Το κατακάθι ενός καλοκαιριού

SHORT STORIES

Πάτησε το πόδι της σε βέρα , αττική γή κρατώντας σφιχτά μία βαλίτσα με όλα τα απόνερα του καλοκαιριού. Tην έσερνε δυναμικά ενώ στα αυτιά της αντηχούσαν οι ήχοι του New Dawn Fades. Δεν έχουν και τόσο σημασία οι εικόνες που φτιάχνεις , ούτε το τι ζεις, αρκεί να το βιώνεις με το σωστό soundtrack. Το New Dawn Fades είναι βλέπεις ιδανικό για νέα ξεκινήματα.

Πρώτη εικόνα μια κατακόκκινη εκκλησία, ξένοι κάθε φυλής, και κάποιοι μπάτσοι να κάνουν τον χαβαλέ τους. Ρώτησε και έμαθε, ότι πρόκειται για την Αγία Ξένη. Καταφύγιο μάλλον των κατατρεγμένων και κυνηγημένων, αυτών των “παράνομων μεταναστών”  που συνηθίζουν να λένε όσοι γνωρίζουν τα πάντα από πρώτο χέρι. Και που δεν βρέθηκε κανείς να τους πεί ότι οι άνθρωποι δεν είναι πρέζα για να είναι παράνομοι. Σκέφτομαι αν όντως η γυναίκα απόγονος του Ξένιου Διός λαμβάνει υπό την προστασία της και εκείνους που βρίσκονται μακριά , στα νησιά, αυτούς που ξεβράζονται σε ελληνικές ακτές.Και από την άλλη τι συμβαίνει με τα σώματα όσων χάθηκαν. Των νεκρών. Αισθάνονται μοναξιά ,ξένοι παντάξενοι  και στην αντίπερα όχθη όπως συμβαίνει με τους ζωντανούς;

Ο καθένας ζεί κάτι.Όσο κάποιοι απλά φυλλοσκορπούσαν τις μέρες του καλοκαιριού άσκοπα άλλοι χαροπάλευαν για μια θέση σε μια καλύτερη χώρα. Ο χρόνος είναι μία θηλιά στον λαιμό μας. Πράξεις που έπρεπε να γίνουν και δεν έγιναν. Πρόβες χωρίς πρεμιέρα.  Μια κλεψύδρα με κόκκους άμμου η ζωή και όλο λιγοστεύει. Ο χρόνος που έφυγε και εκείνος που θα έρθει. Μία πορεία προς την άβυσσο. Ενάς χρόνος μοιρασμένος άνισα. 9 μήνες ναυάγιο και 3 μήνες στάχτες πυρκαγιάς. Ένας χρόνος , ένα υπέροχο τίποτα. Το σκοτάδι όσο και να θές να το εξερευνήσεις , σε κουράζει. Δεν είσαι φυγόπονος , να αποφεύγεις τα δύσκολα. Ίσα ίσα τα ποθείς. Άλλα η πολλή καταστροφή κουράζει. Και ο χρόνος που έχεις σάρκα και αίμα είναι πολύ λίγος για να αναλώνεσαι σε μάταιες προσπάθειες. Καλή και η χασούρα , σου δίνει πείρα αλλά και χωρίς ούτε μία νίκη που βαδίζεις;

kalokairi

Και κάπως έτσι τα καλοκαίρια χάθηκαν σε αμφιταλεντεύσεις , ανούσια λόγια , χαρακωμένες ψευτοεφηβείες , ρουτίνες , τάχα μου υποσχέσεις ενηλίκων και παρατηρήσεις των άλλων ανθρώπων σε διάφορες παραλίες. Σώματα να σφιχταγκαλιάζονται σε αμμουδιές, κορίτσια με αέρινα βίντατζ φορέματα βγαλμένα από παλιά φιλμ σε κατάσταση αναμονής, πρωταθλητές ρακέτας και ψαράδες. Κάποια απογεύματα σε βοτσαλώδεις παραλίες παιδάκια με τους γονείς τους.  Αυτά είχαν και το περισσότερο ενδιαφέρον. Τα παιδάκια. Τα παιδάκια. 

