Η Συνατσάκη η Μιχαλολιάκου τα viral και τα ημίμετρα

Articles/Opinions

Εδώ και λίγες μέρες έχει ξεσπάσει σάλος στο διαδίκτυο, λόγω ενός video που ανήρτησε η Μαίρη Συνατσάκη στο κανάλι της στο youtube, με τίτλο «Είμαι Gay . Είμαι Αλβανίδα. Είμαι πρόσφυγας» και την κριτική που της ασκήθηκε. Όπως είναι λογικό, όταν κάτι γίνεται viral – θα υπάρξει και η αντίδραση την στιγμή που το πράγμα είναι ακόμα ζεστό και έτσι δεν άργησε και η απάντηση από την Ουρανία Μιχαλολιάκου- την κόρη του Νίκου Μιχαλολιάκου , αρχηγού της Χρυσής Αυγής- η οποία έφτιαξε ένα video σε ανάλογο κλίμα με τίτλο” Είμαι στρέητ, είμαι Ελληνίδα και δεν γουστάρω την υποκρισία σας.

Το πρόβλημα της εποχής, στην πραγματικότητα, δεν είναι άλλο από τα ημίμετρα και τα ψευτοδιλήμματα, που αναδεικνύονται χάρη σε διάφορες περσόνες και όσα κάνουν και λένε. Να ταχθούμε με την Συνατσάκη επειδή είπε πέντε πράγματα σωστά και να αντιταχθούμε στην Ουρανία που άρχισε την λαϊκιστική χρυσαυγίτικη προπαγάνδα; Να υποστηρίξουμε την Ουρανία όσον αφορά τις προσωπικές και σεξιστικές επιθέσεις  που δέχεται για την εμφάνισή της(αγάμητη,άσχημη,χοντρή κλπ) και ας είναι φασισταριό; Να αντιμετωπιστούν οι άνθρωποι και οι καταστάσεις ως ολότητα ή με διαβαθμίσεις και επίπεδα- το πολιτικό και το προσωπικό ή όχι ;

Η απάντηση είναι όχι στα ημίμετρα. Δεν θα ταχθώ με την Συνατσάκη επειδή διαφωνώ με την Μιχαλολιάκου. Δεν έχω την ανάγκη ούτε να χωριστώ σε στρατόπεδα ,ούτε να επιβραβεύσω τα αυτονόητα σωστά έναντι των φασιστικών αντιλήψεων –άσχετα που και οι δύο προβλήθηκαν με περισσή επίκληση στο συναίσθημα. Αντίστοιχα, δεν έχω την διάθεση να βλέπω κομπλεξικές προσωπικές επιθέσεις  οι οποίες έχουν και έμφυλη στόχευση για την Μιχαλολιάκου- από μία αριστερά η οποία υποτίθεται πως έχει μία πολύ διαφορετική ηθική από την δεξιά και δεν ισοπεδώνει τα πάντα. Από μία αριστερά η οποία έχει ταχθεί στον αγώνα και την κοινωνική δικαιοσύνη και εν πάσει περιπτώσει είναι περισσότερα φιλικά προσκείμενη προς τον φεμινισμό.

 

Το κλειδί  για την κατανοήση της όλης κατάστασης και της διαφοροποίησης της Συνατσάκη από την Μιχαλολιάκου βέβαια, είναι τα κίνητρα. Η Συνατσάκη κάνει μάρκετινγκ για να προωθήσει την καριέρα της λέγοντας μεν το αυτονόητο – το οποίο έχει και πέραση , επειδή ακριβώς η εποχή είναι αυτή που είναι και επειδή ακόμα αν και ζούμε στον 21ο αιώνα εξακολουθεί να υφίσταται ο ρατσισμός, η ομοφοβία και το μίσος.  Από την άλλη πλευρά, η Μιχαλολιάκου κάνει πολιτική – όπου η πολιτική είναι πολύ πιο επικινδυνη εφόσον προωθεί και σαπορτάρει τις φασιστικές ιδέες που πρεσβεύει το κόμμα του πατέρα της μεταλαμπαδεύοντας τες σε νεανικά και ευεπηρέαστα κοινά.

Μπράβο Μαίρη ναι, που(αν και με μαρκετινίστικα κίνητρα (;) είπες τα αυτονόητα στο vlog σου – αυτά που πρέπει να λέει ο κάθε γονιός και καθηγητής στα παιδιά – εξηγώντας πως η διαφορετικότητα είναι κάτι φυσικό και απολύτως σεβαστό, ότι το να είσαι αλλοδαπός, προσφυγας, gay,λεσβία δεν είναι ούτε αρρώστια ,ούτε αμαρτία (με βάση την χριστιανική ηθική που ακούμε κατά καιρούς) ούτε επιλήψιμο. Μπράβο που είπες τα σωστά και παρουσιάστηκες ως ηρωίδα στα δεκατριάχρονα, που έχουν ανάγκη να καλλιεργήσουν μια σωστή αντίληψη για την διαφορετικότητα -την στιγμή που αναζητούν εαυτούς και πρότυπα- και να μην απορροφούν σαν σφουγγάρια  το μίσος που διασπείρει η κάθε Ουρανία Μιχαλολιάκου και ο πατέρας της και έπειτα υιοθετούν και εκείνα ανάλογες αντιλήψεις, με αποτέλεσμα ο φαύλος κύκλος του φασισμού να μην τελειώνει ποτέ.

