Συνέντευξη με τους String Demons

Συνεντεύξεις

Οι String Demons , τα αδέρφια Λυδία και Κωνσταντίνος Μπουντούνη, είναι ένα ντουέτο εγχόρδων (βιολί και βιολαντσέλο) ,  που χαρακτηρίζεται από ενέργεια δυναμισμό και πάθος στην μουσική τους. Ακούγοντας τον δίσκο  τους «Fear of the Bach» διαπιστώνει κανείς το πόσο ολοκληρωμένοι μουσικά είναι αν και τόσο νέοι. Θεατράλε στοιχεία, ποίηση, έγχορδες νότες και άποψη για τα πολιτικά πράγματα μέσω της μουσικής τους. Δύο άνθρωποι, που έχουν κατορθώσει να παντρέψουν την κλασσική μουσική , που για πολλούς μοιάζει απρόσιτη ,με την παραδοσιακή ελληνική μουσική και το μέταλ, δίνοντας συγχρόνως μία νεανική πνοή σε όλα  αυτά τα είδη . Μουσικοί χαμελαίωντες, που μπορούν να σταθούν επάξια δίπλα σε φτασμένα ελληνικά όσο και ξένα σχήματα του είδους τους. Με όπλα το βιολί , το βιολαντσέλο και τα δοξάρια τους, έχουν καταφέρει να  μας κερδίσουν  και να μας μυήσουν στον σε ένα ιδιαίτερο και συνάμα συναρπαστικό ταξίδι ακόμα και για τον πιο απαιτητικό ακροατή.

Εμείς τους συναντήσαμε και μιλήσαμε μαζί τους ενόψει της καλοκαιρινής τους περιοδείας και της εμφάνισής τους στο Χαλάνδρι, στο θέατρο Ρεματιάς, την Τετάρτη 13 Ιουλίου.

 

string_demons_interview_2016_07_007

Photo: Chara Gerasimopoulou

Αρχικά, θα ήθελα να σας καλωσορίσω στο Music Corner . Θα θέλατε να μας πείτε δύο λόγια για εσάς , για να μάθουν και όσοι δεν σας γνωρίζουν;

Καλησπέρα, είμαστε οι String Demons ελληνιστί Δαίμονες των Εγχόρδων , στηριζόμαστε μουσικά σε τρείς βασικούς πυλώνες την heavy metal, την κλασσική και την ελληνική παραδοσιακή μουσική και έτσι και κάνουμε τις διασκευές μας που δεν είναι αποκλειστικά διασκευές είναι διασκευές- συνθέσεις γιατί χτίζουμε και πολλά δικά μας μέρη μέσα και έτσι κινούμαστε και στα ολοκληρωτικά δικά μας κομμάτια , τις δικές μας συνθέσεις.  καθότι προσθέτουμε και δικά μας κομμάτια εντός των διασκευασμένων.

Πως προέκυψε το όνομα String Demons;

Το όνομα προκύπτει από την επιθετική , την έντονη παρουσία πάνω στην σκηνή. Ασφαλώς όχι σε βαθμός “εγκληματικό” αλλά από όλη την φρενίτιδα, και την ένταση που υπάρχει όταν παίζουμε στα live.

Που βρίσκετε έμπνευση για τις συνθέσεις σας;

Τα πάντα μπορούν να μας φέρουν έμπνευση από  ένα ωραίο φαί ας πούμε ή έναν τσακωμό που θα κάνουμε, μία ταινία , ένα τραγούδι μια κουβέντα με φίλους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που μας έρχεται στον νου είναι και η ταινία «Οι Αριστόγατες» του Disney που την έχουμε συχνά στο μυαλό μας.

Το γεγονός ότι είστε αδέρφια πως επηρεάζει την δουλειά σας στην μουσική; Υποθέτω ότι έχει θετικά και αρνητικά.

Σε κάποια πράγματα μας βοηθάει πολύ, για παράδειγμα και στις πρόβες και στο live μπορούμε να συνεννοηθούμε μόνο με ένα βλέμμα, επίσης είναι σημαντική αυτή η σχέση που έχουμε γιατί ξεκινήσαμε να μελετάμε μαζί από αρκετά μικροί και λόγω αυτού έχουμε κοινή αισθητική, και έτσι πορευόμαστε μαζί στα μουσικά πράγματα και στην ζωή. Κάποιες φορές υπάρχουν ασφαλώς και εντάσεις αλλά είναι δημιουργικές εντάσεις.Συγχρόνως, μπορεί από μια ανόητη αφορμή να ξεκινήσει ένας καβγάς αλλά όλα αυτά είναι μέσα στην ζωή.

