Uncategorized

 

σήμερα ξύπνησα πιο ψυχρή από ποτέ. κατάπια όλο το ψύχος της Σελήνης. πληγή στο μαγουλό μου κάνει κόκκινος ο Άρης. έβλεπα ένα ασπρόμαυρο όνειρο όπου ήμουν παιδί. νομίζω σχεδόν σε κατάσταση rem μου μιλούσα. με μια βαθια ηλεκτροτέκνο φωνή “γιατί κλαίς;” γιατί κλαίς;” γιατί κλαίς;” τόσες επαναλήψεις μάταια. ποτέ δεν βρίσκω απάντηση. μα ξέρω. και τι νόημα έχει να τα γράψω. και τι νόημα έχει να τα συζητήσω. όλοι είμαστε καταραμμένοι σε μοναξιά.

oι Αλίκες δεν ζουν σε χώρες των θαυμάτων – αλλά μόνο σε χώρες ψυχολογικών τραυμάτων. μοιάζουμε με ποτήρια αλκοολ. δεν είμαστε ποτέ αρκετοί. από την πρώτη στιγμή που γεννιόμαστε. γι’αυτό και θέλω να χαθώ στην αοριστία – να αποφύγω τον επαναλαμβανόμενο πόνο. πόνος που δεν αγαπηθήκαμε , πόνος που δε μας αποδέχτηκαν, πόνος για την αποτυχία που δε βρήκαμε την δουλειά των ονείρων μας.

ένας ατέρμονος πόνος. αχαριστία θα πεις. πες ό,τι στο διάολο θες. πονάω περισσότερο που ξέρω πως δε μ’αγαπάς και ούτε μπορώ πια να ξαναζήσω ανέμελη.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s