Σε κάθε περίπτωση, friendly reminder Έλληνα γονιέ και εκπαιδευτικέ , η Μαίρη και η κάθε Μαίρη και η  Ουρανία και κάθε Ουρανία , μπορούν να φυτρώσουν μόνο στα κενά που επιτρέπεις εσύ με τις πράξεις σου. Στην βαρεμάρα σου και  τον παρωπιδισμό που δείχνεις όταν το παιδί σου επιθυμεί να σου μιλήσει για ό,τι το απασχολεί – ακόμα και στην στενομυαλιά σου, που μπορεί να το φοβίζει να σου ανοιχτεί και επομένως στέλνει μήνυμα στην Μαίρη για να έχει υλικό για τα vlogs της ζητώντας της συμβουλές.Και έπειτα έρχεται και η Ουρανία να αντιπροσωπεύσει ένα άλλο μερίδιο κόσμου αυτό της hate κουλτούρας και του νεοφασισμού.Γι’αυτό κοίτα να δουλέψεις τόσο με το παιδί σου όσο και με τον εαυτό σου , έτσι ώστε να μην βρουν τόπο να φυτρώσουν άλλες τέτοιες περσόνες . Άλλωστε  ο λαικισμός είναι πλέον το πιο φυσικό και σύνηθες -κάθε εποχή  φίλοι μου έχει την Μαίρη και την Ουρανία που της αξίζει.

 

Πατριαρχία: κι όμως είναι ακόμα εδω!

Articles/Opinions
To ζήτημα της κουλτούρας του βιασμού και του σεξισμού δεν είναι κάτι καινούριο – άσχετα αν η σεξουαλική κακοποίηση στην περίπτωση της Kesha ή τα σεξιστικά σχόλια και η έμφυλη στόχευση, προς το πρόσωπο της Έλλης Παπαγγελή ήρθαν για να υπενθυμίσουν ότι η πατριαρχία είναι ακόμα εδώ και πρέπει να καταπολεμηθεί τόσο σε επίπεδο νοοτροπίας και αντίληψης όσο και γλώσσας.
 
Κατά καιρούς έρχονται στο φως διάφορα περιστατικά, τα οποία απασχολούν για λίγο την βιομηχανία των media και έπειτα λησμονούνται. Πριν λίγο καιρό, ήταν το περιστατικό της Stoya , η οποία ισχυρίστηκε ότι ο James Deen, παρτενέρ της στις ερωτικές ταινίες αλλά και σύντροφος στην προσωπική της ζωή την βίασε. Πολλοί απλώς άφησαν αιχμές ότι “σιγά μην έγινε έτσι”. Εάν γυρίσει κανείς τον χρόνο ακόμα παλιότερα , μπορεί να συναντήσει ανάλογα περιστατικά.
 
Περίπου έναν μήνα πριν, ένας καλός μου φίλος , μου πρότεινε να δω το “Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι” ταινία του Μπερτολούτσι, όπου συμπρωταγωνιστούν ο Μάρλον Μπράντο με την Μαρία Σνάιντερ. Διαβάζοντας για την ταινία έμαθα ότι υπάρχει μία συγκεκριμένη ερωτική σκηνή “η σκηνή με το βούτυρο”- όπως έχει μείνει- στην ταινία για την οποία η ηθοποιός δεν είχε ενημερωθεί, παρά έμαθε για αυτήν λίγο πριν την γυρίσουν. Απ’όσο άφησε να εννοηθεί η σκηνή γυρίστηκε χωρίς την πλήρη συγκατάθεσή και επιθυμία της.
 
Μετέπειτα , η Μαρία Σνάιντερ δήλωσε ότι έπρεπε να είχε καλέσει τον δικηγόρο της ή τον ατζέντη της και ότι ένιωσε βιασμένη τόσο από τον Μπράντο όσο και από τον Μπερτολούτσι. Συνεχίζει λέγοντας ακόμα ότι ο Μπερτολούτσι ήταν τόσο χειριστικός , που μέχρι και ο Μπράντο ένιωθε κακοποιημένος.
 
Tα ανωτέρω περιστατικά δείχνουν πως η πατριαρχία, ο σεξισμός και η κουλτούρα του βιασμού αποτελούν μία πραγματικότητα , η οποία όμως γίνεται ακόμα πιο έντονη όταν έχει να κάνει με την βιομηχανία του θεάματος και των media- χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει αποκλειστικά εκεί.
 
