μοναχοπαίδι

Articles/Opinions

Μια barbie πεταμένη στο πάτωμα. Ξανθιά μπλέ μάτια καλοσμιλεμένο σώμα . Και ένας Κεν στο ράφι. Αν και στο νού μου έχει συντελεστεί ένας βομβαρδισμός από τον οποίο έχει επιβιώσει μονάχα αυτή η κούκλα , κάποια επιλεκτικά βινύλια , κάποια βιβλία και ίσως κάποια vegan friendly “φαγητά” κάποια άγνωστη με ρωτάει αν την θέλω . Αλήθεια χρειάζομαι μία κούκλα από την παιδική μου ηλικία;

Τα περισσότερα πράγματα σ’αυτή την ζωή μας είναι περιττά αλλά δεν είμαστε σε θέση να το καταλάβουμε χάρη στην πλεονεξία που μας έχει καταβάλλει. Αλλά ακόμα και έτσι , πάντα δενόμαστε με πράγματα. Για παράδειγμα, ο δίσκος των Queen που μου μεταβίβασε ο μπαμπάς μου είναι σημαντικός για εμένα. Αν τον έχανα θα πέθαινα από στεναχώρια. Ή πάλι το πορτοφόλι που μου είχε αγοράσει η μαμά μου στα γενέθλια μου και παραλίγο να μου το κλέψουν τις προάλλες και πήγα να σκάσω , γιατί είναι τεράστιας συναισθηματικής αξίας. Αλλά και πάλι , σε όσα ανέφερα μας διαφεύγει το ότι τα αντικείμενα είναι σημαντικά επειδή μας τα χάρισαν συγκεκριμένοι άνθρωποι. Κατ’επέκταση υπάρχει σημαντικότερο δέσιμο. Αυτό με τους ανθρώπους.

Και ακολούθως το δέσιμο με κάτι επιφέρει και την κτητικότητα. Το πορτοφόλι ή ο δίσκος είναι δικά μου και δεν διατίθεμαι να τα δανείσω ούτε να τα χαρίσω. Την κούκλα παρ’όλ’αυτά θα την χάριζα αν όντως μου την ζητούσε κάποιος/α . Eίναι ανεξήγητο. Δεν ξέρω ίσως φταίει ο χρόνος που έχει περάσει από την παιδική μου ηλικία , ίσως το ότι δεν την έχω τόσο ανάγκη, ίσως  το γεγονός ότι άλλα παιδιά μεγάλωσαν χωρίς να έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν παιχνίδια ενώ εμένα δεν μου έλειψαν.

Οι άνθρωποι  όμως,δεν ανήκουν σε ανθρώπους και το έχω επαναλάβει πάρα πολλές φορές. Είμαστε ελεύθεροι – όσο μπορούμε να είμαστε – και δεν ανήκουμε σε κανέναν,  ούτε μας ανήκει κάποιος . Ωστόσο η κτητικότητα σαν έννοια εξακολουθεί να υπάρχει. Ακόμα και η γλώσσα το φανερώνει. “Είναι η φίλη μου” ή “Είναι ο φίλος μου” . Έχω διαπιστώσει από τα είκοσι προς εικοσιένα χρόνια ζωής  ,ότι τα μοναχοπαίδια έχουμε ένα τεράστιο κουσούρι. Είμαστε υπερβολικά κτητικά.Σε αρρωστημένο βαθμό και ίσως να έχουμε χάσει ανθρώπους εξαιτίας αυτού του κουσουριού.

Είναι αυτό το κλασσικό “Δεν μου αρέσει να μοιράζομαι τα παιχνίδια μου.” Δεν με ενδιαφέρουν τα παιχνίδια. Αλλά τους ανθρώπους μου δεν διατίθεμαι να τους μοιραστώ με κανέναν. Πάντα αυτό ήταν το πρόβλημα. Δεν μοιράζομαι. Και δεν πρόκειται να το κάνω τώρα. Για κανέναν. Αν κάποιος θέλει να τον μοιράζομαι απλά πάει στο διάολο καλό. Δεν θα κάνω συμβιβασμούς. Ή δικός μου ή δεν με αφορά.

Όσο για την κούκλα ,  την εκτίμούσα εξαιρετικά μα και του Κεν δεν υπήρξε σημείο  που να μην αγάπησα , πτυχή της ψυχής του που να μην λάτρεψα , όμως δεν μπορώ να τον κρατήσω χωρίς να το επιθυμεί και εκείνος. Πρέπει να παίξουν και άλλα παιδιά.