[Τα παιδάκια και τα ζώα είναι ότι πιο ενδιαφέρον υπάρχει, οι ενήλικες είναι κάτι παραπάνω από απογοητευτικοί]

Τα παιδιά όταν έβρισκαν συνηθισμένες πέτρες ,τις πετούσαν στην θάλασσα. Δεν ήταν δυσεύρετες, δεν είχαν κάποια αξία. 

Μπλούμ! Μπλούμ! Μπλούμ!

για όσα βότσαλα φεύγουν 

Άλλα παιδιά πάλι έψαχναν αρκετά μέχρι να βρουν παράξενες πέτρες ή κοχύλια ή άλλους μικρούς θησαυρούς  που κρύβονται στις παραλίες, για να τους φυλάξουν. Βλέπεις όταν βρίσκεις κάτι ξεχωριστό θέλεις να το κρατήσεις. Εκτός και αν δεν αντιληφθείς το πόσο ξεχωριστό είναι. 

Το κατακάθι ενός καλοκαιριού είναι πάντοτε πικρό. Μάλλον γλυκόπικρο.  Σου αφήνει ίσως γλυκόλογες ενθυμήσεις για να βγεί ο χειμώνας. Και ας μην  κράτησαν τα λόγια. Και ας μην έγιναν ποτέ πράξεις. Και η γλυκόπικρη γεύση είναι η δύναμη σου για τα νέα ξεκινήματα. Για τα νέα επεισόδια του σίριαλ της ζωής σου. Ελπίζοντας (με νέα γκέστ) και πιο συναρπαστικά επεισόδια.  

Τελευταίες μέρες στο νησί

SHORT STORIES

Το νησί μου δεν είναι ένα συνηθισμένο νησί. Πολλοί ξεχνάνε  μάλιστα ότι είναι νησί γιατί δεν είναι απαραίτητο το πλοίο για να μεταβεί κανείς σε εκείνο. Ένα αυτοκίνητο είναι υπέραρκετό. Το νησί μου δεν έχει τα αιγαιοπελαγίτικα σοκάκια με τα κτίσματα τα υποταγμένα στην πλήρη αρμονία του λευκού και του γαλάζιου. Αν ήταν ζωγραφικός πίνακας δεν θα μπορούσε μέσα στην αντίφασή του να συνυπάρξει σε έναν καμβά ούτε θα ηταν δυνατό να αποτυπωθεί από έναν και μόνο ζωγράφο. Το νησί μου , μοιάζει σαν το Τολέδο του El Greco αρκεί να του φυτέψεις σε κάποια γωνιά τα ηλιοτρόπια του Van Gogh.

 O El Greco αποτυπώνεται στην αστική πλευρά της πόλης. Στις πολυκατοικίες  με τα μουντά χρώματα και τους πολλούς ορόφους, μα όταν φτάνεις στην θάλασσα το φώς του Van Gogh ξεπροβάλλει εκτυφλωτικό.  Δεν θέλω να πω, πως είναι άσχημο το νησί μου – κάθε άλλο.  Μπορείς να του προσδώσεις πολλά ελαττώματα με πρώτο και κύριο τους ανθρώπους του όμως ποτέ ασχήμια. Σκέφτομαι μάλιστα , πως αν ήταν άνθρωπος ίσως να ήταν ο Cyrano de Bergerac από το ομώνυμο βιβλίο και την ομώνυμη ταινία. Ο Cyrano είχε απλώς μεγάλη μύτη την οποία θεωρούσε αντιαισθητική όμως έκανε το σφάλμα να θεωρεί τον εαυτό του καθολικά άσχημο. Ευτυχώς που βρέθηκε η Ρωξάνη να αναγνωρίσει την ομορφιά του. Η ομορφιά του νησιού όπως και εκείνη του Cyrano κρύβεται στην “ασχήμια” του. 