Υπάρχει κάποιο περιστατικό/καβγάς που να επηρέασε την δουλειά σας συγκεκριμένα;

Ναι, μια φορά είχαμε τσακωθεί σοβαρά ενώ είχαμε συνέντευξη σε ένα ιντερνετικό ραδιόφωνο, οπότε πήγαμε στο στούντιο και το είπαμε στην δημοσιογράφο ότι έχουμε τσακωθεί και δεν μιλιόμαστε και έγινε η συνέντευξη ως είχαν τα πράγματα.

Οι γονείς σας είναι μουσικοί, αποκομίσατε το μικρόβιο από εκείνους όπως φαίνεται. Στο παρελθόν, έχετε συνυπάρξει στην σκηνή μαζί τους. Πως ήταν αυτό σαν εμπειρία;

Για την ακρίβεια θα ξανασυνυπάρξουμε μουσικά. Ο πατέρας μας Ευάγγελος Μπουντούνης ουσιαστικά θεωρείται υπεύθυνος (με την καλή έννοια) για το πως έχει εξελιχθεί η κιθάρα σήμερα στην Ελλάδα.Έχει γράψει πολλά βιβλία τεχνικής, ενώ έχει δημιουργήσει και με την μητέρα μας Μάρω Ραζή, που είχαν ένα ντουέτο, μια ορχήστρα με τις εκατό κιθάρες, όπου εμείς κάνουμε κάτι σαν guest. Σε εμένα ως Λυδία, φαίνεται εντελώς φυσικό καθότι μεγαλώσαμε μέσα στην μουσική, με δύο μουσικούς οπότε οι πρόβες μαζί τους και η συνύπαρξη στην σκηνή μοιάζει η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Εγώ πάλι ως Κωνσταντίνος θα έλεγα ότι δεν αντέχεται (γέλια) πόσο μάλλον τώρα που προβάρουμε για την εμφάνιση που θα κάνουμε όλοι μαζί η οικογένεια στο Ηρώδειο.  Από την πλευρά μας δεν υπάρχει άγχος και επίσης δεν θέλουμε να δημιουργούμε προβλήματα στην πρόβα αλλά πολλές φορές συμβαίνει αυτό.

Σας απέτρεψε ποτέ κάποιος από τους γονείς σας, να ασχοληθείτε με την μουσική σε επαγγελματικό επίπεδο; Ή ήταν και οι δύο θετικοί ως προς το να ασχοληθείτε με τον χώρο της τέχνης;

Θυμόμαστε από   πολύ μικρή ηλικία να παίζεται μουσική μέσα στο σπίτι συνέχεια. Έτσι μεγαλώσαμε. Έπαιζαν από Vivaldi και Τσιτσάνη μέχρι και Χατζηδάκι. Θυμόμαστε ν’ακούμε ασταμάτητα , χαρακτηριστικά την Λιλιπούπολη που είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να ακούσει κάποιος σε μικρή ηλικία. Από εκεί και πέρα , εμείς πήραμε τα ερεθίσματα και μετέπειτα την απόφαση, άλλωστε το θέμα είναι το τι θέλει να κάνει ο καθένας. Η επιλογή είναι προσωπική υπόθεση.

Ξεκινήσατε με κλασσική μουσική. Πόσο εύκολο ήταν να κάνετε το άνοιγμα προς το heavy metal και την παραδοσιακή μουσική; Ποιό είδος θα απορρίπτατε αν δεν μπορούσατε να έχετε ένα από αυτά;

Αυτά είναι μουσικές που υπήρχαν μέσα στο σπίτι μας, δεν μεγαλώσαμε αυστηρά με κλασσική μουσική πόσο μάλλον έχοντας και έναν πατέρα που έχει μεγάλη αδυναμία στους Beatles και έχει κάνει και μία σουίτα για δύο κιθάρες, για ορχήστρα δωματίου πάνω σε μουσική τους. Θέλω να πω δηλαδή ότι υπήρχε ένα μεγάλο φάσμα ακουσμάτων στ’αυτιά και το μυαλό μας. Αυτοί είναι οι  τρεις μουσικοί πυλώνες που τρέχουν μέσα στο έργο μας όπως το αίμα μας.  Τώρα αν είχαμε να αφήσουμε κάποιο απ’έξω , θα παράταγαμε την μουσική. Όλα αυτά τα είδη στην μουσική μας δεν νοούνται χωριστά , συνυπάρχουν και τα τρία μαζί, αρμονικά.

