Το τραγούδι της ημέρας:Because the night/Patti Smith

Το τραγούδι της ημέρας

Βράδυ. Νύχτα. Η ώρα που ζούμε και που οι αισθήσεις μας οξύνονται σε υπερθετικό βαθμό. Βλέπω από το μπαλκόνι μου τη θάλασσα, ελάχιστα, μακριά. Ο αέρας διαπεραστικός. Παίρνει τα μαλλιά μου και συνεφέρει το πρόσωπο μου. Βουίζει την φωνή του. Ακούω το τραγούδι του. Θεριεύει η ανάγκη μέσα μου να τον αναζητήσω ακόμα κι αν δεν ξέρω που βρίσκεται.

Ρίχνω απάνω μου μια ζακέτα. Βγαίνω απελπισμένη. Παρατηρώ για λίγο τον τρόπο με τον οποίο το πορτοκαλί φως της λάμπας πέφτει στα φύλλα των δέντρων. Αν και στη φρενίτιδα της πόλης η φύση βρίσκεται σε τέλεια αρμονία. Έχω ανάγκη να σε βρώ. Γιατί το βράδυ ανήκει στους εραστές. Γιατί το βράδυ όλα γίνονται πιο όμορφα πλάι σε κάποιον. Γιατί το βράδυ η μοναξιά είναι ανυπόφορη και ψυχοφθόρα. Πιο πολύ από τη μέρα. Πιο πολύ από κάθε άλλη ώρα.

Φεύγω. Βροντάω την πόρτα σαν να μην υπάρχει αύριο. Σαν να μη με νοιάζει. Έρχομαι να σε βρώ. Θέλω να έρθω και να χαϊδέψω τα μαύρα και πυκνά μαλλιά σου. Να διαπεράσω τα δάχτυλα μου μέσα απ’ αυτά και να μυρίσω το άρωμα που αναβλύζει ο λαιμός σου. Ποθώ την ανάσα σου. Έρχομαι να σε βρω γιατί το βράδυ η ψυχή και το σώμα αποζητούν εσένα.

Σ ’ονειρεύομαι και σε ψάχνω. Σε ψάχνω και ας μη σε ξέρω. Σε ψάχνω στην ίδια πόλη. Το βράδυ ανήκει στους εραστές. Έλα και τραγούδησε μου το τραγούδι του γιασεμιού. Έλα και χάρισε μου τη θάλασσα. Άγγιξε με. Σε νιώθω κοντά μου. Φύσηξε στα χείλη μου και θα είμαι ευτυχισμένη. Θα μείνουμε παιδιά. Θα μείνουμε εραστές. Θα είναι βράδυ, γιατί το βράδυ, ανήκει στους εραστές.

 

 

[αναδημοσίευση από το site ekimolia]

 

Uncategorized
οι άνθρωποι μου 
πάντα διάβολοι με αγγελικά φτερά πλασμένοι
βυθισμένοι στις κολάσεις τους
ποιητές καταραμένοι
στέκομαι στο σκοτάδι
μόνη, πάντα μόνη 
και η επιβεβαίωση που αντλώ
απ'τον λαθών τους τον ασκό 
έχει αρχίσει να με πορώνει
ρώσικη ρουλέτα οι σχέσεις
που έχει καταντήσει ρουτίνα 
μια απογοήτευση που η κοινωνία
θα προστάξει να ξεφορτωθώ με την φασίνα
και εθισμούς δεν γνώρισα - ψέμα  δε θα σου πω
μα είναι φορές που περνάω τα σκοτάδια μου και γω

μα εσύ ρε φίλε που να καταλάβεις
μια ευκαιρία ακόμα πέταξες
τις ίδιες μαλακίες δεύτερη φορά να επαναλάβεις
κάθε φορά θα σου λέω δεν πειράζει
μα μέσα μου κάπου άνθισε το αγιάζι
και αν αναρωτιέσαι πως οι άνθρωποι/τα θύματα αλλάζουν
από τα συντρίμια τους μαθαίνουν στην ουσία να εστιάζουν
έτσι λοιπόν θα κάνω και εγώ,
την μοναξιά μου έμαθα πια να αγαπώ
και δε φοβάμαι πια ούτε εσένα - ούτε κανένα
το μόνο που φοβάμαι είναι το εγώ μου για εμένα

μη θυμώνεις κάπου κάπου αν σε ταλαιπωρώ
μείνε αν η καρδιά σου το λέει να μοιραστείς
χάδι αληθινό
φύγε αν κάπου δεν είσαι σίγουρος
για το μονοπάτι αυτό

εγώ θα ζώ
εγώ θα ζώ
στον κύκλο που χαράσσω
με το χέρι το αριστερο
και αν αυτό με ορίζει άτυχη εδώ
καλύτερα αετός παρά ανούσιο ερπετό. 


note #2

Uncategorized

 

Αμφιταλαντεύομαι  για την αξία ή μη του χρόνου. Σκέφτομαι ρε φίλε μήπως παραπαίρνουμε τα πάντα στα σοβαρά και ξεχνάμε το χαμόγελο. Παίρνουμε στα σοβαρά τους εαυτούς μας πρώτα πρώτα, τους ρόλους μας, τις δουλειές μας και τελικά όταν θα έρθει η κακή η ώρα – όταν θα έρθει όποιος έρθει να μας πάρει τελοσπάντων , πως θα του την σκάσουμε ; Πως θα τον κοροιδεύουμε στα μούτρα; Πως δεν θα μας νοιάζει ό,τι και να μας κάνει – όπου και αν πάμε , ό,τι και αν γίνουμε;