Μέχρι την οριστική εξάλειψή όλων αυτών , κατάλαβες τώρα γιατί χρειαζόμαστε τον φεμινισμό.Και όχι , δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις σεξιστικά σχόλια προς κάποια γυναίκα λόγω ιδεολογίας.
 
Είναι ο σεξισμός και η πατριαρχία ηλίθιε.
sexism2

 

Και πάντα θα ακούμε την αγάπη…

Articles/Opinions, SHORT STORIES

  Η χθεσινή συναυλία στην Οδό Ονείρων του Γιάννη Αγγελάκα και της νέας του μπάντας που τον συντροφεύει ,ήταν η περίτρανη απόδειξη ότι ο Θεσσαλονικιός που ξεκίνησε με τις Τρύπες είναι ακόμα εδώ και αναθρέφει με τις νότες και τους στίχους του μικρά και μεγάλα αγρίμια. 

12417829_10153478540473212_4132964497151609890_n

Photo: Sotiris Gikas

Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες-όπως και άνθρωποι κάποιες φορές- που επιλέγουμε να τους παραμερίσουμε επειδή ακριβώς είναι αρκετά ξεχωριστοί ,ιδιαίτεροι και συνάμα σημαντικοί για εμάς . Γιατί δεν θέλουμε να χάσουν την ιδιότητα να είναι συνδεδεμένοι με πολύ προσωπικές στιγμές -και αυτό όχι δεν παραπέμπει μόνο σε έρωτες . Αυτό ασφαλώς  το συναίσθημα ,είναι δύσκολο να το κατανοήσει κανείς εάν δεν έχει κλάψει έστω μία φορά ακούγοντας την ¨Γιορτή¨ ή αν δεν έχει ακούσει το “Όταν χαράζει”  γύρω στο χάραμα.  Κάπως έτσι συνέβαινε και με τον Γιάννη Αγγελάκα τον οποίο ήθελα να δω πάση θυσία χθες  live.

Έχε στο νου σου ότι μπορεί να μην μπορέσουμε να δούμε τον Αγγελάκα . Γίνεται χαμός…” είπε ενώ ήμασταν ακόμα στο αυτοκίνητο και περνούσαμε από τον κεντρικό δρόμο ρίχνοντας μια ματιά στο στενάκι, που βρίσκεται το μαγαζί και που είχε γεμίσει κόσμο μέχρι έξω . Κόσμο που περίμενε για ένα πολυπόθητο χαρτάκι και αδημονούσε να σιγοτραγουδήσει μαζί με τον Γιάννη, όπως συνηθίζουν να τον αποκαλούν οι φίλοι και θαυμαστές του,όλα τα κομμάτια που συντρόφευσαν εφηβείες, έρωτες, καταθλίψεις, μανία σε μια μικρή  συναυλία – Γιορτή.  

“Ξέχασέ το , απόψε θα δούμε Αγγελάκα no matter what. ” είπα και το θέμα θεωρήθηκε λήξαν. Καταφέραμε να μπούμε ενώ το live είχε ήδη ξεκινήσει , παρ’όλ’αυτά, καταφέραμε να βρούμε λίγο χώρο και κάνοντας μύτες να αντικρύζουμε το πρόσωπο του καλλιτέχνη που μέσα από το σκοτάδι του μας δίνει σε στίχους την ζωή. 

Το μαγαζί ήταν κατάμεστο τόσο από νέους- ταξιδιάρες ψυχές- οι οποίοι ζούν την επαναστατική τους φάση και τους πρώτους δυνατούς έρωτες , όσο και από τους σημερινούς τριαντάρηδες και σαραντάρηδες, οι οποίοι μεγάλωσαν με τις Τρύπες και τον νέο τότε Θεσσαλονικιό που κουβαλούσε στην μουσική του το ροκ σκοτάδι . Κάποιοι αναφωνούσαν ” Πές τα Γιάννη!” , τραγουδούσαν , χόρευαν χωρίς να στρέψουν στιγμή το βλέμμα τους από την σκηνή.  Αν μπορεί να πει κανείς κάτι με σιγουριά για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη είναι ότι έχει φανατικούς θαυμαστές , που δείχνουν σταθερά την αγάπη τους μέσα στο χρόνο .