Έχουν και οι κούκλες μας βούληση, το ξέρεις μα καμιά φορά το ξεχνάς. 

Kανένας νικητής

POETRY

Σου μιλάω και οι λέξεις μου ξεθωριάζουν στο πλυντήριο
σου γελάω μα το γέλιο μου δεν φτάνει στα μάτια σου
σε μισώ γιατί δεν μπορώ να σε μισήσω και αναλώνομαι
σε μάταιες προσπάθειες και πείσματα παιδιαρίστικα
σε αγαπώ γιατί μου μοιάζεις και με συμπληρώνεις
σε χρειάζομαι γιατί μισώ τον πόνο μα θέλω να με πονάς
σε επιθυμώ γιατί μόνο ένα σκιαγράφημά σου στο μυαλό μου
αποτυπώνει όλο το πάθος και τον έρωτα του κόσμου μου
σε ποθώ γιατί οι ορμόνες του εγκεφάλου μου εκκρίνονται
κατ’αποκλειστικότητα για σένα και τα κύτταρά σου
σου θυμώνω γιατί μονάχα για σένα βγήκα από το καβούκι μου
σε ζηλεύω γιατί δεν θέλω να καρφώνει άλλη καμιά τα μάτια της
πάνω στα δικά σου ούτε να αντικατοπτρίζεται σαν Nάρκισσος
σε καταστρέφω με μια γλυκιά μου πρόταση – σφαίρα διαμετρήματος
θέλω να σου κάνω έρωτα ή να σου υποταχτώ με σεβασμό
σε ζητάω μα επιμένεις εμμονικά στην εξαφάνισή σου

Καιγόμαστε μαζί από μακριά και δεν υπάρχει νικητής.

*ήρωες

SHORT STORIES, Uncategorized

H αλλοτρίωση ξεκινάει από πολύ μικρή ηλικία.Aπό το σχολείο. Tο παιδί γίνεται ζηλιάρικο και κάνει τα πάντα για έναν βαθμό.Kαι οι γονείς συμβάλλουν στην εξοικείωση του με το ασήμαντο. Φουσκώνουν σαν παγόνια όταν οι  βαθμοί είναι καλύτεροι από τους βαθμούς της Μαρίας ή του Γιάννη. Και όταν λίγο μεγαλώσει η χειραγώγηση συνεχίζεται . Πλύση εγκεφάλου διττώς. Καθηγητές και οικογένεια. Τα λεφτά θα σου εξασφαλίσουν την ευτυχισμένη ζωή . Τα λεφτά θα τα βγάλεις μόνο αν γίνεις γιατρός ή δικηγόρος.Και για να γίνεις γιατρός και δικηγόρος πρέπει να είσαι άριστος και όχι άχρηστος. Σαν μαριονέτες που ανοιγοκλείνουν το στόμα χωρίς συναίσθηση , χωρίς σκέψη. Και θαρρούν για ήρωες τους βολεμένους. Τους βολεμένους.  Ελπίζω να μην ταράζεσαι πια. Απλά να έχεις συνηθίσει να αδιαφορείς για αυτά που πάνε να σου φυτέψουν στο μυαλό για δικές σου ιδέες.

Και από την άλλη έχουμε και τους ήρωες των βιβλίων. Από αυτούς πιανόμαστε . σαν να μας δίνουν στοργικά το χέρι και να μας κρατάνε στην ζωή. Τόσο απλά. με τόση ειλικρίνεια μέσα στις φανταστικές καταστάσεις τους. Αλλά κι αυτούς για ήρωες δεν τους λογίζω . Είναι χαρακτήρες. άλλους τους αγαπάμε , με άλλους ταυτιζόμαστε , άλλοι μας είναι αντιπαθείς. Και έχουν κι αυτοί όπως και εμείς αδυναμίες και ελαττώματα. Μα να μην ξεχνάμε και τις αρετές. Οι άνθρωποι , ακόμα και οι φανταστικοί δεν είναι μονόπλευροι.

