Πατριαρχία: κι όμως είναι ακόμα εδω!

Articles/Opinions
To ζήτημα της κουλτούρας του βιασμού και του σεξισμού δεν είναι κάτι καινούριο – άσχετα αν η σεξουαλική κακοποίηση στην περίπτωση της Kesha ή τα σεξιστικά σχόλια και η έμφυλη στόχευση, προς το πρόσωπο της Έλλης Παπαγγελή ήρθαν για να υπενθυμίσουν ότι η πατριαρχία είναι ακόμα εδώ και πρέπει να καταπολεμηθεί τόσο σε επίπεδο νοοτροπίας και αντίληψης όσο και γλώσσας.
 
Κατά καιρούς έρχονται στο φως διάφορα περιστατικά, τα οποία απασχολούν για λίγο την βιομηχανία των media και έπειτα λησμονούνται. Πριν λίγο καιρό, ήταν το περιστατικό της Stoya , η οποία ισχυρίστηκε ότι ο James Deen, παρτενέρ της στις ερωτικές ταινίες αλλά και σύντροφος στην προσωπική της ζωή την βίασε. Πολλοί απλώς άφησαν αιχμές ότι “σιγά μην έγινε έτσι”. Εάν γυρίσει κανείς τον χρόνο ακόμα παλιότερα , μπορεί να συναντήσει ανάλογα περιστατικά.
 
Περίπου έναν μήνα πριν, ένας καλός μου φίλος , μου πρότεινε να δω το “Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι” ταινία του Μπερτολούτσι, όπου συμπρωταγωνιστούν ο Μάρλον Μπράντο με την Μαρία Σνάιντερ. Διαβάζοντας για την ταινία έμαθα ότι υπάρχει μία συγκεκριμένη ερωτική σκηνή “η σκηνή με το βούτυρο”- όπως έχει μείνει- στην ταινία για την οποία η ηθοποιός δεν είχε ενημερωθεί, παρά έμαθε για αυτήν λίγο πριν την γυρίσουν. Απ’όσο άφησε να εννοηθεί η σκηνή γυρίστηκε χωρίς την πλήρη συγκατάθεσή και επιθυμία της.
 
Μετέπειτα , η Μαρία Σνάιντερ δήλωσε ότι έπρεπε να είχε καλέσει τον δικηγόρο της ή τον ατζέντη της και ότι ένιωσε βιασμένη τόσο από τον Μπράντο όσο και από τον Μπερτολούτσι. Συνεχίζει λέγοντας ακόμα ότι ο Μπερτολούτσι ήταν τόσο χειριστικός , που μέχρι και ο Μπράντο ένιωθε κακοποιημένος.
 
Tα ανωτέρω περιστατικά δείχνουν πως η πατριαρχία, ο σεξισμός και η κουλτούρα του βιασμού αποτελούν μία πραγματικότητα , η οποία όμως γίνεται ακόμα πιο έντονη όταν έχει να κάνει με την βιομηχανία του θεάματος και των media- χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει αποκλειστικά εκεί.
 
Μέχρι την οριστική εξάλειψή όλων αυτών , κατάλαβες τώρα γιατί χρειαζόμαστε τον φεμινισμό.Και όχι , δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις σεξιστικά σχόλια προς κάποια γυναίκα λόγω ιδεολογίας.
 
Είναι ο σεξισμός και η πατριαρχία ηλίθιε.
sexism2

 

Μην κάνετε τον έρωτα ένα ακόμη cliché

SHORT STORIES

Μόνο αυτούς που με τρόμαζαν αγάπησα. Ίσχυε για μένα το αρχαιοελληνικό ”είναι τρομερό να πέσεις στα χέρια ζωντανού Θεού”. Aπό την άλλη μεριά, ήταν και οι μόνοι που με ενδιέφεραν.

Οι άνθρωποι όταν είναι να ξεπεραστούν, ξεπερνιούνται όπως οι μόδες.

-Μαλβίνα Κάραλη

_________________________________________

” Η ζωή δεν είναι ταινία, πρέπει επιτέλους να ωριμάσεις και να συναναστρέφεσαι φυσιολογικούς ανθρώπους. Σε κλείνω πρέπει να μπω στο ΚΤΕΛ.” είπε έχοντας ως προορισμό την πόλη που μένει ο Ρωμαίος της. 