 Μεταξύ άλλων σιγοτραγουδήσαμε και χορέψαμε το “Σιγά μην κλάψω” , την “Γιορτή”, την “Ταξιδάρα Ψυχή”  , το “Όπως ξυπνούν οι εραστές” και “Ακούω την Αγάπη” και το “Τραίνο”. Πέραν του frontman ,ο οποίος κατ’εμέ στα live στέκεται εξαιρετικά, ίσως πολλές φορές και καλύτερα φωνητικά από τα studio recordings του , η μπάντα που τον συντρόφευε μουσικά συμπλήρωνε τον καλλιτέχνη δίνοντας μία πιο σύγχρονη – και πιο νεανική , ας μου επιτραπεί- πνοή στα πλέον κλασσικά κομμάτια του

Συνοψίζοντας , το μαγαζί επιεικώς σειόταν στις νότες των κομματιών ενώ η ατμόσφαιρα ζεσταινόταν με την φωνή του “Γιάννη” όπως έτειναν να τον φωνάζουν οι θαυμαστές του μέσα σε όλο αυτό το “οικογενειακό” κατά κάποιο τρόπο live ,που σίγουρα ατμοσφαιρικά θα μπορούσε να του αποδώσει κανείς στοιχεία καφκικού σκοταδιού .

Τέλος, αν κάτι μας υπενθυμίζει πάντως, ο  Αγγελάκας  και η μουσική του σε κάθε live, είναι η περίτρανη απόδειξη πως δεν μπορείς να ζήσεις  την ζωή αν δεν αγγίξεις έστω και λίγο τον θάνατο. Γιατί μόνάχα έτσι δύνασαι να ακούσεις την αγάπη.

The Ace of our adolescence

Articles/Opinions, Uncategorized

 

We gonna hit you like a flash of lightning,
Just like a bad boy would

-Motorhead (Whorehouse Blues)

 

saufen-fuer-lemmy-024-1451403038-crop_mobile_400

Όταν κάποιος αποδημεί , δεν ξέρω ποια είναι η σωστή αντίδραση , όσον αφορά τους ανθρώπους που αισθάνονται την ανάγκη να γράψουν.Ξέρω όμως πως ο Πολιτισμός και η Παιδεία φαίνονται από το πως συμπεριφέρεται κανείς στους νεκρούς του.  (Σκέπτεστε ποτέ την εικόνα ενός πτώματος και από πάνω του να τσακώνονται τα σκυλιά για το ποιο θα πρωτοφάει; )Αυτό θυμίζουν οι αντιδράσεις οι οποίες δεν χρειάζονται περαιτέρω ανάλυση .Άλλωστε όποιος έχει μάτια βλέπει και αντίληψη ακούει.. και πράττει..

Ανακάλυψα τον Lemmy και τους Motorhead γύρω στα δεκατρία – δεκατέσσερα – όχι μόνη φυσικά. Είχα ήδη ξεκινήσει να ακούω ροκ μουσική λίγο πριν μπω στην εφηβεία, μεγάλωσα με ποπ. Έζησα την παιδική μου ηλικία με εμπορικό ποπ -ξένο κυρίως- και η αλήθεια είναι ότι δεν ντρέπομαι ούτε μετανιώνω  γι αυτό. 

Τότε ήταν τα χρόνια που πηγαίναμε γυμνάσιο και αισθανόμασταν ξαφνικά ότι ήμαστε μεγάλοι και ότι θα αλλάξουμε και θα κατακτήσουμε τον κόσμο. Ότι θα μετατρέψουμε όλα τα κακώς κείμενα που ξεκινούν από την βάση της οικογένειας – όπως ο πουριτανισμός και η χαλιναγώγηση της ελευθερίας που επιθυμούσαμε  μέχρι την εξάλειψη των κοινωνικών προβλημάτων που άρχιζαν τότε να μας απασχολούν όλο και πιο έντονα.

Είχαμε ξεκινήσει να ακούμε Guns n’ Roses και Aerosmith, Ramones και ACDC ενώ είχαμε ήδη αποκρυσταλλώσει μέσα μας την μπάντα θεμέλιο του ροκ τους Led Zeppelin. Βρισκόμασταν τότε κάθε απόγευμα , φορούσαμε συχνά μαύρα ρούχα και βάφαμε με σκούρο μολύβι τα μάτια μας , γιατί η εφηβεία ακροβατεί στην επανάσταση και την θλίψη , την παράνοια και την χαρά και περπατάγαμε όλους τους δρόμους,  χειμώνες που ‘μοιάζαν με Άνοιξη και που το σκοτάδι αργούσε πολύ να διαδεχτεί τον ήλιο.Τις εποχές που διαβάζαμε για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και μαθαίναμε για το Woodstock και που οραματιζόμασταν το δικό μας Woodstock. Μιλούσαμε ασταμάτητα για την μουσική , ήμαστε ερωτευμένες με την μουσική πρώτιστα και με μουσικούς στην συνέχεια. Αράζαμε σε κάτι παγκάκια εκκλησιών και ανταλλάσσαμε απόψεις για album , τραγούδια και μπάντες μέχρι που μας έπαιρνε το βράδυ. Τότε δεν είχαμε μάθει την απογοήτευση . Ξέραμε μονάχα την μαχητικότητα και πως τα πάντα είναι ένα παιχνίδι και πως “the pleasure is to play, makes no diffirence what you say”. Και κάπως έτσι έξω από το προαύλιο μιας εκκλησίας που συζητούσαμε για μουσική ήρθε ο Lemmy. 