Τους ήρωες θα τους βρείς δίπλα σου . Κάθε μέρα. Είναι το “πρεζάκι” που λές επικριτικά και δείχνεις με το δάχτυλο.  Που παλεύει για μία θέση στην απεξάρτηση . Η μάνα που σπαράζει για τον αδικοχαμένο γιό της.  Η κοπέλα που δουλεύει στους φούρνους της ντροπής και το βράδυ την εκμεταλλεύονται. και εσύ , εσύ την βλέπεις μονάχα ένα σώμα. Είναι εκείνοι που παλεύουν με διπολική διαταραχή αυτοί που φοβάσαι , οι τρελοί, γιατί εσύ είσαι γνωστικός και σοβαρός. Είναι εκείνοι οι δύο , τα φτωχαδάκια σε εκείνο το στενάκι κάπου στο Μοναστηράκι , με τα κουρελιασμένα ρούχα που ξέρουν να μοιράζονται. Εσύ ξέρεις να μοιράζεσαι σαν αυτούς;

“Έλα να μοιραστούμε το ψωμί.” είπε εκείνος που το είχε.

“Και εγώ έχω προφιτερόλ , φτάνει και για τους δυό μας.” είπε ο άλλος.

[Χαμογέλασαν και οι δυό. Σκέφτηκα πως  το να μοιραστείς το ψωμί σου  είναι κάτι το σημαντικό. Το να μοιραστείς το γλυκό σου όμως – όσο αστείο και αν ακούγεται – πόσο μάλλον όταν δεν είναι κάτι που το έχεις κάθε μέρα ή σε μεγάλη ποσότητα, είναι μεγαλείο ψυχής. και ξέρεις συνήθως οι ρακένδυτοι , με τα λίγα , οι βρώμικοι , οι άσχημοι , που σου χαλούν την  αποστειρωμένη αισθητική σου αν και δεν είναι πλούσιοι με την έννοια που προσδίδεις εσύ στην λέξη ξέρουν να δίνουν. Είναι η μαγεία του να μοιράζεσαι. ]

Στο χαμόγελό τους , βρήκα τους ήρωες μου.

Μπλουζάκι σκορπιονς

SHORT STORIES

*Είχα χαθεί παρατηρώντας τις προτομές της Αθηνάς και έστρεψα το βλέμμα και το μάτι μου  παρά τους τουρίστες , του Άγγλους και τους Ιταλούς και τους Γάλλους – αχ- έπεσε σε μια μορφή με ένα μπλουζάκι των Σκόρπιονς. Πολύ μαύρο στα ρούχα που κι αυτά περιττά είναι τώρα το καλοκαίρι και είπα να ανέβω στο πρόσωπο. 

Πάγωσα λές και με κοίταξε η Μέδουσα. Πάνε χρόνια μα θυμήθηκα. Ποτέ δεν ξεχνάω και αυτό είναι που θα με πεθάνει .Σ’αναγνώρισα. Θυμήθηκα τότε που είχαμε πάρει τα εισιτήρια και περιμέναμε να φτάσει η ημερομηνία της συναυλίας- πρέπει να ‘ναι δύο ή τρία χρόνια .Τελευταία τους είχαν πεί.Όλο έτσι λένε όπως και εγώ λέω τέλος και δεν το τηρώ. Και πήγαμε με την μηχανή σου και η ξανθή σου χαίτη  ανέμιζε και πάλι τότε φορούσες το μπλουζάκι με τον σκορπιό. Το έχεις πλύνει από τότε; Ή το άφησες να κρατήσει την ενέργεια της συναυλίας;  

Και θυμάμαι που είχαμε πάει μπροστά στην σκηνή και κοντά στις φωτιές και χορεύαμε μαζί με τους τρελούς που ήταν λές και τους είχε τσιμπήσει πραγματικός σκορπιός και όχι μύγα που λένε  και μετά που φύγαμε που πήρα και εγώ μπλουζάκι Σκορπιονς. Και γω το φοράω και αν και δεν πιστεύω στην τύχη μου φέρνει γούρι τις δύσκολες μέρες. 