Με ποιο κριτήριο επιλέγετε τα κομμάτια που διασκευάζετε;

Οι διασκευές που κάνουμε είναι οικείες μεταξύ τους και επίσης δεν είναι εξ’ολοκλήρου διασκευές. Είναι διασκευές-συνθέσεις καθότι προσθέτουμε δικά μας μέρη πάνω στο κάθε κομμάτι. O υπέρτατος κριτής είναι το αυτί μας, αν μας αρέσει κάτι θα αρπάξουμε τα όργανα και θα προσπαθήσουμε να τα παίξουμε με τον δικό μας μοναδικό τρόπο.

Υπάρχει προοπτική ένταξης νέου μέλους στους String Demons;

Σίγουρα οι String Demons μέχρι στιγμής είναι οικογενειακή υπόθεση, ωστόσο υπάρχουν σχέδια και συζητήσεις για να υπάρξει κάποιο νέο μέλος εντός του σχήματος. Παρ’όλ΄αυτά για την ώρα είμαστε τα δυό μας.

Ο καλλιτεχνικός χώρος είναι δύσκολος και απαιτητικός από πολλές έννοιες. Πόσο εύκολο ήταν να δείτε την μουσική επαγγελματικά, πότε αποφασίσατε ότι θέλετε να κάνετε αυτό και δεν σας προβλημάτισε το βιοποριστικό κομμάτι; Πόσο μάλλον στην  Ελλάδα της κρίσης ;

Όλοι οι χώροι είναι πια δύσκολοι στην Ελλάδα. Aκόμα και αν κάποιος έχει σπουδάσει ιατρική που είναι μία σημαντική και απαιτητική επιστήμη, πως μπορεί να είναι σίγουρος για το μέλλον του; Πόσους γιατρούς μπορει να αντέξει αυτός ο τόπος; Εμείς πιστεύουμε ότι το σημαντικότερο, είναι ένας άνθρωπος να επιλέγει να κάνει αυτό που του αρέσει, που τον γεμίζει και που νιώθει ότι μπορεί να ανταπεξέλθει. Η λέξη είναι η υπέρβαση. Πρέπει να κάνει την υπέρβαση και να κάνει αυτό που θέλει , να αγωνιστεί.

Νομίζω ότι από πάντα ξέραμε ότι θα ασχοληθούμε με την μουσική.Τώρα το ότι καταλήξαμε να παίζουμε μαζί έγινε μετά το 2014 και θα θέλαμε να συνεχίσουμε μέχρι τα βαθιά γεράματα. Κάποιοι το βλέπουν ως χομπι  και σου λένε ότι είναι καλό να έχεις και ένα πτυχίο, αλλά στην πραγματικότητα η μουσική δεν είναι κάτι δευτερεύον για όποιον επιθυμεί να ασχοληθεί σοβαρά. Το δίπλωμα  που παίρνουν οι μουσικοί, αντιστοιχεί με το να τελειώσεις την ιατρική ή μάλλον πολύ περισσότερο με μαστερ. Σκεφτείτε ότι εκεί που άλλοι μελετούσαν για το σχολείο εμείς μελετούσαμε από τα έξι μουσική. Για να κάνεις κάποια πράγματα πάνω στο όργανο, απαιτείται τεχνική κατάρτιση, όπως ακριβώς και για να κάνει ένας γιατρός μία εγχείριση. Σίγουρα ένα λάθος δικό μας δεν αντιστοιχεί με το λάθος ενός γιατρού αλλά η εμπειρία, η εξάσκηση και η αφοσίωση είναι σημαντικές για να κατακτήσεις κάποια πράγματα πάνω στην δουλειά σου.

 

Έχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο να μείνετε μόνιμα στο εξωτερικό; Και αν ναι που θα επιλέγατε να μείνετε;

Δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο για να φύγουμε μόνιμα. Υπάρχει το πέρα – δώθε με την Ελλάδα. Σίγουρα κάνουμε πράγματα και στο εξωτερικό και υπάρχουν προτάσεις, αλλά αυτό δεν νοείται χωρίς το ελληνικό στοιχείο. Αυτό που κάνουμε είναι οργανική μουσική, έχουμε να κάνουμε όπως και να’χει με το εξωτερικό και ουσιαστικά εξάγουμε και το ελληνικό παραδοσιακό στοιχείο και αυτό τους αρέσει πολύ. Οι ξένοι τρελαίνονται , αφηνιάζουν , σκέψου έχουμε μπλέξει ένα κομμάτι των Abba με τσιφτετέλι και τους αρέσει πάρα πολύ. Ευχόμαστε να κάνουμε πράγματα στο εξωτερικό , είμαστε ανοιχτοί και ευελπιστούμε να ακολουθήσουν και άλλες ευκαιρίες.