Περνούσαμε κομμάτια στο κινητό και τα ακούγαμε και έπειτα σχολιάζαμε , τι μας άρεσε και τι όχι. Όλο μπαίναμε και πιο βαθιά, άλλωστε η μουσική είναι ένας αχανής χάρτης που σου δείχνει τον δρόμο. Πρώτα ήταν η κλασσική ροκ, μετά ήρθε το metal όπως το γνωρίσαμε από τους Metallica και τους Motorhead, αργότερα η metal όπερα με τους Therion. 

Δεν ξέρω αν με κάνει άξια λιθοβολισμού αλλά η αλήθεια είναι ότι μου άρεσαν οι Motorhead ωστόσο δεν με συγκαταλέγω στους φανατικούς. Ούτε μπλουζάκι έχω. Ούτε ξέρω όλη την δισκογραφία απ’έξω. Παραταύτα , μπορώ να αναγνωρίσω ότι ο Lemmy ήταν ένας αξιολογότατος καλλιτέχνις και άνθρωπος που ζούσε την ζωή του και το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Πριν λίγο καιρό στην καφετέρια που είμαι θαμώνας όση ώρα περίμενα να μου φτιάξουν τον καφέ μου άρχισα να συζητάω με έναν άλλο θαμώνα και πλέον φίλο για το ροκ και τις συναυλίες και το ΚΥΤΤΑΡΟ . Η συζήτηση αφού πέρασε από τους Αγιούς των Εξαρχείων , την συναυλία των Stones στο Ολυμπιακό στάδιο κατέληξε στο Ρόδον και τον Lemmy, ο οποίος έδωσε μία τρομερή συναυλία τότε . Συμφωνα με τα λεγόμενα του φίλου – ο Lemmy ήταν εντελώς ακομπλεξάριστος και καθόλου ντιβάρα όπως συμβαίνει με άλλους μεγάλους καλλιτέχνες. Αφού τελείωσε το live, έπινε μπύρες με όσους βρίσκονταν στο μαγαζί και φωτογραφίζονταν μαζί του , πολύ περισσότερο οι φανς του άγγιζαν την ίδια την φωτιά από την οποία ήταν φτιαγμένη ο Βρετανός μπασίστας. 

Tον Lemmy, δεν τον ξέχασα μα τον έβγαζα από το συρτάρι όταν τα πράγματα δυσκόλευαν και σκούραιναν. Γιατί η μουσική και η φωνή αυτού του πλέον αποκαλούμενου καλλιτέχνη-σύμβολο της ποπ κουλτούρας ήταν το χέρι που χρειαζόμασταν για ώθηση όταν πηγαίναμε να το βάλουμε κάτω. Και τότε σπηντάραμε .

 

Ποτέ μόνοι. Με την βοήθεια του Deus ex machina, Lemmy.

 

Second Chance για τον Χριστόφορο

Articles/Opinions

Η νέα πολυσυζητημένη – και όχι αδίκως- ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη ήρθε όχι για να διχάσει όπως το παρθενικό του “Αν” αλλά για να αποδείξει(στους haters) πως ο ηθοποιός και σκηνοθέτης μπορεί να μην είναι  ο φτασμένος άψογος κουλτουριάρης Έλληνας σκηνοθέτης και ηθοποιός αλλά ότι έχει μέσα του την φλόγα του να βελτιώνεται ακατάπαυστα – και αυτή του η μανία και τελειομανία τον οδηγεί σωστά. 

109396-243531

Ο Παπακαλιάτης καταπιάνεται με το ομολογουμένως αγαπημένο του θέμα που δεν είναι άλλο από τον έρωτα.  Αφηγείται τρεις παράλληλες ερωτικές ιστορίες οι οποίες έχουν αρκετούς συνεκτικούς κρίκους  μεταξύ τους και κύριο χαρακτηριστικό ότι ο ένας και στα τρία ζευγάρια είναι αλλοδαπός κάτι που καθιστά τις ερωτικές ιστορίες πιθανώς ανέφικτες.

Σκηνοθετικά , ο Παπακαλιάτης έχει ωριμάσει από την εποχή της πρώτης ταινίας του “Αν”. Τα πλάνα του έχουν εγκαταλείψει την τηλεοπτικότητα τους ,δεν είναι άκομψα/απότομα -όπως στην πρώτη ταινία- έχουν γίνει περισσότερο κινηματογραφικά. Το σενάριο του δεν κάνει κοιλιά , η αφήγησή του δεν πλατιάζει – ούτε υπεραναλύει – ούτε επιδίδεται σε άσκοπες λεπτομέρειες οι οποίες τοποθετούνται για εντυπώσεις  χωρίς να έχουν λόγο ύπαρξης, ενώ παράλληλα δεν πέφτει στην παγίδα  του να γίνει υπερβολικά μελό χωρίς να έχει να δώσει τίποτ’ άλλο πέρα από αυτή την αίσθηση. Αντίθετα – επιτέλους- θέτει ένα κοινωνικοπολτικό πλαίσιο, συνθέτει το παζλ της σημερινής Ελλάδας με τις πολλαπλές κρίσεις που αντιμετωπίζει.

