σημείωση #1

Uncategorized

 

Μην έχεις ρομαντικές ψευδαισθήσεις , ό,τι ξεκίνησε λάθος δε θα τελειώσει σωστά.

Οι λέξεις είναι παράλυτα σκυλιά, περιπλανώμενα σε σοκάκια που έχουν ποτιστεί με σπασμένα μπουκάλια μπύρας, σπέρμα, αίμα και κάτουρα.

Γιατί δεν το κλείνεις επιτέλους; Αυτό το αρρωστημένο στόμα που θρέφεται από ένα νωθρό και  διαστροφικό μυαλό;

Η θλίψη σε γέννησε και ο αστερισμός σου αρρώστια. Ταχυπαλμία σχεδόν ξημέρωμα και μοναξιά σαν πασπαλισμένη από ερινύες.

Αντίφαση καταπιεσμένη να χωρέσει σε δέρμα. Θα ήθελα να είμαι ο άνθρωπος-ψάρι να ζω κάτω από το νερό και να μην πνίγομαι. Να κλαίω χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει.

Εν αρχή ην ο λόγος. και . Εν αρχή ην το χάος. Τι προηγείται ο λόγος ή το χάος; Και τι προϋπήρχε της αρχής;

Είμαι το χάος. 

Ασφυκτιώ. 

Στρίψε μου τσιγάρο και άσε με να κλάψω, να αφήσω όλες τις επιτυχημένες απόπειρες να δείχνω δυνατή

να αναπνεύσουν.

a9d07b5a74e8a8df36930a34b5f5eb88

 

 

 

Ασυμβίβαστοι

Uncategorized

 

Παράτησέ τα όλα να ζήσουμ’ άβολα
Οι άλλοι όπως βαδίζουν κι εμείς ανάποδα.

-Νικόλας Άσιμος

Οι μέρες ζητούν αλλαγή. Το βλέπεις έτσι; Δεν αλλάζει η μηχανή φίλε μου. Την βλέπεις και εσύ την ανελευθερία, άνθρωποι σαν σκιές να κρατούν το κεφάλι τους απεγνωσμένοι όπως στον πίνακα του Munch. Μια ανελευθερία που τείνει να γίνει γονίδιο στο αίμα μας . Ξεκινάει από την μικρή φυλακή του σπιτιού και εκτείνεται παντού. Φαυλότητα, ανικανοποίητο  μια διαδρομή από την αξιοπρέπεια στην ξεφτίλα για λίγη επιβίωση. Κανένας να σ’ακούσει πόσο μάλλον να καταλάβει. Η κατανόηση προύποθέτει να έχεις λύσει τα δικά σου ζητήματα ή έστω να τους έχεις βάλει σιγαστήρα.

the_scream_400

Ζούμε συμβιβασμένα Μαρία βολεμενοι στην επαρχιώτικη προπαγάνδα που κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα και τ’αυτιά στις λέξεις. Κλείσε την τηλεόραση, δείχνει γύμνια στο πόδι, κλείσε το ραδιόφωνο σου ανοίγει πολύ το μυαλό σε χώρες ξένες και δεν κάνει. Βρίζουν και μιλούν για λαγνεία σαν δαιμονισμένοι. Κάνουν Τέχνη φίλε μου ελεύθεροι στο στούντιο των τεσσάρων τοίχων. Μην ντύνεσαι προκλητικά και μην είσαι ο εαυτός σου. Μην μιλάς σε μη Έλληνες ήδη από το νηπιαγωγείο. Μην ασχολείσαι με θεωρίες και άσε τις τέχνες. Η ιδιοσυγκρασία της επαρχίας βασίζεται σε ένα σιχαμένο “Μην”. Άρνηση και αρνητικότητα. Κάθε γαμημένη φορά στο μυαλό είναι ο στόχος το νού σου ε; Ευτυχώς μεγαλώσαμε με την Κατερίνα προσκέφαλο και σωθήκαμε.