Λυδία : Τώρα όσον αφορά το που θα θέλαμε  να μείνουμε , εγώ θα έλεγα την πιο κοντινή στην Ελλάδα. Μάλλον την Ισπανία.

Κωνσταντίνος: Εγώ θα έλεγα την Αμερική.

Τι θα μας αποκαλύψετε για το νέο σας album με τίτλο “Fear of the Bach” ;

Ο τίτλος είναι ασφαλώς ένα λογοπαίγνιο με το «Fear of the dark»  το οποίο εμπεριέχεται στο album διασκευασμένο από εμάς. Ο τίτλος έχει πολλές ερμηνείες, όπως για παράδειγμα το ότι όλοι είναι εκτελεστές στα πτυχία , στα διπλώματα και όλοι έχουν ένα τρακ παραπάνω όταν πρέπει να παίξουν Bach, γιατί οι μελωδίες είναι αρκετά ιδιαίτερες. Κάναμε αυτό τον δίσκο μαζί  με τον πολύ καλό μας φίλο , τον Δημήτρη Ντούλια τον επιστήμονα των υπολογιστών  και πέραν της μουσικής έχει μέσα έντονο το θεατράλε στοιχείο και τον αυθορμητισμό όπως θ’ακούσετε.

Έχετε κάποιο γούρι; Και πως καταπολεμάτε το τρακ όταν προετοιμάζεστε να βγείτε στην σκηνή;

Λυδία: Εγώ έχω μία λευκή ζώνη . Άλλωστε σχεδον πάντα στα live ντύνομαι στα λευκά.

Κωνσταντίνος: Εγώ πάλι έχω ένα στρατιωτικό μπουφάν, το οποίο ξεκίνησα να φοράω στις πρώτες συναυλίες μας. Είναι το μπουφάν που είχα από τον στρατό . Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη ιστορία αλλά μου φέρνει ιδιαίτερες αναμνήσεις γιατί έκανα και πολύ καλούς φίλους κατά την διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας και επίσης νιώθω ότι μου δίνει δύναμη μέσα σε όλο αυτό το παιχνίδι που κάνουμε μαζί με την Λυδία στην σκηνή.

Πιστεύετε στον πολιτικό ρόλο του καλλιτέχνη; Πρέπει ο καλλιτέχνης να θίγει τα κακώς κείμενα τόσο με το έργο όσο και με τα λόγια του;

Είμαστε υπέρ του έργου. Δηλαδή ό,τι επιθυμεί να πει ένας καλλιτέχνης καλό είναι να το θίγει μέσω του έργου του, γιατί εκεί είναι και πιο δυνατός , με όλα τ’άλλα γίνεται πολιτικός. Το να βγεί βέβαια ,κάποιος καλλιτέχνης να μιλήσει για τον τομέα του πολιτισμού που τον αφορά είναι λογικό αλλά μέσα στο έργο γίνονται όλα. Όπως έλεγε και ο Σαββόπουλος «μέσα στο έργο ολοκληρώνονται όλα».

Αγαπημένοι καλλιτέχνες ;

Τον έναν τον αναφέραμε ήδη , είναι ο Διονύσης Σαββόπουλος και οι Iron Maiden ,τους οποίους φροντίζουμε να υπάρχουν πάντα στο αυτοκίνητο. Επίσης μας αρέσουν πολύ οι Beatles , ενώ εκτιμάμε και θαυμάζουμε πολύ και τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. Και θεωρούμε γενικά ότι υπάρχουν αξιόλογοι καλλιτέχνες –και όχι μόνο προιόντα lifestyle- σύγχρονοι , τόσο Έλληνες όσο και ξένοι.

