00

Uncategorized

“Love is so short, forgetting is so long.”
― Pablo Neruda, Love: Ten Poems

 

όλα ξεκινούν με χαμόγελο
όλα τελειώνουν με δάκρυ
το "γειά" είναι η άλλη όψη
του  τραγικού αντίο
το μηδέν κρύβει δυστυχία
και την ασφαλέστερη
ασφάλεια για το ον
καμία προσδοκία
καμία απογοήτευση
κανένας άνθρωπος
καμία ζωή
κανένα συναίσθημα
καμία αποφυγή
τα βράδια μια σκιά
ξερνάει λυγμούς
το πορτατίφ ασθενικό
και κιτρινιάρικο
κρατάει το φανάρι
η Σελήνη κρύβεται 
και ένας ναύτης φεύγει 
για να μπαρκάρει
ίσως η σιωπή να είναι
η καλύτερη διαφυγή
τόσα στόματα με άποψη
τόσο δηλητήριο αχρησιμοποίητο
τόσοι άγνωστοι παραμυθάδες
που για μια στάλα σάρκα
σου πλέκουν το εγκώμιο ενώ αύριο
ετοιμάζονται φθηνά να σε πουλήσουν
καβάτζες η λέξη που δεν κρατήσαμε 
ούτε για τα τσιγάρα
το χόρτο,το αλκοολ
λέξεις άγνωστες βεβηλωτικές
που ηχούν σχεδόν σαν μίασμα
αγάπη η πιο βρώμικη λέξη
από χέρια που την σπίλωσαν με αίμα
έρωτας ένα χαρτί και μία πένα
ήθελα κάτι να γράψω μα πάει στέρεψα
αφήνω πάντα ένα στο επανιδείν 
κάθε φορά στο τέλος
σκέφτομαι πόσο ως άνθρωπος ημιτελής 
που έδειξα πάλι έλεος
ας μείνουμε εγωιστικά δυστυχισμένοι
της καταραμένης μοίρας μας 
του αστερισμού μας άλλωστε
αιώνια μηδενιστές
θα είμαστε για πάντα 
εγκλωβισμένοι.

tumblr_ocbypcswxh1v1we2mo1_540



ετών δεκάξι

POETRY

 

είμαι τα κρυμμένα μου
γράμματα που δεν έλαβε ποτέ 
ο παραλήπτης στο συρτάρι
κάτι εισιτήρια ΚΤΕΛ και λεωφορείων
της πόλης του Μητροπάνου
ένα εσώρουχο που δεν θα πετάξω ποτέ
οι σκέψεις στις τέσσερις την νύχτα
τα φιλιά και τα ξεθωριασμένα 
σημάδια στο λαιμό μου
οι λέξεις που δεν τόλμησα να πω
οι ευκαιρίες που δεν άρπαξα
και οι φορές που σιώπησα
σε αποφάσεις άλλων για μένα
είμαι οι λέξεις μου
κυρίως αυτές οι ορφανές 
και άστεγες γι'αγάπη
που δεν τις ατίμασα
είμαι τα γιασεμιά που αναβλύζουν
κάθε που νιώθω εν ζωή
και το μύρο κάθε που
μου καρφώνουν το μαχαίρι
είμαι μία δύστροπη κραυγή
που αμφιταλαντεύεται στου νου
και της καρδιάς το άγνωστο λημέρι
είμαι η έφηβη που κλαίει με το πρόσωπο
στα γόνατα και εκείνη που ψάχνει 
σε υπόγεια να βρει αλήθεια
είμαι η αντίφαση σε σώμα
αγάπα με αλλιώς σώπα
είμαι αιώνια ετών δεκάξι
ίσως στα τριανταδύο μην υπάρχω 
για σένα όμως θα είμαι πάντα εδώ
να σου κρατάω το χέρι ζωντανή ή απ'τον τάφο.

tumblr_o2nilbun1d1tm0l12o1_500

Νέα Ζωή 705

Uncategorized

 

Αηδίες—ο χρόνος έγινε για να κυλάει,
οι έρωτες για να τελειώνουν,
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο.

-Τάσος Λειβαδίτης

Οι μέρες μοιάζουν με μία ατέρμονη επανάληψη σαν αυτή στις στροφές που κάνουν οι δίσκοι στα πικάπ. Ακούω κάθε μέρα τα ίδια τραγούδια. Κοιμάμαι με ανοιχτό παράθυρο. Ξυπνάω από τον κρύο αέρα τα πρωινά και τις  αχτίδες που με τυφλώνουν διαπερνώντας την κουρτίνα. Είμαστε ιδεαλιστές του κερατά για να αγαπάμε τα παραμύθια που ξέρουμε πόσο άδοξα τελειώνουν. 

ee5f6a4d6e2def1fca1137423a6e0395

 

