note #1

Ημερολόγιο

 

Kοριτσάκι με λες. Κάθε φορά που χρησιμοποιείς αυτή τη λέξη , το παιδί μέσα μου φοβάται περισσότερο . Ξέρεις πότε κλαίω και θα με πληγώσεις ξανά. Παίζουμε ένα κρυφτό λέξεων – φράσεις που άλλα λέμε και άλλα εννοούμε . Υπονοούμενα που τάχα δεν καταλαβαίνουμε. Σκοπιμότητες που δήθεν παραβλέπω. Σκοπιμότητες παντού. Βλέπεις γιατί σιχαίνομαι τους ανθρώπους; Δεν υπάρχει αλήθεια.

Γύρισες. Και οι αληθινοί λόγοι – όχι αυτοί που ψελλίζεις με οδηγούν κάθε βράδυ στην παράνοια. Να τα κάνω όλα σκατά , να αρχίζω να ξεστομίζω αλήθειες , να κάνω καβγά, να σε βγάλω από την δύσκολη θέση του συμβιβασμού με ένα γαμημένο “άστο γάμα το, προχώρα παρακάτω” , να σε εκθέσω στην ανασφάλεια του υα  υπάρξεις μόνος σου χωρίς εμένα ; Φτάνουν στα χείλη μου σαν τρένο σε γκρεμό οι φράσεις. Οι ωμές αλήθειες .

Κάθε μέρα προσποιούμαι την ηλίθια. Κουστουμάκι καλοραμμένο. Από την κοινωνία , το σπίτι , το φύλο μου. Κάθε μέρα ενώ έχω έτοιμες τις απαντήσεις καταπίνω προσβολές και λέω δεν πειράζει. Κάθε μέρα, προσπαθώ να σώζω άλλους και στο τέλος της μέρας δεν έχω σωθεί εγώ. Αυτοθυσίες και ανιδιοτέλειες . Ωραίες μαλακίες.

“Για ποιο συμβιβασμό μιλάς ηλίθια;” θα γυρίσεις να πεις. Η γλώσσα σου λέει πολλά που δεν καταλαβαίνεις φίλε μου και κυρίως που δε θυμάσαι.

Βεβαιότητες. Εσύ ξέρεις τα πάντα.

Σχεδόν ξερνάω από αηδία.

Δεν πειράζει  καρδούλα μου.

Αλήθεια , πότε είπες γλυκιά κουβέντα τελευταία φορά;

Ούτε και συ θυμάσαι. Είδες;

Μαλακία είναι ο συμβιβασμός.