Οι μέρες σε αυτό αναλώνονται σε ύπνο μέχρι το βαθύ μεσημέρι εκτός και αν η ανάγκη για ενδορφίνες είναι τόσο μεγάλη ώστε το ξυπνητήρι δίνει το σάλπισμα γύρω στις 7 το αργότερο. Περίπατος και μπάνιο έπειτα. Τα απογεύματα διάβασμα και το βράδυ περίπατος με το παιδί-σκυλί. Βγαίνουμε γύρω στις δώδεκα το βράδυ. ‘Εχει υιοθετήσει βλέπεις και το Κρουασάν τα ωράρια τα δικά μου. Ξυπνάει μεσημέρι και κοιμάται χαράματα. Στην βραδινή μας βόλτα βλέπουμε ζευγάρια να έχουν αράξει νοσταλγικά σε παγκάκια της παραλίας ή άλλοτε  παρέες παιδιών με κιθάρες και μπύρες  να τραγουδούν χαρούμενα. Φτάνουμε στο μικρό λιμάνι δίπλα στο μικρό βουναλάκι. Κάποιοι ψαρεύουν με καλάμια ή πετονιές ψάρια. Άλλοι ψαρεύουν παιδάκια διακριτικά. Παιδάκια που νομίζοντας ότι το να κάνεις ένα τσιγαριλίκι σε εισάγει στην ενήλικη ζωή. Με κάνουν να χαμογελάω συγκρατημένα και παράλληλα να σκέφτομαι ” μακάρι να ήταν τόσο εύκολη η μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση”. Έπειτα αφού πιούν πηγαίνουν και πίνουν νερό σε μία βρύση που υπάρχει λίγο πιο πέρα , στον μόλο που αράζουν οι ψαράδες τα καίκια τους με την ελπίδα να μην τους καταλάβει κανείς όταν πάνε σπίτι. 

Στην άλλη πλευρά του λιμανιού είναι ο “πολιτισμός”.  Μαγαζιά με δυνατή μουσική, ένας πεζόδρομος που χωράει ανθρώπους κάθε λογής , γονείς με καροτσάκια , παιδάκια , έφηβους που τώρα μαθαίνουν να φλερτάρουν, ενήλικες που κάνουν δημόσιες σχέσεις. Και αν βρεθείς στην πρωτεύουσα του νησιού δεν πρέπει να χάσεις την ευκαιρία να περπατήσεις ανάμεσα στις πολυκατοικίες φαντάσματα που στοιχίζονται σε μεγάλες ανηφόρες και κατηφόρες και έτσι να αντικρύσεις την Δύση του ήλιου ίσα ίσα κατευθυνόμενος προς την παραλία. Επίσης πρέπει να επιδιώξεις να χαιρετίσεις τον τάφο του Σκαρίμπα που βρίσκεται στο Κάστρο.  Από εκεί θα δείς όλη την πόλη. Όλη την ομορφιά. 

Έχει κι άλλες ομορφιές το νησί , μέσα στην αντίφασή του, μέσα στους ανθρώπους που αδιάφοροι πάντα προσπερνούνε. Πιό πολύ και από εκείνους της πόλης που λένε. Αν όσοι ζούν στην πόλη μεταλλάχτηκαν σε αδιάφορους όσοι ζούν στην επαρχία είναι όχι μόνο αδιάφοροι αλλά ίσως και λίγο χαιρέκακοι και σνόμπ και με ένα κόμπλεξ ανωκατωτερότητας. Αλλά και πάλι τίποτα δεν είναι απόλυτο.