Εκείνη Οδύσσεια και εγώ Οδυσσέας που σιχαίνεται τον Νόστο. Θέλω πίσω τους μεγάλους δρόμους που δεν φοβάμαι να λυγίσει το δάκρυ όταν βρέχει και εκεί που κανένας δεν σε κρίνει για το τι είσαι και το τι κάνεις. Εκεί που είσαι μόνος και ξένος χωρίς όμως να σε θλίβει αυτό. Εκείνο το bar με την μουσική του ’60 και τα κοκτέηλ ρασμπερι μετά τις δώδεκα . Τον χορό και το συναίσθημα του να είσαι ερωτευμένος με τον ίδιο τον έρωτα. Τα ξημερώματα σχεδόν τέσσερις που τα πόδια μας – σαν από το Θεό ευλογημένα- περπατούσαν την Πλάκα και την Ακρόπολη κοιτάζοντας τα γκραφίτι και ακούγοντας πρωτόγνωρες ιστορίες για περιθωριακούς συγγραφείς που ζουν σε υπόγεια και τρέφονται σαν καταραμένες γάτες με ό,τι τους δώσει κάποιος απο μηχανής Θεός. Εκείνο την γαμημένη άρνηση σε κάθε πρόταση που έλεγε “να πάρουμε ταξί.”

Η ώρα πέντε το πρωί περπατάμε. Σύνταγμα μαρκάρουμε τους μπάτσους μεθυσμένες η πιο παλαβή μπαίνει στην κλούβα και τους λέει γεια κοροιδεύοντας. Παίρνουμε και παγωτό. Πάμε Νότια. Σχεδόν Συγγρού. Πολύ πριν. Κάπου αραγμένη μια πανέμορφη πόρνη, ακριβά ντυμένη. Προσπερνάμε. Γυρίζω πίσω κοιτάζω επαληθεύω. Είναι πανέμορφη. Ένας παρακμιακός την πλησιάζει κάνοντας catcalling. Δροσιά. Ξημέρωμα. Συζητήσεις επί συζητήσεων άλλωστε και ο Νίτσε είχε την πεποίθηση ότι με το περπάτημα υποβοηθιέται η σκέψη.

Μου λείπει η Πατησίων και η Πλατεία . Η Πατησίων γιατί έχει την αξία που της έδωσε η Κατερίνα και η πλατεία γιατί εκεί γίνεσαι φίλος. Κάθισες ποτέ φίλε μου σε παγκάκι και είχες την τύχη να σε πλησιάσει κάποιος και να σου ξεδιπλώσει ως ξένος προς ξένος την ζωή του;Ή έστω σε ένα καφέ της περιοχής; Ναι η Κατερίνα είναι εκεί και έφυγε από την Κρήτη γιατί ήθελαν να την παντρέψουν στα 17.Κατάλαβες πως γεννιέται η Αναρχία αδερφέ; Από την καταπίεση. Ο εξουσιαζόμενος κατανοεί και σιχαίνεται τον εξουσιαστή. Ξεσπάει. Φεύγει. Φεύγει.

Αν σου έχει συμβεί να σου μιλήσουν, μπέσα. Κατάλαβες. Όλοι έχουν μια αξιοθαύμαστη ιστορία .

Η φυγή είναι η λύση του ασυμβίβαστου. Να φεύγεις, πάντα να φεύγεις. Πρώτος διδάξας και ο Κέρουακ, μεγαλύτερη αλήθεια από τον δρόμο δεν θα βρεις.

Βλέπεις τώρα γιατί εγώ ζητάω ζωή και ανεξαρτησία ;Γιατί θέλω να γλείψω ερωτικά κάθε βιβλίο και να καταπιώ κάθε βινύλιο που αγαπώ; Να αφήσω ανθρώπους να βουτήξουν τα χέρια τους σε μπογιές και να αφήσουν το αποτύπωμα τους με μπλε χρώμα στο λαιμό μου;

Θέλω να ζήσουμε ελεύθεροι και ασυμβίβαστοι σου λέω, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς πιέσεις, χωρίς δυνάστες. Ένα σπίτι και μια γραφομηχανή. Αλκοόλ και λίγη αγάπη.

Λίγο από την τρέλα του Νικόλα, λίγη από την ευαισθησία του Παύλου, λίγη από την ζωή της Κατερίνας.

Το κουστουμάκι που μου ράψατε δε με χωράει , συγνώμη.

Θα ζήσω μπαμπά, μα πνίγομαι.

