ετών δεκάξι

POETRY

 

είμαι τα κρυμμένα μου
γράμματα που δεν έλαβε ποτέ 
ο παραλήπτης στο συρτάρι
κάτι εισιτήρια ΚΤΕΛ και λεωφορείων
της πόλης του Μητροπάνου
ένα εσώρουχο που δεν θα πετάξω ποτέ
οι σκέψεις στις τέσσερις την νύχτα
τα φιλιά και τα ξεθωριασμένα 
σημάδια στο λαιμό μου
οι λέξεις που δεν τόλμησα να πω
οι ευκαιρίες που δεν άρπαξα
και οι φορές που σιώπησα
σε αποφάσεις άλλων για μένα
είμαι οι λέξεις μου
κυρίως αυτές οι ορφανές 
και άστεγες γι'αγάπη
που δεν τις ατίμασα
είμαι τα γιασεμιά που αναβλύζουν
κάθε που νιώθω εν ζωή
και το μύρο κάθε που
μου καρφώνουν το μαχαίρι
είμαι μία δύστροπη κραυγή
που αμφιταλαντεύεται στου νου
και της καρδιάς το άγνωστο λημέρι
είμαι η έφηβη που κλαίει με το πρόσωπο
στα γόνατα και εκείνη που ψάχνει 
σε υπόγεια να βρει αλήθεια
είμαι η αντίφαση σε σώμα
αγάπα με αλλιώς σώπα
είμαι αιώνια ετών δεκάξι
ίσως στα τριανταδύο μην υπάρχω 
για σένα όμως θα είμαι πάντα εδώ
να σου κρατάω το χέρι ζωντανή ή απ'τον τάφο.

tumblr_o2nilbun1d1tm0l12o1_500
Advertisements

One thought on “ετών δεκάξι

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s