maxresdefault

Εν συνεχεία, διαπιστώνει κανείς την τελειομανία αλλά και την ευφυΐα του σκηνοθέτη και στη επιλογή των ηθοποιών.Ο J.K Simmons ,ο οποίος τιμήθηκε πέρυσι με όσκαρ για την ταινία  Whiplash , η εξαιρετική Μαρία Καβογιάννη στον ρόλο της σημερινής μέσης Ελληνίδας μητέρας που δεν σπούδασε αλλά αυτό ήταν ένας διακαής πόθος ενόσω είχε τον ρόλο της νοικοκυράς ,καθώς και ο εκλίπων Μηνάς Χατζησάββας στον ρόλο συντηρητικού πατέρα, όσο και οι νέοι Τawfeek Barhom και Νίκη Βακάλη έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό ταξιδεύοντας τους θεατές άλλοτε και άλλοτε προκαλώντας τους συγκίνηση – ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως κάποιοι  δάκρυζαν εν ώρα της προβολής σε κάποιες σκηνές.

Το “Ένας άλλος κόσμος” είναι η second chance που δίνεται στον Παπακαλιάτη , για να κερδίσει ακόμα και τους πιο απαιτητικούς ή πολύ περισσότερο τους haters του  κι αν αυτό ήταν ένα στοίχημα αυτή την φορά το κέρδισε . Άλλωστε , όπως καταλαβαίνει κανείς παρακολουθώντας την ταινία , τίποτα και κανείς δεν είναι μονάχα η πρώτη εντύπωση ή ό,τι φαίνεται. Όλοι χρειαζόμαστε μία second chance.

enas-allos-kosmos

Το πράττειν σύμφωνα με τον Αριστοτέλη – Damien Clerget Gurnaud

Articles/Opinions

Η  χρόνια των Πανελληνίων πιθανότατα στιγμάτιζεί τους ανθρώπους με τον πιο τραυματικό τρόπο. Μόλις αντίκρυσα το συγκεκριμένο βιβλίο , άρχισαν να αναβοσβήνουν στον νου μου σαν flashback όχι και τόσο ευχάριστες εμπειρίες , όχι και τόσο μακρινές  από εκείνη την τραυματική χρονιά. Όλη η αξία της φιλοσοφίας αλοιώνεται χάρη στον τρόπο διδασκαλείας της . Αποστειρωμένη αποστήθιση. Αποστήθιση την μετάφραση, αποστήθιση τα σχόλια , αποστήθιση τα πάντα ακόμα και χωρίς να έχεις κατανοήσει. Δεν θα μακρυγορήσω όμως , αλλά θα αρκεστώ σε μία εξομολόγηση. Απεχθανόμουν τον Αριστοτέλη εν αντιθέσει με τον Πλάτωνα που ήταν πιο κοντά σε μένα. Το συγκεκριμένο βιβλίο μου άλλαξε γνώμη. 

Damien

To πόνημα του Gurnaud δεν είναι κατεξοχήν ένα βιβλίο φιλοσοφίας το οποίο μέσα από την προσπάθεια του να σου δείξει την αλήθεια θα σε κουράσει ή θα σε προβληματίσει κάνοντας σε να αποκτήσεις περισσότερα προβλήματα απ’όσα έχεις. Θα έλεγα μάλιστα , ότι πρόκειται για ένα βιβλίο φιλοσοφίας και self-help  ταυτόχρονα το οποίο ενισχύει την τάση του ανθρώπου που το διαβάζει στην αντικειμενικότητα ενώ τον εφοδιάζει με περίσσεια λογικής και κουράγιο για να ξεπεράσει πιθανόν τοξικές και ψυχοφθόρες καταστάσεις που μπορεί να τον είχαν αποπροσανατολίσει.

Ο Gurnaud με το λιτό ύφος του μπορεί να κάνει κατανοητή την φιλοσοφική σκέψη του Αριστοτέλη με την οποία καταπιάνεται ακόμα και στον πιο άσχετο με τις αριστοτελικές έννοιες όπως για παράδειγμα η ηδονή , η υπερβολή και η έλλειψη κ.α ενώ  στο τέλος κάθε ενότητας θέτει κάποιες ερωτήσεις στον αναγνώστη στα πλαίσια ιδεατών καταστάσεων για να τον κάνει να αντιληφθεί καλύτερα την αριστοτελική ιδέα που μόλις επεξήγησε.