Άραγε εξακολουθούμε να μοιραζόμαστε την ανάμνηση;

Ή μόνο εγώ έχω μυαλό;

Ποιος σώζει ποιόν;

SHORT STORIES

Kάθε μέρα πέρναγε από το ίδιο σημείο. Τα βήματά της ψυχαναγκαστικά στο πεζοδρόμιο , ποτέ δεν ήθελε να βγαίνουν από το τετράγωνο που σχημάτιζε η κάθε βρωμισμένη πλάκα και ας μην της άρεσαν τα τετράγωνα. Ούτε τα κουτιά και τα στερεότυπα γι’αυτό και επαναλάμβανε τώρα τελευταία στο μυαλό της σαν σωτήρια προσευχή “outside the box” . Και άνοιγε και τα ρουθούνια της για να μυρίζει τις νεραντζιές και μύριζε με τόσο πάθος  ασυναίσθητα που κάποιοι συν-πεζοί την κοίταζαν παράξενα. Μα δεν την ένοιαζε γιατί τώρα τελευταία πειραματιζόταν με την σχολή του ηδονισμού(Hedonism που λένε και οι Underground Youth) όπου λέει η ευχαρίστηση σβήνει τον πόνο. Και η επιθυμία ήταν για όλο και μεγαλύτερη ευχαρίστηση.Όχι καμία πλεονεξ’ία , απλά για να σβηστεί ο πόνος.

[Ο πόνος . Δεν είναι αστείο πως μια δισύλλαβη λεξούλα ,τόση δα περικλείει μία τόσο σημαντική νοηματικά έννοια; Εσύ γιατί πονάς αλήθεια;

Εγώ νομίζω πως ο πόνος ήταν εκείνο το πέσιμο με το ποδήλατο στα πέντε μου. Το ποτήρι που έσπασα με περίσση αδεξιότητα πάνω στο πόδι μου καταλάθος στα οχτώ. Η πατούσα μου που κόπηκε εκείνο το καλοκαίρι όταν πάτησα κάποιο γυαλί , απρόσεχτη πάλι ,στην θάλασσα.  Και ενώ τότε ο πόνος ερχόταν από εξωγενείς παράγοντες , τώρα παρατηρώ μία εξέλιξη. Σχεδόν αποκλειστικά εκ των έσω, σαν Δούρειος Ίππος. Θα είναι που μεγαλώσαμε. ]

Ευχαρίστηση της προσέφερε και εκείνο το περιστατικό εκείνο το απόγευμα. Φορούσε τα ακουστικά της επιστρέφοντας . 20:12 ο ήλιος παζάρευε την φυγή του. Εκείνη άκουγε το Capricorn των Raining Pleasure. Τις απογευματινές ώρες οι νεραντζιές μοσχοβολούν πιο έντονα και σε προκαλούν σαν γυναικεία σαρκώδη χείλη. Πάλι την μύτη χρησιμοποίησε πάντως. Με μία μικρή μανία .

“Τι κάνεις κοπέλα μου; Σαν το λαγωνικό;” της είπε αφού πρώτα την σκούντηξε στον αριστερό της ώμο.

“Συγνώμη δεν σας άκουσα , είχα τα ακουστικά” του είπε σαστισμένη. Και πως να μην είναι;

-Λέω πως κάνεις έτσι; Σαν πρεζάκι που  σνιφάρει, δεν είναι Ομόνοια εδώ.

– Ευτυχώς , αν και επαρχιοτόπουλο ξέρω πολύ καλά που βρίσκομαι. Θα ήταν ευτυχές αν ήξερες να φέρεσαι και να μιλάς καλύτερα. Και να απολαμβάνεις που και που αυτό που σου προσφέρει η Φύση. Αλλά εσείς τα παιδιά της πόλης δεν μπορείτε να καταλάβετε από Φύση.

Γέλασε με υπεροψία.

-Εγώ είμαι ναυαγοσώστης , περνάω δέκα ώρες της ημέρας μου στην θάλασσα. Βλέπεις εκεί; Είναι η ναυαγοσωστική εταιρία και τώρα τελειώνουμε με τις εκπαιδεύσεις.

Κι όση ώρα της έλεγε αυτά , τον τοποθετούσε νοητά σε καλιφορνιανά κύματα με την κόκκινη σανίδα του στο χέρι . Το ηλιοκαμμένο δέρμα του στα μάγουλα  και οι ξανθές μπούκλες του προσφέρονταν άλλωστε για να τον σκηνοθετήσει με εξαιρετική ακρίβεια.

-Μην καυχιέσαι , το θέμα δεν είναι να τις περνάς τις ώρες στην θάλασσα αλλά να τις απολαμβάνεις. Όπως συμβαίνει με το κρασί.  Πολλοί το πίνουν , ελάχιστοι το απολαμβάνουν με όλες τις αισθήσεις τους.