Περίοδος χάριτος όπως και να έχει τέρμα. Σε δύο μέρες κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και εγώ επιτέλους πίσω στην πόλη. Εκεί τουλάχιστον νιώθω ζωντανή.Τα βράδια δεν θα περνούν σε ολάνθιστους κήπους που θυμιατίζουν νυχτολούλουδο αλλά ίσως να περνούν με καλύτερη παρέα σε ευχάριστα μπαρ με δροσερά κοκτέηλ . Ίσως τα μεσημέρια ασφυκτικά σε κάποια καταχωνιασμένη βιβλιοθήκη του Κέντρου. Μου έλειψε αρκετά η πόλη. Μου έλειψε όπως πάντα  κάτι μου λείπει.

Από πάντοτε μάλλον γεννημένη στον αστερισμό της έλλειψης.

Η αγάπη ανακυκλώνεται

SHORT STORIES

If I was my heart
I’d rather be restless

-Amy Winehouse 

Eίχα διαβάσει κάποτε πως κάποιος από τους θαυμαστές της Μαλβίνας της έκανε δώρο ένα κουτάβι. Σκέφτηκε λίγο πριν το ονομάσει τελικώς “Κέικ”. Συλλογίζομαι πως έχει πλάκα το γεγονός ότι ο σκύλος μου αν και τον φωνάζω Ορφέα υπακούει και στο όνομα “Κρουασάν” που του είχαν βγάλει κάτι φίλες μου, πριν αρκετό καιρό. Όσοι γνωρίζουν επιμένουν να τον αποκαλούν κρουασάν και δικαιολογημένα αφού είναι μπεζ – λευκός και το τρίχωμά του αφράτο.

Το καλό με τα ζώα και δη τα σκυλιά είναι ότι μπορούν να σε καταλάβουν πολύ καλύτερα από άνθρωπο χωρίς να χρειαστεί να τους πεις ή να τους αναλύσεις μια κατάσταση. Δεν σου κάνουν ηλίθιες ερωτήσεις. Δεν σε ενοχλούν. Σε βλέπουν θλιμμένο και θα επιστρατεύσουν όλη τους την χάρη για να σου φτιάξουν το κέφι. Σε βλέπουν καλά σου ζητάνε με τον τρόπο τους να παίξετε ή έστω να πάτε βόλτα. Σε έναν κόσμο ανθρωπόμορφων τεράτων τι θα ήμασταν χωρίς αυτά τα πλάσματα που είναι και τα μόνα που ξέρουν να δίνουν -το πιο ανιδιοτελές συναίσθημα- αγάπη απλόχερα;

Η Μαλβίνα είχε πεί ακόμα “Όταν γίνομαι έξυπνη τα καταστρέφω όλα” με εμένα συμβαίνει το “Όταν ερωτεύομαι τα καταστρέφω όλα”. Bλέπεις έχω το κουσουράκι μου και γω από μικρή- γιατί ο τρόπος που μεγαλώνουμε καθορίζει πολλά πράγματα σε έναν άνθρωπο. Δεν μου αρέσει να χάνω. Πιο συγκεκριμένα δεν μου αρέσει να χάνω ανθρώπους τους οποίους αγαπάω, εκτιμώ ή είμαι ερωτευμένη μαζί τους. Οι πιό εύκολες σχέσεις ήταν και θα εξακολουθήσουν να είναι με ανθρώπους που δεν με ενδιέφεραν ιδιαίτερα. Γιατί αν δεν υπάρχει έρωτας αλλά απλά μια συμπάθεια δεν σε νοιάζει μήπως χάσεις κάποιον , ούτε αντιδράς παρανοϊκά όσον αφορά εκείνον. Ούτε σου λείπουν οι συζητήσεις , ούτε η φωνή , ούτε αρπάζεσαι που ο άλλος σε θυμάται κάθε τέσσερις μέρες.Ούτε ζηλεύεις παράφορα εν τέλει. Και ναι ζηλεύεις είναι η αλήθεια, που δεν μπορείς να τον δεις , που πιθανόν μιλάει με άλλες , που πολλά.. Και αν δεν έχεις παρανοήσει έστω μια φορά από ζηλεια για  έναν άνθρωπο μάλλον δεν έχεις ερωτευτεί και ποτέ σου. Σκέφτομαι πάλι το μοναχοπαίδι κινεί τα νημάτα. Αλλά μετά αυτοαναιρούμαι. Βλέπεις φεύγουν και δεν προσπαθώ καν να τους κρατήσω.  Αν ήμουν όντως κακομαθημένη θα έπαιζα όλα μου τα χαρτιά για να τους κρατήσω πίσω σε μένα. Τουναντίον εξαφανίζομαι και τους το κάνω πιο εύκολο. Άλλωστε εγώ ευθύνομαι για το χάος που προξένησα πάλι. Δεύτερη φορά. Σε δεύτερο άνθρωπο.

