Ρημαδιό

Uncategorized

Δε με φοβίζει η αδράνεια πια
και ας την μισώ
σαν λυσσασμένο σκυλί
που πασχίζει να φάει τις σάρκες του
όπως εκείνος που μισεί τον εαυτό του
δεν μπορεί να αγαπήσει
έτσι και εκείνος είναι αυτοκαταστροφικός
βλάπτει με λεπίδες και ξεράγκαθα χωρίς να το επιθυμεί
και το τρομακτικό είναι να μην το καταλαβαίνεις
τι λέξη η κατανόηση
με κάνει να θέλω να σπάσω τα πάντα
και αμέσως να κλάψω μετανιωμένη
και εκείνη η φωνή του Cave
σαν σκανδάλη έτοιμη να πατηθεί

σκέφτηκα να φύγω —
να σε αφήσω
σκέφτηκα να είσαι ήρεμος
σκέφτηκα να μην σε πονάω

“μας γάμησες” είπες
οι καταστροφές μας σε ένα
ατέρμονο επίπονο γαμήσι αγάπη μου
και εμείς πόσο θ’αντέξουμε

μαλάκα Cave γιατί δεν γίνεσαι
σφαίρα στον κρόταφο;
γιατί πυροδοτείς μόνο ιδρώτα
στα μάτια μου;

δες πόσο γελοίες οι λέξεις που σιχαίνεσαι
γιατί εσύ είσαι ο Κύριος Πράξεις Δεσποινίς
και Αποδείξεις – λες και είσαι Εφορία Αγάπης

Ιδρώτας στα μάτια ρε μαλάκα Cave.