Του χαμογέλασε ειρωνικά, δεν του θύμωσε παρά τοναγενή τρόπο του , ίσως ήταν λίγο υπερβολική με την ευχαρίστηση που της προσέφεραν οι νεραντζιές.Του είπε φεύγοντας :

” Καλή συνέχεια Μιτς , ίσως με σώσεις κάποια μέρα ,ποιος ξέρει; Για σήμερα ελπίζω να σε έσωσα λιγάκι εγώ, προβληματίζοντάς σε. ”

47de619cf96709afe127f21f7401f5fa

Βολικά σκαμπό παραδόξως

SHORT STORIES

Πήγα εκεί κουρασμένη. Που να τους εξηγούσα τώρα; Ότι έπρεπε όλη μέρα να σημειώνω , να κοιτάω μία οθόνη και να γράφω ένα νέο κείμενο και ότι η ζέστη μου ίδρωνε το κούτελο.  Και το άγχος το ίδιο.Διότι ο χρόνος τελειώνει. Και η προθεσμία γίνεται ένας πιεστικός δήμιος , μία αγχώνη που με πνίγει όλο και περισσότερο.

Κατεβήκαμε πεζοί  το όμορφο στενάκι στο οποίο έστεκε καμαρωτό το νεοκλασσικό . Ανεβήκαμε τα ξύλινα σκαλιά. Κανένας φωτισμός κατά την διάρκεια της ανάβασης.  Άνθρωποι πολλοί στην ταράτσα. Άλλοι με πουκάμισα , άλλοι με μπλούζες , άλλοι με καπέλα. Μα τι σημασία έχει το ντύσιμο; Δεν ήρθαμε να τους ψυχολογήσουμε – γιατί και το ντύσιμο μορφή έκφρασης είναι και φανερώνει χαρακτήρα. Ήρθαμε να μιλήσουμε. Έτσι είπαμε. Αλλά ίσως η ζέστη πάλι κούμπωνε λίγο το στόμα μας. Μιλούσαν λίγο. Εκείνη  ήταν κουρασμένη από την δουλειά. Εκείνος κουρασμένος από την ρουτίνα. Ίσως και από την μουσική που δεν ήταν του γούστου του. Εγώ χαμένη στην μουσική να χορεύω καθισμένη και τα κύματα των μαλλιών μου να πάλλονται ρυθμικά.

Έριξα ένα περιμετρικό σκανάρισμα στο χώρο . Κάποια γκέι ζευγάρια  που χόρευαν , ένας γύρω στα τριάντα δίπλα στον ντιτζέι με ροκ μαύρο τίσερτ και μία λησμονημένη εφηβικότητα στο πρόσωπο, ο ντιτζέι με κοκκινισμένα μάγουλα , κάποιοι γιάπηδες, εμείς οι τρείς  . Στην βεράντα τα τραπέζια ήταν γεμάτα και έτσι είχαμε καθίσει στην μπάρα , σε έναν εσωτερικό χώρο  στην ταράτσα με κλιματισμό.

Τα σκαμπό ήταν βολικά παραδόξως. Και η παλέτα του μπάρμαν απλώνόταν πίσω του όπως συμβαίνει με τους καμβάδες και τους ζωγράφους. Μην το γελάς . Και ο μπάρμαν καλλιτέχνις είναι. Στεκόταν μπροστά μου και δεν μπορούσα να μην τον παρατηρώ. Άλλωστε σαν κάτι να με μαγνήτιζε στην τόση συνάφεια των ανθρώπων γύρω μου. Στο όλο αδιάφορο τοπίο.

Δεν έχω ξαναδεί ομορφότερα δάχτυλα στην ζωή μου. Σαν άλλος ταχυδακτυλουργός έφτιαχνε τα ποτά μας γρήγορα. Τον παρατηρούσα όση ώρα μου έφτιαχνε την σανγκρια μου .Απολαυστικότατος ο τρόπος που αεροβάφτιζε το ποτήρι μου με την φλούδα πορτοκαλιού και πως έτριβε την κανέλα. Ήταν σαν τα χέρια του να έκαναν έρωτα με τα υλικά του. Ένας άνθρωπος παθιασμένος με την τέχνη του. Και το πάθος ποτέ δεν κρύβεται . Λένε πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής και αν θέλεις να ακούσεις ιστορίες ζωής , στα μάτια ανοίγει το στόμα.

