sold out συναυλιών σε Ελλάδα και εξωτερικό (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών-Θεσσαλονίκης,Βερολίνο,Παλλάς-Αθήνας,Κύπρο,Θέατρο Απόλλων Σύρου,Δημοτικό Θέατρο Πειραιά κ.α)

έρχονται, με πολυ τρέλα,ρυθμό,εκπλήξεις και φυσικά δαιμονικά έγχορδα, να σας ”βρούν” όπου και αν είστε στην Ελλάδα!

Το.. προγραμμά τους…από Κλασικά σε Παραδοσιακά,από Heavy Metal σε Λαϊκά, από Pop σε Ρεμπέτικα,Εκκλησιαστικούς-Βυζαντινούς Ύμνους,δικά τους κομμάτια και ότι άλλο φανταστείτε

σε ένα ”Συμφωνικό Πανηγύρι” για.. γερά νεύρα και..έγχορδα!

Το καλοκαίρι αυτό μαζί με το καινούργιο διπλό Album τους ”Fear of the Bach” κυκλοφορεί και η..Second Edition του πρώτου τους CD (String Demons) που εξαντλήθηκε..!!

 

Και η Περιοδεία συνεχίζεται

2/7 ΣΗΤΕΙΑ

5/7 ΗΡΑΚΛΕΙO

8/7 ΒΟΛΟΣ

11/7 ΠΥΡΓΟΣ
13/7 ΧΑΛΑΝΔΡΙ
18/7 ΜΕΓΑΡΟ ΕΡΤ
20/7 ΠΛΑΤΑΜΩΝΑΣ
6/8 ΚΟΜΟΤΗΝΗ
12/8 ΜΑΝΗ
18/8 ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

16/9 ΑΘΗΝΑ

 

 Αναδημοσίευση από Music Corner

 

 

 

 

 

εγκεφαλογράφημα

POETRY
Η πόλη μοιάζει με χταπόδι
πλοκάμια γκρίζα δίχως κακές προθέσεις
σε τσιμπούν ενώ εσύ μαζεύεις 
με τ'ακροδάχτυλά σου άστρα
στον κρόταφο οι σφαίρες της φαντασίας
στα χέρια το έγκαυμα από τα
τσακισμένα όνειρα
αναρωτιέσαι συνέχεια και πολύ
αν έχεις κάνει την σωστή επιλογή
αν θ'αφήσεις τα παράθυρα ν'ανοίξουν
στους ίδιους πειρατές που φρόντισαν 
το φως με βία να σου σβήσουν
έτσι κάθεσαι οκλαδον στο πάτωμα καπνίζεις
αντί ν'αρπάξεις ένα δίτροχο τον πλανήτη
να διασχίσεις
και περιμένεις 
κύκλους που άστοχα σημαδεύεις
επιτυχίες, αποτυχίες
έρωτες ηλίθιους - ανθρώπινες βλακείες
κι όσο εσύ κλαίς για χαμένες ευκαιρίες
τα έφηβα κορίτσια έρχονται εδώ από
Ινδίες και Συρίες
άλλες για να γίνουν πόρνες
να γλείφουν πέη σε κουασιμόδους
που όλοι τους έκλεισαν τις πόρτες
και άλλες να γίνουν πλαστικά χέρια
καρδιές για όσους ξεκούρδισε το τικ τακ τους
παίρνεις το σκύλο μία βόλτα
στην κρύα νύχτα να σκεφτείς
και εκεί που είχες θολώσει από θλίψη
βλέπεις τον κόσμο καθαρά
με διαύγεια τι είναι εκείνο που αξίζει
να ξεχάσεις το ατομικό εγώ
να ζήσεις στην ολότητα
όλο τον κόσμο για να βοηθήσεις
τώρα ξέρεις τι ζητάς 
ξέρεις τι θέλεις 
άσε το παρελθόν πίσω στο φέρετρο του νου
πάρε ένα τόξο στόχευσε το μέλλον
βγές από το παράθυρο 
ή τρέχα να ξεφύγεις
ο χρόνος τελειώνει 
ξεκουρδίζεται το μυαλό
το ξυπνητήρι στην πραγματικότητα
για άλλη μία μέρα σε γειώνει.

tumblr_ohinoxu6hu1vynp9ao1_500