Πρέπει να παραμερίσω και να πάρω απόφαση πως η ζωή μου έτσι θα είναι. Κάποιοι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να ζούν μόνοι τους εκτός και αν επιλέξουν τον συμβιβασμό. Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι συμβιβασμοί και δεν διατίθεμαι να βολευτώ  . Άλλωστε έχω το “Κρουασάν”  να μου γλείφει το χέρι που κρέμεται όταν ξαπλώνω γιατί δεν έχω την εσωτερική αντοχή και δύναμη να βγώ στον παλιόκοσμό σας. Τον τόσο ψεύτικο που φτιάχνετε με λόγια που ξεθωριάζουν από την μια μέρα στην άλλη. Έχω το κρουασάν να βγαίνουμε βόλτα και να περπατάμε στις 12 το βράδυ και να του μιλάω για όσα δεν θα καταλάβαινε κανένας από εσάς. Έχω το κρουασάν να μου φέρνει τα παιχνίδια του για να παίξουμε όταν η διάθεσή μου έχει φτάσει στο ναδίρ.

Και η μοναχικότητα δεν είναι κακή. Μοναχικότητα και μοναξιά. Θέλω να λέω μοναχικότητα και ας είναι μοναξιά. Μήπως τελικά αυτές οι δύο έννοιες μπλέκοντα τελικά; Μοναξιά γιατί για ακόμα μία φορά τα θαλάσσωσα . Μοναχικότητα κατ’επιλογήν επειδή αν και υπάρχουν εναλλακτικές δεν θα πάρω.  Σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει να είναι καβάτζα. Άλλωστε όπως πολύ σοφά γράφεται στους τοίχους “Στις καβάτζες ανθούν οι ανασφάλειες”. Και οι ανασφαλείς άνθρωποι να συμπληρώσω. 

Τα ζώα είναι πολύ καλύτερα από τους ανθρώπους εν τέλει, γιατί η αγάπη τους είναι ανιδιοτελής και βρίσκονται πάντα εκεί για σένα. Αλλά βλέπεις όσο μισάνθρωποι και αν γίναμε πάντα θα επιλέγουμε σε ποιους θα δίνουμε αγάπη. Και πάντα θα δίνουμε σ’εκείνους που θεωρούμε ξεχωριστούς ,γιατί η αγάπη είναι  ανακυκλώσιμη.  Και μην το πάρεις για μαζοχισμό αλλά..

… θα είναι πάντα όσοι μας πλήγωσαν περισσότερο.

Κατάδικοι του ανέφικτου

SHORT STORIES

Καὶ τί δὲν κάνατε γιὰ νὰ μὲ θάψετε ὅμως ξεχάσατε πὼς ἤμουν σπόρος.                                                                                                           -Ντίνος Χριστιανόπουλος     

                Η Επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως θάνατος. Και μένω άπραγος χωρίς επανάσταση στο ίδιο έργο θεατής. Kάθε φορά γεννάω ένα παιδί. Κάθε απαράλλαχτη και μοναδική φορά νεκρό με το κεφάλι του βαμμένο κατακκόκινο , σαν κάποιος να το βούτηξε σε μια μολυσμένη θάλασσα αίματος. Το ονομάζω ανέφικτο. Και μόλις το πιάνω στα χέρια μου , να το περιεργαστώ έστω και νεκρό αυτό με καταδικάζει.