Μιλήσατε για lifestyle.Πως αντιλαμβάνεστε τον καλλιτέχνη σε σχέση με το lifestyle ;

Το lifestyle χρειάζεται αλλά πρέπει να είναι το κερασάκι στην τούρτα, να είναι δηλαδή κάτι ξεχωριστό από την μουσική. Δεν μπορεί να υποστηρίζει κάποιος ότι είναι μουσικός, επειδή κάνει lifestyle και απλά να ξέρει πέντε ακόρντα. Δυστυχώς όμως δεν δύνανται ,όμως όλοι να έχουν το έργο για τούρτα και το lifestyle για κερασάκι, χωρίς ωστόσο να σημαίνει αυτό ότι σνομπάρουμε κάποιον που κάνει το αντίθετο γιατί συμβαίνει και αυτό. Ο στόχος είναι να παραδέχεται ο καθένας με ειλικρίνεια αυτό που είναι επαγγελματικά. Για παράδειγμα κάποιος που τραγουδάει σε κέντρα είναι πολλά πράγματα και ίσως πολύ περισσότερο διασκεδαστής και όχι εντελώς ή κατ’αποκλειστικότητα μουσικός. Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν αρχιτέκτονα , κάποιος μπορεί να σκιτσάρει άψογα ένα σπίτι αλλά το σκίτσο δεν είναι το ίδιο με το σχέδιο ενός αρχιτέκτονα. Αυτό που θέλουμε να πούμε, είναι ότι πρέπει να χτίζεις πάνω στο επαγγελμά σου, με γνώση και μόρφωση, διπλώματα , πτυχία και ό,τι άλλο μπορείς και ότι το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί. Αντίστοιχα και στην μουσική. Έχει διαφορά το να κάνεις μουσική για χόμπι και είναι κάτι άλλο το να παίζεις επαγγελματικά. Πρέπει οι λέξεις να μην χρησιμοποιούνται παρεξηγημένα. Δεν είναι το ίδιο ένας χομπίστας της κιθάρας για παράδειγμα με έναν επαγγελματία μουσικό. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι είναι ο επαγγελματίας ελιτιστής προς τον ερασιτέχνη.

Όσον αφορά τον  τομέα του πολιτισμού  , που σας αφορά άμεσα, σε τι θα θέλατε να δείτε  αλλαγή;

Το σημαντικότερο που πρέπει να επιτευχθεί είναι η αποφυγή συγχίσεων. Δηλαδή να μας νοιάζει η μουσική λίγο περισσότερο από το lifestyle και να ξεκαθαριστούν οι παρεξηγήσεις που προαναφέρθηκαν μέσα από την εκπαίδευση. Γιατί χρησιμοποιούνται λέξεις που περιγράφουν κάτι άλλο από αυτό που περιγράφει το νόημά τους. Για παράδειγμα λένε «το νέο τραγούδι του τάδε» και  το μόνο που δεν αναλύουν είναι το τραγούδι.

Αναφέρατε την λέξη εκπαίδευση. Πως βλέπετε ως επαγγελματίες πλέον τις τέχνες στο σχολείο;

Η μουσική στο σχολείο απ’όσο θυμόμαστε διδασκοταν τόσο βαρετά , που έμοιαζε να μην έχει λόγο ύπαρξης. Εγώ ως Κωνσταντίνος επειδή έβλεπα τον τρόπο με τον οποίο διδάσκεται δεν ήθελα να λέω ότι παίζω μουσική , μην σου πω ότι σκεφτόμουν να τα παρατήσω κιόλας. Ενώ στην μουσική υπάρχουν τόσα πράγματα να κάνει κανείς, να ακούσει δίσκους, να παίξει ένα όργανο , να μάθει πως γράφτηκε ένας δίσκος την ιστορία πίσω από αυτό, να παίξουμε ένα παιχνίδι που έχει να κάνει με μουσική. Σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις όσον αφορά τους καθηγητές, αλλά εμείς δεν συναντήσαμε κάποια τέτοια εξαίρεση στο σχολείο.

Τι σας έχει απογοητεύσει από την κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην Ελλάδα ; Και τι προόδους θα θέλατε να δείτε;

