455 χιλιόμετρα

SHORT STORIES

Βλέπω στα μάτια σου τον τρόμο να χορεύει
μη με ρωτάς αν νοιώθω δυνατός
μες το μυαλό μου η τρελά αρχίζει ν’ αγριεύει
στείλε μου μήνυμα αν είμαι ζωντανός

-Γιάννης Αγγελάκας 

Ταξίδεύω, θα πει αποφασίζω πια για μένα.

 

04c6afbb651b173984564e139e74cd71

 

Πάει καιρός που σκέφτομαι πολύ πριν γράψω. Βλέπεις κάποιες φορές η ζωή γίνεται προτεραιότητα σε σχέση με την γραφή . Ίσως πάλι να δικαιολογούμαι. Φοβάμαι. Φοβάμαι μη σπιλώσω με λέξεις τις καταστάσεις  και στο τέλος επειδή χτίζω κάθε μέρα το όνειρο ξεχάσω να πράξω .

Η απόφαση ;

Να ζω . Κι ας είναι η απόσταση θηλιά στο λαιμό.

Ξημέρωμα, νυχτιάτικη δροσιά. τσιγάρο στο μπαλκόνι.

Ταξιδεύω νοερά. Οι λέξεις αποκαμωμένες. Περισσότερο παράλυτες.

Κι εγώ τι να πω ; αφού εσύ σιωπάς.

ίσως όταν είσαι όντως ερωτευμένος να μην πρέπει να μιλάς.

Η ζωή μας ,ένας ατελείωτος και βασανιστικός περίπατος στους γκρίζους δρόμους.

Πάλι εμπόδια, πάλι σχεδόν καλά. Περιπλάνηση ουτοπική οι σόλες μου λιωμένες.

Και έπειτα πάντα αυτός ο  χρόνος. Ο διχασμένος σε θεραπευτή δολοφόνο.

Και εκεί που θλίβομαι και πονάω , και οι σφυγμοί μου σε ταράζουν πάντα αποφασίζω να ταξιδέψω.

Για την πορεία μωρό  μου. 

Για την πορεία.

 

Σπίτι με θέα

SHORT STORIES

Δεν ξέρω τι είναι ζωή ούτε θάνατος. Πορεύομαι με μια αξία που δοξαζω σαν Θεό. Αμφισβήτηση λέγεται. Κάποιες φορές αυτή βρίσκεται κοντά και με την άγνοια. Όλα έτσι ξεκινάνε από ένα σημείο μηδέν, από δύο κουκκίδες σ ένα χάρτη από πέντε λέξεις σ ένα μήνυμα. Διάβαζα σ’ένα βιβλίο του Κούντερα που μου δάνεισαν για την νοσταλγία και τις εννοιολογικές αποχρώσεις που αλλάζει η λέξη ανά τις γλώσσες που μιλούν οι άνθρωποι στον κόσμο. Νόστος και άλγος , ο πόνος για την επιστροφή.Οι πληγές που δεν θα επουλωθούν παρά μονάχα όταν επιστρέψεις κοντά μου.

Δεν ξέρω αν είμαι ερωτευμένη, δεν ξέρω αν σε αγαπώ ή αν σε μισώ για ‘κείνο το σημάδι στο λαιμό, μα ξέρω πως θες να με κοιτάς και να μου μιλάς. Με κοινά τα μάτια που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη διάθεση σου και να μου μιλάς πρωτύτερα για τα σκοτάδια σου γατί αυτά θέλω να κάνω φως. Οι άνθρωποι πρέπει να ξορκίζουν το παρελθόν με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. Γοητευτική η σαγήνη του ψέματος μα κρατάει μονάχα για λίγο.

Δεν ξέρω καν πως βρέθηκα σε μια πορεία που δεν είχαμε προγραμματίσει.

Ξέρω μονάχα ότι θέλω ένα σπίτι σ’έναν δρόμο που θα είναι όλοι φίλοι. Θέλω ένα σπίτι στα Εξάρχεια με μεγάλο μπαλκόνι και κρασί το βράδυ και να συζητάμε. Να βλέπουμε πως το πορτοκαλί φως κάνει τα φύλλα να φαίνονται χάλκινα και το αεράκι να φέρνει μυρωδιά νυχτολούλουδο. Να μου λες για τα 4/4 μέτρημα και τις νότες και τους στίχους και εγώ να σε κοιτάζω ζαλισμένη. Να με φιλάς όταν χάνω τα λόγια μου για να καλύπτεις αυτή την παρενέργεια.

Θέλω αυτό το σπίτι στην Καλλιδρομίου και απέναντι ένας τοίχος με μωβ βουκαμβίλιες.Kαι να υπάρχεις εσύ.

Γιατί το σπίτι ακόμα και με την καλύτερη θέα, στον πιο όμορφο δρόμο και βράδυ, χωρίς εσένα θα’ναι άδειο.

tumblr_mkrhd7JCqg1qinh1vo1_1280