Ένα βιβλίο φιλοσοφίας που διαβάζοντάς το ένιωσα εν τέλει ότι μου έκανα ψυχανάλυση καθότι άρχισα να πειθαρχώ τις καταστάσεις  και τον εαυτό μου κάπως καλύτερα. Ιδανικό βιβλίο-βάση για τους ιδεαλιστές που βρίσκονται σε προσπάθεια απεξάρτησης από τον ιδεαλισμό και προσέγγισης του ρεαλισμού , της πραγματικότητας και της λογικής.

μοναχοπαίδι

Articles/Opinions

Μια barbie πεταμένη στο πάτωμα. Ξανθιά μπλέ μάτια καλοσμιλεμένο σώμα . Και ένας Κεν στο ράφι. Αν και στο νού μου έχει συντελεστεί ένας βομβαρδισμός από τον οποίο έχει επιβιώσει μονάχα αυτή η κούκλα , κάποια επιλεκτικά βινύλια , κάποια βιβλία και ίσως κάποια vegan friendly “φαγητά” κάποια άγνωστη με ρωτάει αν την θέλω . Αλήθεια χρειάζομαι μία κούκλα από την παιδική μου ηλικία;

Τα περισσότερα πράγματα σ’αυτή την ζωή μας είναι περιττά αλλά δεν είμαστε σε θέση να το καταλάβουμε χάρη στην πλεονεξία που μας έχει καταβάλλει. Αλλά ακόμα και έτσι , πάντα δενόμαστε με πράγματα. Για παράδειγμα, ο δίσκος των Queen που μου μεταβίβασε ο μπαμπάς μου είναι σημαντικός για εμένα. Αν τον έχανα θα πέθαινα από στεναχώρια. Ή πάλι το πορτοφόλι που μου είχε αγοράσει η μαμά μου στα γενέθλια μου και παραλίγο να μου το κλέψουν τις προάλλες και πήγα να σκάσω , γιατί είναι τεράστιας συναισθηματικής αξίας. Αλλά και πάλι , σε όσα ανέφερα μας διαφεύγει το ότι τα αντικείμενα είναι σημαντικά επειδή μας τα χάρισαν συγκεκριμένοι άνθρωποι. Κατ’επέκταση υπάρχει σημαντικότερο δέσιμο. Αυτό με τους ανθρώπους.

Και ακολούθως το δέσιμο με κάτι επιφέρει και την κτητικότητα. Το πορτοφόλι ή ο δίσκος είναι δικά μου και δεν διατίθεμαι να τα δανείσω ούτε να τα χαρίσω. Την κούκλα παρ’όλ’αυτά θα την χάριζα αν όντως μου την ζητούσε κάποιος/α . Eίναι ανεξήγητο. Δεν ξέρω ίσως φταίει ο χρόνος που έχει περάσει από την παιδική μου ηλικία , ίσως το ότι δεν την έχω τόσο ανάγκη, ίσως  το γεγονός ότι άλλα παιδιά μεγάλωσαν χωρίς να έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν παιχνίδια ενώ εμένα δεν μου έλειψαν.

Οι άνθρωποι  όμως,δεν ανήκουν σε ανθρώπους και το έχω επαναλάβει πάρα πολλές φορές. Είμαστε ελεύθεροι – όσο μπορούμε να είμαστε – και δεν ανήκουμε σε κανέναν,  ούτε μας ανήκει κάποιος . Ωστόσο η κτητικότητα σαν έννοια εξακολουθεί να υπάρχει. Ακόμα και η γλώσσα το φανερώνει. “Είναι η φίλη μου” ή “Είναι ο φίλος μου” . Έχω διαπιστώσει από τα είκοσι προς εικοσιένα χρόνια ζωής  ,ότι τα μοναχοπαίδια έχουμε ένα τεράστιο κουσούρι. Είμαστε υπερβολικά κτητικά.Σε αρρωστημένο βαθμό και ίσως να έχουμε χάσει ανθρώπους εξαιτίας αυτού του κουσουριού.

Είναι αυτό το κλασσικό “Δεν μου αρέσει να μοιράζομαι τα παιχνίδια μου.” Δεν με ενδιαφέρουν τα παιχνίδια. Αλλά τους ανθρώπους μου δεν διατίθεμαι να τους μοιραστώ με κανέναν. Πάντα αυτό ήταν το πρόβλημα. Δεν μοιράζομαι. Και δεν πρόκειται να το κάνω τώρα. Για κανέναν. Αν κάποιος θέλει να τον μοιράζομαι απλά πάει στο διάολο καλό. Δεν θα κάνω συμβιβασμούς. Ή δικός μου ή δεν με αφορά.

Όσο για την κούκλα ,  την εκτίμούσα εξαιρετικά μα και του Κεν δεν υπήρξε σημείο  που να μην αγάπησα , πτυχή της ψυχής του που να μην λάτρεψα , όμως δεν μπορώ να τον κρατήσω χωρίς να το επιθυμεί και εκείνος. Πρέπει να παίξουν και άλλα παιδιά.

Έχουν και οι κούκλες μας βούληση, το ξέρεις μα καμιά φορά το ξεχνάς. 