Έχουμε την τάση τελικά στο τέλος της ημέρας να λέμε ότι δεν έχουμε απογοητευτεί τόσο πολύ. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Θα θέλαμε τους πολιτικούς λίγο πιο σεμνούς και να κάνουν σωστά την δουλειά για την οποία έχουν κληθεί και επιλεγεί από τον λαό. Πρέπει βέβαια να αναφερθεί ότι και οι άνθρωποι αυτοί έχουν δύσκολες θέσεις και υφίστανται τεράστιες πιέσεις, τις οποίες ο κόσμος δεν γνωρίζει και βλέπει μόνο το αποτέλεσμα. Πολλές φορές ίσως να μην υπήρχε η πρόθεση για να διαφθαρούν ή να κάνουν κάτι που φέρνει σε δυσμενή θέση τον λαό, αλλά λόγω των καταστάσεων αναγκάζονται να αλλάξουν.Πολλές φορές πιέζονται από τις καταστάσεις. Ίσως αυτό που θα έπρεπε να αλλάξει είναι να  γίνουν λίγο πιο εκτελεστικοί , δηλαδή να κάνουν περισσότερα έργα και να λένε λιγότερα λόγια, ίσως να έπρεπε όπως ο ηθοποιός που δουλεύει την παραστασή του , βγαίνει και παίζει έτσι και εκείνοι να να πράττουν περισσότερο. Πρέπει ακόμα,να αντιληφθούν, ότι όπως ένας καλός ηθοποιός χρειάζεται και έναν καλό μάνατζερ έτσι συμβαίνει και με την Ελλάδα.Η Ελλάδα είναι μία τέλεια μπάντα αλλά χρειάζεται έναν καλό μάνατζερ για να μπορέσει να την αναδείξει.

Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;

Έχουμε την περιοδεία μας, θα εμφανιστούμε στο θέατρο Ρεματιάς στο Χαλάνδρι στις 13 Ιουλίου, ο δίσκος κυκλοφόρησε και προχωράει ενώ ετοιμάζουμε και το νέο μας video-clip. Ετοιμάζουμε και κάποιες εκπλήξεις για τα live τις οποίες όμως δεν θα σου αποκαλύψουμε.

Και τέλος μιας και είμαστε στο καλοκαίρι, θα πάτε διακοπές;

Διακοπές θα πάμε στο χωριό μας , στην Ελιά Λακωνίας. Παραθαλάσσιο χωριό , γουρουνοπούλα , πατάτες τηγανητές , βόλτες, μπάνια και λίγη μελέτη.

Ολοκληρώνοντας, ένα ελεύθερο μήνυμα που θα θέλατε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες μας;

Ελευθερώστε την μουσική. Χαρείτε το καλοκαίρι και ανοίξτε τα μάτια και τ’αυτιά σας σε ό,τι λέγεται και γράφεται με ειλικρινή τρόπο.

 

 

String Demons Live στο ανοιχτό Θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου την Τετάρτη 13 Ιουλίου στο πλαίσιο των ”Fear of the Bach Summer Concerts” !

 

Oi String Demons φέτος το καλοκαίρι θα παρουσιάσουν τα…”Fear of the Bach” Summer Concerts.Οι συναυλίες αυτές φέρουν τον τίτλο του διπλού καινούργιου Album τους (Fear of the Bach).

Μετά από έναν εκρηκτικό χειμώνα sold out συναυλιών σε Ελλάδα και εξωτερικό (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών-Θεσσαλονίκης,Βερολίνο,Παλλάς-Αθήνας,Κύπρο,Θέατρο Απόλλων Σύρου,Δημοτικό Θέατρο Πειραιά κ.α)

έρχονται, με πολυ τρέλα,ρυθμό,εκπλήξεις και φυσικά δαιμονικά έγχορδα, να σας ”βρούν” όπου και αν είστε στην Ελλάδα!

Το.. προγραμμά τους…από Κλασικά σε Παραδοσιακά,από Heavy Metal σε Λαϊκά, από Pop σε Ρεμπέτικα,Εκκλησιαστικούς-Βυζαντινούς Ύμνους,δικά τους κομμάτια και ότι άλλο φανταστείτε

σε ένα ”Συμφωνικό Πανηγύρι” για.. γερά νεύρα και..έγχορδα!

Το καλοκαίρι αυτό μαζί με το καινούργιο διπλό Album τους ”Fear of the Bach” κυκλοφορεί και η..Second Edition του πρώτου τους CD (String Demons) που εξαντλήθηκε..!!

 

Και η Περιοδεία συνεχίζεται

2/7 ΣΗΤΕΙΑ

5/7 ΗΡΑΚΛΕΙO

8/7 ΒΟΛΟΣ

11/7 ΠΥΡΓΟΣ
13/7 ΧΑΛΑΝΔΡΙ
18/7 ΜΕΓΑΡΟ ΕΡΤ
20/7 ΠΛΑΤΑΜΩΝΑΣ
6/8 ΚΟΜΟΤΗΝΗ
12/8 ΜΑΝΗ
18/8 ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

16/9 ΑΘΗΝΑ

 

 Αναδημοσίευση από Music Corner