Σκέφτομαι την κανονικοποίηση φιλαράκο.  Βλέπω ετούτο το πλασματάκι που παλαβώνει κάθε που με βλέπει – μαλλιαρό , αγαπησιάρικο και που οι φίλοι μου λέγανε να το βαπτίσω κρουασάν. Τελικά η κάβλα με τους Αρχαίους επικράτησε. Εκ των υστέρων , δεν ξέρω αν είναι κάβλα ή κανονικότητα. Να δώσουμε ένα όνομα στον σκύλο – στα πλαίσια της λογικής. Να ζήσουμε στα πλαίσια της λογικής. Να δουλεύουμε στα πλαίσια της λογικής . Να ερωτευτούμε στα πλαίσια της λογικής.  Και καταντάμε μίζερα ανθρωπάκια να τρέχουμε στην Ιπποκράτους για να προλάβουμε να πάμε στην δουλειά. Κανονικότητα. Βαρετή ζωή. Δυστυχία. Και σε βάζουν άνθρωπε να λές ευχαριστώ για την μιζέρια που ζεις. Γιατί η μιζέρια σου σε φέρνει σε πλεονεκτική θέση “εσύ τουλάχιστον” έχεις δουλειά.

Το domino φίλε μου συνεχίζει. Δουλεύεις  και δε σου μένει χρόνος για έρωτες και αγάπη. Αυτά είναι πολυτέλειες σήμερα. Αλλά και γεννήτρια χρόνου να είσαι – θα δέρνεσαι συνέχεια από εκείνο το ανικανοποίητο. Πλασματικές σχέσεις- δήθεν λέξεις- ερωτική τριγωνομετρία – ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Η ψευδαίσθηση ξεκινάει εκεί που αρχίζει η πεποίθηση της ιδιοκτησίας και της μονιμότητας. Ο έρωτας – μάλλον – φθίνει όταν σιγουρέψει κανείς την κατάκτηση. Οι μονιμότητες και οι αποκλειστικότητες είναι για τους κουτούς. Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι  και φεύγουν. Αυτό που είναι τρομακτικό όμως ρε φίλε είναι το να πέφτεις μέσα σε κάθε σου πρόβλεψη για τον καθένα τους. Να θέλεις να βγείς λάθος και να μη μπορείς. Ακόμα και στην διάρκεια.

Θα μου πεις άρα τα πάντα έχουν διάρκεια τρείς με τέσσερις μήνες ; Όχι. Αν δεν μετουσιώσεις τον έρωτα σε αγάπη όμως – τότε αρχίζει η κατάσταση να αλλάζει. Έχω καταλήξει Ίαν ότι το πρόβλημα σήμερα είναι ιδεολογικό ή ιδεοληπτικό καλύτερα. Φυτεύουν στα μυαλά ανόητες ιδέες όπως ” απόλυτη αγάπη” και “απόλυτος έρωτας” και όλοι εξιδανικεύουν απλές λέξεις οι οποίες στην πραγματικότητα είτε έχουν εντελώς διαφορετική σημασία είτε δεν υφίστανται καν.

Και είναι τρομακτικό να πιστεύεις σε ουτοπίες. Είναι τρομακτικό να ελπίζεις σε ιδανικές δουλειές, ιδανικούς εραστές, ιδανικές αγάπες . Είναι τρομακτικό το να έχεις προσδοκίες που στις γεννούν μεν οι άλλοι – αλλά εσύ σαν ανόητος ιδεαλιστής τις ασπάζεσαι. Η μόνη ουτοπία που αξίζει είναι η επανάσταση. Μονάχα αυτή.Αυτή ακόμα και αν δεν πετύχει – θα έχεις παλέψει για την Ελευθερία.Και οι αγώνες αντίστοιχα. Το πάθος για βοήθεια στον συνάνθρωπο. Η θέληση να δώσεις στην ανθρωπότητα. Άλλωστε είναι καλύτερο να δίνεσαι στην ανθρωπότητα παρά σε έναν άνθρωπο.

Έτσι αφήνεις το εγώ πίσω και νοιάζεσαι για όσους έχουν ανάγκη. Έχει και αυτό το τίμημά του όμως. Θα βοηθήσεις μεν  πολλούς ανθρώπους αλλά δεν θα νιώσεις τίποτα σπουδαίο σε έναν υπερθετικό βαθμό. Και ναι εν προκειμένω – τα πάντα φαντάζουν μία μετριότητα συναισθηματική -η οποία έρχεται δεύτερη της προσφοράς. Είμαστε άραγε όλοι εγκλωβισμένοι στην ίδια μας την ύπαρξη;

Ίσως να είναι καλύτερο αυτό. Κανένα δράμα, καμία απογοητευση κανένα δέσιμο με ανθρώπινα όντα. Ατέρμονος νιχιλισμός με ψήγματα ιδεαλισμού αποκλειστικά και μόνο για ομάδες ανθρώπων χωρίς να ξεχωρίζει κανείς από την μάζα. Η ζωή μας δείχνει τον δρόμο. Η ζωή σε οδηγεί όπου πρέπει να φτάσεις είτε με δρόμους όμορφα στρωμένους είτε με δύσβατους. Αλλά πάντα σε οδηγεί. Κυρίως όταν νιώθεις χαμένος. Πυξίδα δεν είναι οι άνθρωποι άλλωστε- αυτοί μόνο παροδικοί δε μπορείς να τους  υπολογίζεις. Συνήθως παίρνουν ό,τι τους λείπει και προχωρούν .Έχεις μονάχα εσένα.

Η ζωή ξέρει. Και εγώ την εμπιστεύομαι.

Για οτιδήποτε ή όποιον φέρει φίλε.

Για οτιδήποτε ή όποιον όσο και να μείνει.