Έχω μάθει από πρώτο χέρι πια την αυτοκτονία της εξιδανίκευσης. Κάθε μέρα πνίγομαι σε μούχλα που έφτιαξα από ξεπεσμένο παράδεισο και άστρα. Κάθε μέρα ασφυκτιώ μη πραγματωμένο όνειρο. Ο γιατρός αν και γνωμάτευσε πως η αρρώστια βρίσκεται σε κάποιο σκονισμένο δωμάτιο ενός ταραγμένου εγκεφάλου , προτείνει εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Και δεν καταλαβαίνω. Να ανοίξει κι άλλο; Έχει ήδη απλώσει πολύ από μαχαίρια και φαντασία. Ποιά πραγματικότητα λογίζεις αλήθεια; Ποιά φαντασία ψέμα; Τι υπάρχει;

Η συνταγογράφηση φαρμάκων μάταιη. Τι να σώσει ένα πονεμένο μυαλό; Τι να θωρακίσει μια νεανική γεμάτη συγκίνηση καρδιά; Τι έχει απομείνει από αυτό το κουφάρι; Ένα δοχείο πειραμάτων που πια μετράει την αγάπη του, ρυθμίζει πόσους νεκρούς θα επαναφέρει, μετράει προσεκτικά τα βήματά του. Μόνο ένα πράμα έμεινε απαράλλαχτο. Θα δακρύζει πάντα με όσους παθιάζονται με τις ιδέες τους. Με τους πιστούς στην  πρόοδο, τους μόνιμα εξέγερμένους.

Αυτούς τους λίγους με τα γεμάτα ζωή βλέμματα και τα καθαρά μέτωπα, τους λαξευτές της επανάστασης και του έρωτα.

Μια συναισθηματική πανούκλα

SHORT STORIES

Μαμά – η ζωή είναι αγρίως απίθανη.                                                                                                                          -Άντζελα Μπρούσκου

Ο χρόνος είναι πολύ επικίνδυνος για να παίζεις μαζί του. Όσο και αν θεωρείς ότι τον ξεγέλασες πάντα καραδοκεί στην γωνία. Ίσως να μην είναι του χαρακτήρα του το να στην φέρει αλλά πρέπει να κάνει και εκείνος το καθήκον του. Πρέπει να σε διδάξει. Kαι κάποια αλλόκοτα παιδιά δεν μπορούν να μάθουν παρά μόνο μέσα από την πράξη. Ίσως να μην είναι κακά παιδιά απλά να έχουν τόσο πάθος μέσα τους που πρέπει να το διοχετεύσουν σε μία κατρακύλα. Σε ένα γκρεμοτσάκισμα.

Το πρόβλημα νοείται μόλις αρχίσει η επανάληψη. Σα κάποιος να κουνούσε τα νήματα της μαριονέτας σου και της μαριονέτας των συμπρωταγωνιστών σου και ενώ το κουκλοθέατρο έφτασε στο τέλος του εσύ δεν έλαβες κανένα δίδαγμα από αυτό που μόλις παρακολούθησες. Έτσι παίζεται ξανά το ίδιο έργο. Δεν έχεις δικαίωμα επιλογής παρά μόνο ανατροπής. Βλέπεις οι από μηχανής θεοί ή οι αναποδιές είναι πάντα πιθανότητες καλά ριζωμένες στην ζωή. Και πάλι οι επιλογές. Η μούχλα ενός υπογείου ή ο εκτυφλωτικός ήλιος ενός παραθύρου χωρίς καμία κουρτίνα. 