Ήθελα να το θρηνήσω αυτό το αγέννητο βιβλίο, τελετουργικά όπως αξίζει σε κάθε βιβλίο που δε γράφτηκε και έμεινε στο προσχέδιο. Να κλάψω στις σελίδες του, να προσπαθήσω να το θάψω στην άμμο και έπειτα βλέποντας πόσο μάταιη είναι η ταφή να το πετάξω στην θάλασσα. Πνιγμός εύστοχος όχι σαν τον καρυωτακικό. Ο λυρικός εαυτός μου έχει τόσα κομμάτια άλλων. Φοράω ένα λευκό φουστάνι σαν σεντόνι  που τυλίγεται κανείς μετά από έρωτα , σαν την Μάτση Χατζηλαζάρου, πόθω τόσο άρρωστα να ζήσω ένα ειδύλλιο απαγορευμένο σαν εκείνο που είχε με τον Εμπειρίκο. Το βλέμμα μου σχεδόν διαστροφικό  και με δόση Σελήνης σαν της Πλαθ θέλω να βάλω κάθε συναίσθημα που γεννάω στον φούρνο και να το κάψω μέχρι να μην υπάρχει. Σχεδόν όπως τότε που είχα πει – θέλω ένα βιβλίο που θα με κάνει μισάνθρωπο. Παγίδα μικρή μου. Το μίσος και ο μισανθρωπισμός είναι αρρώστιες, χειρότερες από χολέρα. Ξαναδιάβασε προσεκτικά τις λέξεις. Αν τις κάνεις κτήμα σου μένεις μισός. Ενώ το ρήμα αγαπάω εγκλείει μέσα του κάθε ολότητα.

Να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Μα προπάντως να σε αγαπάς. Να αγαπάς τον εαυτό σου με κάθε ατέλεια του και ασχήμια. Με κάθε αντίφαση και αντίθεση. Να αγαπάς εκείνη την γαμημένη λευκή τρίχα που φύτρωσε ξαφνικά στα εικοσίδύο σου και εκείνη την ελιά στον γοφό σου. Να αγαπάς εκείνη την ουλή που μπορεί να έχεις από εκείνο το γυαλί που σου έκοψε όταν ήσουν παιδί το πόδι ή αυτά τα μηδαμινά ράμματα στο γόνατό σου που έχουν μία γαμημένα όμορφη ιστορία. Να σε αγαπάς ακόμα και όταν σε μισείς για όλα όσα είσαι και όσα δεν είσαι- με όλη σου την δύναμη. Γιατί αν δεν σε αγαπάς , δεν πρόκειται να αγαπήσεις ποτέ πραγματικά άλλον άνθρωπο ούτε να γεμίσεις αυτό το μεγάλο κενό σου που σου τρώει τα σπλάχνα κάθε βράδυ σαν σαρκοβόρο φυτό . Να σ’αγαπήσεις πρώτα για να μπορέσεις να πιστέψεις ότι αγαπήθηκες και θα αγαπηθείς. Να σε αγαπήσεις για να γλιτώσεις από αυτό τον εν ζωή θάνατο και να μην σε δηλητηριάζεις με άλλο κακό.

Σ’αυτό το ταξίδι να ξεχνάς όσου σε πρόδωσαν και όσους θα σε προδώσουν αυτοί είναι οι μικροί όσο οι αρουραίοι που ζουν στα καράβια- δεν βλέπουν το φως και την θάλασσα που βλέπει ο καπετάνιος το ξημέρωμα – παρά ζουν συνέχεια στο σκοτάδι. Να αγαπάς το φως και τον ήλιο και να το κοιτάς κατάματα κι ας σε τυφλώνει. Ξέρεις , πηγαίνουν μπροστά όσοι ξεπερνούν τους φόβους τους κολυμπώντας μέσα τους, προχωρούν όσων οι σόλες δεν φοβούνται να περπατήσουν σε μοναχικούς δρόμους, απόμερους, παράξενους με εμπόδια και πολλές θυσίες. Το στοίχημα του ταξιδιού είναι να μάθεις να φεύγεις από όσα θεωρείς χρονοβόρα και ψυχοφθόρα,  και πάντα να εκτιμάς τα όμορφα.

Oι μέρες θα ξεκινούν πάντα με καφέ και θα λήγουν με ένα χαρτί και ένα μολύβι.Στο ενδιάμεσο θα φοράω την αγάπη μου και το χαμόγελο λάβαρο για όλους τους απεγνωσμένους εκεί έξω.

Ευτυχώς το μολύβι  και οι άγνωστοι που παρατηρώ δε θα με προδώσουν ποτέ. 

Γι’αυτό σου λέω…

Nα μάθεις να φεύγεις από όσα σε  θεωρούν κάτι συνηθισμένο και να βάζεις ρότα για εκεί που σε θεωρούν μοναδικό.