O Σάκης και οι προοδευτικοί

Articles/Opinions

Το Σάββατο το βράδυ ήταν η συναυλία του Σάκη Ρουβά για τα 90 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη  στην πλατεία Ν. Σμύρνης.  Αυτό που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον βέβαια είναι οι απόψεις τους διχασμένου κοινού τόσο στα σόσιαλ μύδια όσο και έξω από αυτά.

Προσωπικά , θεωρώ πως είναι έξω από τα νερά του Σάκη ως “Σάκης”  καθώς το κοινό του είναι γενικά λίγο πιο ποπ και σε αυτό τον έχει συνηθίσει και ακόμα ότι η ερμηνεία τέτοιων κομματιών απαιτεί μία συναισθηματική ωριμότητα η οποία δεν είναι απαραίτητα θέμα ηλικίας. O Σάκης δεν την έχει μα είναι άνθρωπος που δουλεύει και αυτό είναι σεβαστό.

Από την άλλη , το γεγονός  ότι τις προηγούμενες μέρες του ασκήθηκε οξύτατη κριτική για την ενέργειά του αυτή – το ότι δηλαδή “ναι ο Σάκης που έβγαινε με τις φούστες θα τραγουδήσει Μίκη Θεοδωράκη” είναι έμπρακτη απόδειξη  του ψευτοπροοδευτισμού.

Είναι σαν να σου λέει κάποιος ότι΄” δεν μπορείς να κάνεις πρόοδο σαν καλλιτέχνης και να πειραματιστείς και να ωριμάσεις , επειδή στο παρελθόν έκανες κάποιες επιλογές  τις οποίες εμείς ” οι προοδευτικοί κουλτουριάρηδες” θεωρούμε λάθος , άρα είσαι καταδικασμένος να απευθύνεσαι σαν καλλιτέχνης μόνο στο ποπ φαν κλαμπ σου και να μην καταπιαστείς με κανένα άλλο είδος .

Για να το κάνω και πιο προσωπικό , είναι σαν να μου λέει κάποιος “Δεν θα ακούσεις ροκ και μέταλ , επειδή κάποτε άκουγες ποπ.” Όμως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι κάνουν τους αστυνόμους της τέχνης.Όταν υποστηρίζεις μία ελευθεριακή ,ας το πούμε , ιδεολογία δεν μπορείς να λές “να μην τραγουδήσει ο Σάκης Θεοδωράκη “. Είναι το λιγότερο αυταρχική μία τέτοια πεποίθηση.

Η φράση “της αριστεράς και της προόδου” όσο και να την χρησιμοποιούμε χιουμοριστικά , περικλείει σε μεγάλο βαθμό ,μέσα της όλο το σκεπτικό της youth (τουλάχιστον ) αριστεράς. Ως προοδευτισμός ορίζεται η ύπαρξη νέων και καινοτόμων ιδεών ή μορφωμάτων έναντι στο παλιό και συντηρητικό. Πως μπορεί να θεωρηθεί κάποιος προοδευτικός που δεν δέχεται την ελευθερία του καλλιτέχνη να ωριμάσει καλλιτεχνικά ή να κάνει άνοιγμα προς ένα άλλο μουσικό είδος;

Από την άλλη κάνοντας για λίγο και τον συνήγορο του διαβόλου , ο Μίκης Θεοδωράκης ανέφερε πως είναι καλύτερη η χειρότερη εκτέλεση από την απαγόρευση.  Η φράση αυτή είχε και τεράστια βαρύτητα καθώς πρόκειται για τον συνθέτη  του έργου αλλά περικλείει μέσα της και όλο το σκεφτικό του προοδευτισμού . Ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι επιθυμεί αρκεί να μην βλάπτει τον άλλο. Πόσο μάλλον  στην τέχνη.
Και δεν είναι ότι είμαι καμία ρουβίτσα , αλλά δεν μου αρέσουν όσοι θέλουν να δημιουργούν καλούπια και να περιορίζουν τους ανθρώπους και πολύ περισσότερο τους καλλιτέχνες. Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται περισσότερα κουτάκια αλλά ανθρώπους που θα καταστρέψουν τα κουτάκια που υπάρχουν. Ανθρώπους με σκέψη outside the box εν τέλει.

Τέλος έμαθα οι απόψεις διίστανται  για την ερμηνεία του Σάκη στην σκηνή. Κάποιοι λένε ότι ήταν αρκετά καλός, άλλοι μέτριος και άλλοι τον θεωρούν άθλιο.  Για μένα είναι σημαντικότερο  ότι γίνεται μεταβιβαστής ενός τόσο τεράστιου έργου σε ένα πιο ποπ και νεανικό κοινό. Ακόμα και αν  αυτή η οπτική είναι ανώριμη και αισιόδοξη. Αυτό που μετράει στο τέλος άλλωστε είναι πως βλέπεις εσύ το ποτήρι .