Xτυπάς τη γροθιά σου στον τοίχο με αγανάκτηση για το χαμένο. Γιατί τίποτα δεν ξαναχτίζεται όπως είχε δομηθεί. Τίποτε δεν έχει αρχή αν έχει ήδη αρχίσει. Mετά απομένει μόνο ο ορισμός του τέλους και ο χρόνος του.Μισείς για λίγο τους δαίμονες σου. Έπειτα συμφιλιώνεσαι. Φυσική εξέλιξη. Ωρίμανση το λένε. Έπειτα λές να προσποιηθείς πως δεν σε νοιάζει για να μην σε πάρουν για συναισθηματικό , ηλίθιο, ανόητο παιδαρέλι με κάψιμο από λέξεις και μυαλό σαλεμένο από τα τραγούδια. Ενοχλούνται που πιστεύεις στις λέξεις και που τις αγαπάς , γιατί εκείνοι δεν αγάπησαν ποτέ τους κάτι πέραν του εαυτού τους. 

Αν λοιπόν σε θέλουν ρεαλιστή  γιατί η ευαισθησία είναι “κακός σύμβουλος” καλύτερα να πηγαίνεις κάθε μέρα στο Ά Νεκροταφείο Αθηνών , στον τάφο του αγαπημένου σου ποιητή -αν βέβαια εφικτό- και να μιλάτε.Nα του παίρνεις και λουλούδια. Όλοι αγαπούν τα λουλούδια ακόμα και αν έχουν αλλεργία. Μα τι σου λέω; Δε μπορείς να καταλάβεις. 

Κι ακόμα και αν μέσα σου νιώθεις χαμένος. Αν αισθάνεσαι την καρδιά σου να έχει μουχλιάσει ενώ στο παρελθόν κρατούσες το καλοκαίρι στην χούφτα σου ,αν κάτι ή κάποιος σου φύτεψε ή σε κόλλησε συναισθηματική πανούκλα – να μη νιώθεις , να μη γελάς , να μην πονάς , να μην νοιάζεσαι-  πρέπει τώρα  να δώσεις την σημαντικότερη μάχη σου γι’ανατροπή ,να μείνεις πρώτα άνθρωπος , να μείνεις ο εαυτός σου. 

Ο ρομαντικός και ηλίθιος εαυτός σου.

Ανδρέας Εμπειρίκος και Μάτση Χατζηλαζάρου: Αν η παρόρμησις υπάρχει, τίποτε δεν μπορεί να την αναχαιτίση

Uncategorized

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Ίσως να ‘μαστε αθωότεροι κι από ένα

καναρίνι, αγνοί όμως δεν είμαστε.

Μ.Χ. 

 28-29-4--2-thumb-large

Όταν ο Ανδρέας γνώρισε τη Μάτση, ο δυτικός πολιτισμός και μαζί του ολόκληρος σχεδόν ο κόσμος έμπαινε σ’ ένα σκοτεινό τούνελ απ’ όπου δεν επρόκειτο να βγει πριν περάσουν πολλά χρόνια και οπωσδήποτε δεν επρόκειτο να βγει χωρίς πληγές και στίγματα που ως σήμερα ακόμη δεν έχουν ολότελα εξαλειφθεί. Στην πραγματικότητα, όπως πολύ σωστά και έγκαιρα είχαν διαβλέψει μεταξύ άλλων και οι νεαροί ντανταϊστές, αυτή η διαδικασία συσκότισης και φρίκης είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, ήδη από τα χρόνια του πρώτου μεγάλου πολέμου, και αν το μέγεθος και η διάρκεια του κακού δεν έγιναν αμέσως αντιληπτά απ’ όλους, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ταυτόχρονα εμφανίστηκαν και διαδόθηκαν και οι πιο ριζοσπαστικές ιδέες και η ελπίδα, που παραδόξως φαινόταν βάσιμη τότε, για τη δημιουργία ενός νέου, καλύτερου κόσμου. Σε αυτήν ακριβώς την προοπτική πρέπει να διαβαστούν και…

View original post 3,042 more words