Η ζωή όχι δεν είναι ταινία , ούτε τραγούδι ούτε καν ο αγαπημένος μου πίνακας του Klimt ωστόσο αξίζει να προσπαθεί κανείς να του δώσει μία διαφορετική διάσταση. Να τον κάνει να μοιάζει σαν ταινία . Να διαλέγει το σωστό soundtrack για την κάθε στιγμή. Kαι να σου πω κάτι φίλε μου; Εγώ τον έρωτα σε φυσιολογικά επίπεδα – όπως το ζάχαρο και τα τριγλυκερίδια- ούτε μπορώ ούτε και θέλω να τον ζήσω. 

 

κισσ

Ψάχνουμε όλοι το νόημα της αγάπης και ενός φιλιού. Να σου εξομολογηθώ κάτι; Σήμερα ,δεν είμαι ερωτευμένη. Ανασύρω μνήμες και συναισθήματα και βάζω τον εαυτό μου στην κατάσταση του έρωτα.  Δεν έχω ανάγκη να δηλώσω ερωτευμένη επειδή έτσι προστάζει η μέρα. Και δεν είναι μιζέρια , είναι ότι δεν γουστάρω να κάνω το μοναδικό συναίσθημα που με συγκινεί ένα ακόμα cliche για να γιορτάσω.Όπως ο ποιητής αρνείται να δηλώσει ποιητής επειδή ακριβώς θεωρεί την ποίηση κάτι πολύ υψηλό, έτσι και εγώ αρνούμαι να δηλώσω ερωτευμένη.Άλλωστε οι γιορτές τείνουν στο να γίνονται ένα υποκριτικό πανηγυράκι, τις περισσότερες φορές.  

Θέλω να σου πω μια ιστορία για τότε που κάτι ακόμα σκιρτούσε, αλλά δεν ξέρω αν θέλεις να ακούσεις. Εντάξει θέλεις. Κυριακάτικο μεσημέρι. Χειμώνας . Τα κοκκαλά μου έχουν ανάγκη το γιατρικό του ήλιου.  Ντύνομαι γρήγορα , στα μαύρα, πενθούσα γυναίκα που έχει καιρό να δει κάποιον που θα της κινήσει το ενδιαφέρον. Ο ήλιος αναλγητικό για την ψυχή. Το περπάτημα , αφροδισιακό.  Ερωτεύομαι την πόλη γιατί ποτέ δεν σταματά να με εκπλήσσει. Σχέση ασύμβατη. Χωρίς πρέπει. Χωρίς ρουτίνα. Το ραδιόφωνο με έδιωχνε από το σπίτι με απαλή και μουχλιασμένη jazz ενώ η ψυχή επιζητούσε με μανία την πανκ. Την ζωή. 

Περίπατος στην Καλλιθέα φίλε μου. Κάθε φορά η ίδια διαδρομή. Την άλλαξα πια . Πάω Νέα Σμύρνη. Τίποτα πιο σίγουρο από την μοναξιά και οι φίλες εξαφανισμένες. Βερμπαλιστική συνειδητοποίηση ότι είμαστε μοναδικές μονάδες που μια μέρα θα είμαστε άγνωστα μηδέν. Η Χαροκόπου. Κάποιοι γέροντες περπατούν να πέσει η πίεση. Έχουν αφήσει την γυναίκα στο σπίτι.  Θησέως. Νέοι έχουν γεμίσει τα καφέ. Χαζεύω βιτρίνες , χωρίς να χαζεύω. Σκέφτομαι. 

Η Μαλβίνα έλεγε ότι υπάρχουν πολλά είδη λύπης. Ένα από αυτά η λυποντροπή. Έλεγε δε, ότι λυποντρεπόταν όταν της τελείωνε ο έρωτας. Εγώ πάλι λυποντρέπομαι όταν βλέπω τις παράπλευρες απώλειες της νέας εποχής και του καπιταλισμού. Λυποντρέπομαι , όταν βλέπω αστέγους να είναι ξαπλωμένοι σε sleeping bang έξω από τράπεζες. Λυποντρέπομαι , που φοβάμαι πως τίποτα από τα κακώς κείμενα δεν θα αλλάξει , λυποντρέπομαι που δεν μπορώ να αλλάξω οριστικά αυτή την κατάσταση. Λυποντρέπομαι που βλέπω τις φιλανθρωπίες να γίνονται στο γυαλί για δημόσιες σχέσεις . Λυποντρέπομαι  ακόμαι που βλέπω ανθρώπους να γίνονται γρανάζια στην κρεατομηχανή του συστήματος ηθελημένα πλέον. Και όχι δεν τους κρίνω φίλε μου, απλά πάντα φτάνει η δύσκολη στιγμή να λογοδοτήσεις στον εαυτό σου και τότε βλέπεις που έκανες σκόντο και μπορεί να μετανιώσεις.  Εσύ αναρωτιέμαι λυποντρέπεσαι; Και αν ναι; Πότε περισσότερο;