 

 

 

 

 

φθηνόπωρο

SHORT STORIES

Eχω ένα φόβο που τον έχουνε όλοι
και μια φωτιά που την ταίζω με λάθη

-Γιάννης Αγγελάκας

tumblr_nokamesvme1r1arpmo1_540

Τώρα που επιτέλους έφυγε ο Αύγουστος μπορείς να ανασάνεις. Να μην πηγαίνεις στην θάλασσα βάζοντας καρύδα αντηλιακό, να μην πίνεις την λεμονίτα λόγω της ήττας στον έρωτα και σε κάθε συναίσθημα. το καλοκαίρι είναι σαν το καρναβάλι. μια ανεπαίσθητη χαρά που όλοι είναι χαζοχαρούμενοι χωρίς λόγο. ξεγελιούνται και οι πιο απαισιόδοξοι, αυτοί που δεν πιστεύουν σε τίποτα πέραν από την ματαιότητα της ύπαρξης . άνθρωποι. αν συνομιλούσαμε με τους δαίμονές μας και αν αυτοί είχα κόκκινες ουρές και κέρατα ή αν πάλι ήταν κτήνη με αρρωστημένα μυαλά μπορεί και όλα να ήταν καλύτερα. η αλήθεια βρίσκεται στην ασχήμια. η ομορφιά δεν είναι καν αρετή. ενίοτε μιλάω σε πεθαμένους αγίους που σύχναζαν σε καταλήψεις και στην πλατεία για να ηρεμήσω. Εγώ θα μιλάω στην Κατερίνα και εκείνη θα μου λέει “σε καταλαβαίνω Μαράκι”. 

Ο καπνός χυμένος στο γραφείο ,ξεραμένος όπως τα σκέλια μου. Ακατάστατα  χυμένος , σαν σπέρμα σε γαμήσι βιαστικό . Είδες ; Μιλάω για γαμήσι ούτε καν για έρωτα. Την εγκατέλειψα αυτή την ψευδαίσθηση όπως και την ψευδαίσθηση της συνύπαρξης. Σβήνει το φως που πέφτει στην ιτιούλα και εμείς μένουμε ξεπεσμένοι  να μηδενίζουμε και να μηδενίζουμε μέχρι να νυχτώσουμε και να επιβεβαιώσουμε την πραγμάτωση της μονάδας  σε μοναξιά. 

Ο έρωτας είναι τρένο. Η αγάπη είναι τραίνο. Τραίνο φάντασμα σαν αυτό που έλεγαν τα Ξυλινα σπαθιά ή θαμμένο στις στάχτες σαν αυτό του Αγγελάκα με τις Τρύπες. Τρένο με έψιλον χωρίς μεγάλη διάρκεια. Παροδικό , μικρό ταξίδι. Τραίνο με μακρόχρονη τη συλλαβή και εμείς θα πάρουμε ΚΤΕΛ γιατί θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι και θα μιλάμε στον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα τα αρχαία όλο κάβλα με το στόμα παθιασμένο.

Τώρα Φθινόπωρο φίλε μου. Επιστροφή στην αλήθεια. Φθηνόπωρο γιατί έτσι φθηνά διαγράφεται η ακμή του καλοκαιριού για όσους πίστεψαν στον ήλιο. Tώρα παρακμή. Επιστροφή στην αλήθεια της κατήφειας και των πεσμένων φύλλων. Επιστροφή, στο λευκό δέρμα και στην γεύση δέρματος χωρίς αρμύρα. Τα τσιγάρα στο μπαλκόνι θα ελαττώσουν , θα έχει κρύο . Μα τ’απογεύματα το παράθυρο πάντα ανοιχτό αλλιώς θα φύγουμε από ασφυξία και δεν μας κάνει αυτή η μέθοδος.  θα μαζέψουμε τις μαύρες γάτες στην αυλή μιας και όλοι τις έχουν βάλει στο περιθώριο και θα πενθήσουμε την θάλασσα και τον ήλιο και τα ψέμματα που μας πότισε ο Ιούλιος και ο Αύγουστος.

Σαλεμένο μου Μαράκι. 

Ένα γραπτό σου μια κρίση πανικού μακριά. 

Κι ο χρόνος ο χειρότερος γιατρός.

Φεύγω τώρα σαν σκιά Ιτιούλας , που ξεριζώθηκε από την άκρη του δρόμου όπου έστεκε.

Εγώ πάνω απ’τα γραπτά να γέρνω και ο Αγγελάκας να μου ψάλλει την Εξόδιο.