Τα μάτια του γκριζογάλανα μα με ένα μόνιμο φώς. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο μέχρι σήμερα. Και παρατηρώντας τον , αποτυπωνόταν ασυναίσθητα και ένα συγκρατημένο χαμόγελο  στο πρόσωπό μου. Η μύτη του γαμψή. Πανέμορφη.Άγγιζε διακριτικά τα μάγουλα του. Κάποτε στην τηλεόραση έλεγε ένας φυσιογνωμιστής ότι η γαμψή μύτη αποκαλύπτει έναν έξυπνο άνθρωπο. Δεν είμαι φυσιογνωμιστής για να ξέρω μα τον είχα συμπαθήσει ήδη .Την ίδια στιγμή κάτι με τσίγκλαγε μέσα μου . Κάτι μου θύμιζε μα δεν μπορούσα να θυμηθώ.

Κάθε τόσο τραγούδαγε κιόλας. Και μετά έστριψε και τσιγάρο από αυτά με τον καπνό, δεν έπαιρνε πακέτο όπως οι γιάπηδες.

Στο μεταξύ οι άλλοι δύο μιλούσαν για τα πολιτικά που είχα σιχαθεί πιά να ακούω. Και κατ’επιλογήν επέλεξα να απολαύσω την υπέροχη μουσική και να παρατηρήσω λίγο ακόμα τον καλλιτέχνη μίας μη αναγνωρισμένης ως τέχνης. 

– Μου θυμίζεις έναν νέο ηθοποιό  που είχα δεί στο θέατρο τον χειμώνα.

-Κανέναν γνωστό;

-Όχι , δεν είναι γνωστός αλλά είχα γράψει για την παράσταση. Ήταν ένας από τους αρκετούς πρωταγωνιστές του έργου.

– Και τι έργο ήταν ;

– Μάλλον δεν θα το ξέρεις . Δεν πειράζει άστο.

– Τι ρόλο έκανε ο σωσίας μου τουλάχιστον θα μου πείς;

– Έπαιζε έναν αριστοκράτη που είχε απαρνηθεί την καταγωγή του για να είναι με την αγαπημένη του. Είχε γραφτεί πολύ παλιά το έργο.

-Έπαιζα σε μία τέτοια παράσταση μέχρι τον Απρίλη, έναν τέτοιο ρόλο.

– Μήπως είσαι ο Γ.;

-Αυτοπροσώπως.

Ένιωσα μία έκπληξη. Και τον ρώτησα πως και μπάρμαν και ηθοποιός ταυτόχρονα. Μου είπε πως το σανίδι δυστυχώς δεν του καλύπτει τις βιοποριστικές ανάγκες του και ότι πρέπει με κάποιο τρόπο να ζήσει και να είναι ανεξάρτητος, άρα  είναι και μπάρμαν. Είπε ακόμα ότι δεν τον πειράζει  και ότι έχει συνηθίσει πιά αφού και παλιά πλήρωνε από την δουλειά τους τα δίδακτρα της δραματικής σχολής.

Και έτσι  ενώ εμείς βολεμένοι και καθισμένοι στα σκαμπό  πίναμε αδιάφορα το ποτό μας, εκείνος μας απέδειξε ότι μόνο αν ξεβολευτείς , αν ρισκάρεις και αν παλέψεις μπορεί να αγγίξεις έστω και λίγο την  πραγματοποίηση των ονείρων σου.

11

Και έλυσα και το μυστήριο που θα με ταλάνιζε για μέρες . Από που πηγάζει αυτή η άσβεστη λάμψη της συγκεκριμένης ύπαρξης που έθετε σε δεύτερη μοίρα την ύπαρξη όλων στον συγκεκριμένο χώρο;

~Το φώς του πήγαζε από την χαρά που του έδινε το κυνήγι για τα όνειρα του.

O Σάκης και οι προοδευτικοί

Articles/Opinions

Το Σάββατο το βράδυ ήταν η συναυλία του Σάκη Ρουβά για τα 90 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη  στην πλατεία Ν. Σμύρνης.  Αυτό που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον βέβαια είναι οι απόψεις τους διχασμένου κοινού τόσο στα σόσιαλ μύδια όσο και έξω από αυτά.

