Uncategorized
οι άνθρωποι μου 
πάντα διάβολοι με αγγελικά φτερά πλασμένοι
βυθισμένοι στις κολάσεις τους
ποιητές καταραμένοι
στέκομαι στο σκοτάδι
μόνη, πάντα μόνη 
και η επιβεβαίωση που αντλώ
απ'τον λαθών τους τον ασκό 
έχει αρχίσει να με πορώνει
ρώσικη ρουλέτα οι σχέσεις
που έχει καταντήσει ρουτίνα 
μια απογοήτευση που η κοινωνία
θα προστάξει να ξεφορτωθώ με την φασίνα
και εθισμούς δεν γνώρισα - ψέμα  δε θα σου πω
μα είναι φορές που περνάω τα σκοτάδια μου και γω

μα εσύ ρε φίλε που να καταλάβεις
μια ευκαιρία ακόμα πέταξες
τις ίδιες μαλακίες δεύτερη φορά να επαναλάβεις
κάθε φορά θα σου λέω δεν πειράζει
μα μέσα μου κάπου άνθισε το αγιάζι
και αν αναρωτιέσαι πως οι άνθρωποι/τα θύματα αλλάζουν
από τα συντρίμια τους μαθαίνουν στην ουσία να εστιάζουν
έτσι λοιπόν θα κάνω και εγώ,
την μοναξιά μου έμαθα πια να αγαπώ
και δε φοβάμαι πια ούτε εσένα - ούτε κανένα
το μόνο που φοβάμαι είναι το εγώ μου για εμένα

μη θυμώνεις κάπου κάπου αν σε ταλαιπωρώ
μείνε αν η καρδιά σου το λέει να μοιραστείς
χάδι αληθινό
φύγε αν κάπου δεν είσαι σίγουρος
για το μονοπάτι αυτό

εγώ θα ζώ
εγώ θα ζώ
στον κύκλο που χαράσσω
με το χέρι το αριστερο
και αν αυτό με ορίζει άτυχη εδώ
καλύτερα αετός παρά ανούσιο ερπετό. 


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s