Συνεχίζω τον δρόμο. Ακούω Ξύλινα Σπαθιά και το album Ξεσσαλονίκη. Άντε και να φεύγαμε σε δυο ώρες με το βραδινό το τραίνο. Να ζούσαμε μια περιπέτεια αναπάντεχη. Όπως τότε που βρεθήκαμε καταλάθος στον Πειραιά  στις 2 το βράδυ. Η μουσική δυνατά. Πάλι βιτρίνες. Πάλι ψεύτικες κούκλες. Πίνω μια γουλιά καφέ. Στρέφω το βλέμμα. Γνώριμη κορμοστασιά. Μίλαει στο τηλέφωνο. Xαμηλώνω την μουσική. Περπατάω λίγο πιο κοντά για να σιγουρευτώ. Γίνομαι για λίγο πληγωμένο χαζοκόριτσο , σαν την Βουγιουκλάκη . Βεβαιώνομαι. Περπατάω κοντά με μια μικρή απόσταση. Ευτυχώς δεν κοίταξε ποτέ πίσω του. Μιλάει δυνατά και θυμωμένα. “Μια Κυριακή έχω ελεύθερη και εσύ δεν θέλεις να βγαίνουμε” είπε απότομα, περπατούσε νευρικά. Άλλαξε πεζοδρόμιο ευτυχώς. Ακόμα δεν με είχε δει. Flashback όλα όσα είχε πει. Η προστατευτικότητά του και τα μάτια του.Ο τρόπος και η εφευρετικότητα του απλά για να αγγίξει τα χέρια μου. Η συζήτηση τα ξημερώματα στην μέση του δρόμου.   Πως να τα λησμονήσεις; Και πως να ερωτευτείς κάποιον που δεν σου εμπνέει ασφάλεια;  Μετά χαθήκαμε. Ίσως  και να είναι καλύτερα έτσι. 

 

Και ναι η ζωή δεν είναι ταινία αλλά κάποιες φορές προσιδιάζει σε τέτοια. Γιατί βλέπεις υπάρχουν συμπτώσεις. Και όσο μεγαλύτερη η πόλη τόσο πιο πιθανή η σύμπτωση. Γυρίζω πίσω. Αρκετή πραγματικότητα και μπρεηκχαρτ για μια μέρα φίλε. Ένας ακόμα έρωτας γκρεμισμένος στην παράξενη πόλη. 

Επιστρέφοντας , λίγο σαστισμένη επιστρέφει πάλι η Μαλβίνα και η λυποντροπή.  Ένας ακόμα άστεγος μιλάει με έναν περαστικό ενώ πετάει ένα μπουκάλι προς το μέρος των άλλων περαστικών. Παραλίγο να έρθει πάνω μου. Γελάει με την καρδιά του. Τον χαίρομαι έτσι όπως γελάει. Πετάει το μπουκάλι για πείραγμα. Να πειράξει όλους εμάς τους δήθεν και τους “μη μου άπτου” που δεν κάναμε ένα νεύμα να προσφέρουμε τσιγάρο στον άνθρωπο. Που έχουμε βολευτεί στην μιζέρια μας και δημιουργούμε ηλίθια προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Τον κοιτάω και αρχίζω και εγώ να γελάω γνωρίζοντας πως ίσως να έχει και δίκιο. Oι μέρες πέρασαν , τότε ήμουν ερωτευμένη.

Σήμερα δεν είμαι ερωτευμένη, όχι. Ούτε καν με τον εαυτό μου. Σήμερα απλά θα απεργήσω από τον έρωτα έχοντας ως πυξίδα το πνεύμα αντιλογίας που με διακατέχει. Φροντίστε μέχρι αύριο να μην ερωτευτείτε από σύμβαση και από συμβιβασμό. Nα μην τον μαγαρίσετε τον έρωτα όπως τόσα και τόσα άλλα. Μην καταντήσετε τον έρωτα ένα ακόμα cliché.