Προσωπικά , θεωρώ πως είναι έξω από τα νερά του Σάκη ως “Σάκης”  καθώς το κοινό του είναι γενικά λίγο πιο ποπ και σε αυτό τον έχει συνηθίσει και ακόμα ότι η ερμηνεία τέτοιων κομματιών απαιτεί μία συναισθηματική ωριμότητα η οποία δεν είναι απαραίτητα θέμα ηλικίας. O Σάκης δεν την έχει μα είναι άνθρωπος που δουλεύει και αυτό είναι σεβαστό.

Από την άλλη , το γεγονός  ότι τις προηγούμενες μέρες του ασκήθηκε οξύτατη κριτική για την ενέργειά του αυτή – το ότι δηλαδή “ναι ο Σάκης που έβγαινε με τις φούστες θα τραγουδήσει Μίκη Θεοδωράκη” είναι έμπρακτη απόδειξη  του ψευτοπροοδευτισμού.

Είναι σαν να σου λέει κάποιος ότι΄” δεν μπορείς να κάνεις πρόοδο σαν καλλιτέχνης και να πειραματιστείς και να ωριμάσεις , επειδή στο παρελθόν έκανες κάποιες επιλογές  τις οποίες εμείς ” οι προοδευτικοί κουλτουριάρηδες” θεωρούμε λάθος , άρα είσαι καταδικασμένος να απευθύνεσαι σαν καλλιτέχνης μόνο στο ποπ φαν κλαμπ σου και να μην καταπιαστείς με κανένα άλλο είδος .

Για να το κάνω και πιο προσωπικό , είναι σαν να μου λέει κάποιος “Δεν θα ακούσεις ροκ και μέταλ , επειδή κάποτε άκουγες ποπ.” Όμως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι κάνουν τους αστυνόμους της τέχνης.Όταν υποστηρίζεις μία ελευθεριακή ,ας το πούμε , ιδεολογία δεν μπορείς να λές “να μην τραγουδήσει ο Σάκης Θεοδωράκη “. Είναι το λιγότερο αυταρχική μία τέτοια πεποίθηση.

Η φράση “της αριστεράς και της προόδου” όσο και να την χρησιμοποιούμε χιουμοριστικά , περικλείει σε μεγάλο βαθμό ,μέσα της όλο το σκεπτικό της youth (τουλάχιστον ) αριστεράς. Ως προοδευτισμός ορίζεται η ύπαρξη νέων και καινοτόμων ιδεών ή μορφωμάτων έναντι στο παλιό και συντηρητικό. Πως μπορεί να θεωρηθεί κάποιος προοδευτικός που δεν δέχεται την ελευθερία του καλλιτέχνη να ωριμάσει καλλιτεχνικά ή να κάνει άνοιγμα προς ένα άλλο μουσικό είδος;

Από την άλλη κάνοντας για λίγο και τον συνήγορο του διαβόλου , ο Μίκης Θεοδωράκης ανέφερε πως είναι καλύτερη η χειρότερη εκτέλεση από την απαγόρευση.  Η φράση αυτή είχε και τεράστια βαρύτητα καθώς πρόκειται για τον συνθέτη  του έργου αλλά περικλείει μέσα της και όλο το σκεφτικό του προοδευτισμού . Ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι επιθυμεί αρκεί να μην βλάπτει τον άλλο. Πόσο μάλλον  στην τέχνη.
Και δεν είναι ότι είμαι καμία ρουβίτσα , αλλά δεν μου αρέσουν όσοι θέλουν να δημιουργούν καλούπια και να περιορίζουν τους ανθρώπους και πολύ περισσότερο τους καλλιτέχνες. Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται περισσότερα κουτάκια αλλά ανθρώπους που θα καταστρέψουν τα κουτάκια που υπάρχουν. Ανθρώπους με σκέψη outside the box εν τέλει.

Τέλος έμαθα οι απόψεις διίστανται  για την ερμηνεία του Σάκη στην σκηνή. Κάποιοι λένε ότι ήταν αρκετά καλός, άλλοι μέτριος και άλλοι τον θεωρούν άθλιο.  Για μένα είναι σημαντικότερο  ότι γίνεται μεταβιβαστής ενός τόσο τεράστιου έργου σε ένα πιο ποπ και νεανικό κοινό. Ακόμα και αν  αυτή η οπτική είναι ανώριμη και αισιόδοξη. Αυτό που μετράει στο τέλος άλλωστε είναι πως βλέπεις εσύ το ποτήρι .