εγκεφαλογράφημα

POETRY
Η πόλη μοιάζει με χταπόδι
πλοκάμια γκρίζα δίχως κακές προθέσεις
σε τσιμπούν ενώ εσύ μαζεύεις 
με τ'ακροδάχτυλά σου άστρα
στον κρόταφο οι σφαίρες της φαντασίας
στα χέρια το έγκαυμα από τα
τσακισμένα όνειρα
αναρωτιέσαι συνέχεια και πολύ
αν έχεις κάνει την σωστή επιλογή
αν θ'αφήσεις τα παράθυρα ν'ανοίξουν
στους ίδιους πειρατές που φρόντισαν 
το φως με βία να σου σβήσουν
έτσι κάθεσαι οκλαδον στο πάτωμα καπνίζεις
αντί ν'αρπάξεις ένα δίτροχο τον πλανήτη
να διασχίσεις
και περιμένεις 
κύκλους που άστοχα σημαδεύεις
επιτυχίες, αποτυχίες
έρωτες ηλίθιους - ανθρώπινες βλακείες
κι όσο εσύ κλαίς για χαμένες ευκαιρίες
τα έφηβα κορίτσια έρχονται εδώ από
Ινδίες και Συρίες
άλλες για να γίνουν πόρνες
να γλείφουν πέη σε κουασιμόδους
που όλοι τους έκλεισαν τις πόρτες
και άλλες να γίνουν πλαστικά χέρια
καρδιές για όσους ξεκούρδισε το τικ τακ τους
παίρνεις το σκύλο μία βόλτα
στην κρύα νύχτα να σκεφτείς
και εκεί που είχες θολώσει από θλίψη
βλέπεις τον κόσμο καθαρά
με διαύγεια τι είναι εκείνο που αξίζει
να ξεχάσεις το ατομικό εγώ
να ζήσεις στην ολότητα
όλο τον κόσμο για να βοηθήσεις
τώρα ξέρεις τι ζητάς 
ξέρεις τι θέλεις 
άσε το παρελθόν πίσω στο φέρετρο του νου
πάρε ένα τόξο στόχευσε το μέλλον
βγές από το παράθυρο 
ή τρέχα να ξεφύγεις
ο χρόνος τελειώνει 
ξεκουρδίζεται το μυαλό
το ξυπνητήρι στην πραγματικότητα
για άλλη μία μέρα σε γειώνει.

tumblr_ohinoxu6hu1vynp9ao1_500

Σιγά μην κλάψω για δυο ψέματα που είπες.

POETRY

Μη σκύβεις το κεφάλι
η ζωή σου θα γίνει χορός
να τραγουδάς Αγγελάκα και να βγάζεις τη γλώσσα
στους ξενέρωτους μαλάκες
που δεν σε δέχονται σαν – παιδί
και θέλουν να σε αλλάξουν


θέλω να σου σπάσω ένα μπουκάλι
στο αδειανό σου κεφάλι
ή να σε λούσω με ουίσκι
μα φοβάμαι πως μετά μπορεί να θέλω να σε φιλήσω
όχι δε σε μισώ, δεν είμαι σαν εσένα
δεν θέλω να σε εκδικηθώ
δεν είμαι ένα μίζερο κάθαρμα όπως εσύ
γεμάτο από ανασφαλή καρφιά
που του σκίζουν το στέρνο και τις πατούσες
δεν είμαι ένα λογικό ρομπότ
δεν είμαι μία σάρκα που σκέφτεται μόνο τη σάρκα
δεν είμαι η απληστία που θές να αγγίξεις
είμαι η αμνησία που ποτέ δεν θα καταφέρεις


μνήμη και λήθη
ασυνάρτητες σε χώρα δίχως παράθυρα
έξω κρύο – υποκατάστατο ο πυρετός
φύγε–
φύγε-
φύγε
γιατί ακόμα δεν κατάλαβες
τι υπήρξες

Γιατί ξεκίνησες να ακούς εκείνη την μουσική; τότε;
Για να κρατήσω ζωντανή την ανάμνηση.
Και τώρα;
Τώρα σιγά μην κλάψω .//

tumblr_mi1pv00jxu1qdnzu3o1_500

Karhozat

POETRY
Το μυαλό ξερνάει αηδία
η καρδιά περνάει όπως πάντα εφηβεία
και ξερνάει ισάριθμη με την αηδία
αγάπη
κάθε φορά καταλήγω να πεθαίνω μέρα
και να ζω ανθρώπινα το βράδυ
η γλώσσα μου πνιγμένη σε μέλι
πάντα ένα γλυκόλογο
και μια οκά αντίληψη 
πριν από τον καθένα τους
δεχτώ να μου δαγκώσει το χέρι
περπατάω και το βλέμμα απλανές
το παραμιλητό στον δρόμο αχανές

η μεγαλύτερη βαρβαρότητα του ανθρώπου 
είναι η μοναξιά
να έχει τα πάντα δίπλα του
μα τίποτε κοντά
το κενό να γίνεται ένα με το δέρμα
και την αγάπη να ξεχνά σαν να είναι
ψέμα
και η αλήθεια πια τι να μας πει
σημασία έχει για τον άλλο να'σαι εκεί
αν θα ρίξεις τον εγωισμό
τον εαυτό σου αν αγαπάς 
πόσο τον σέβεσαι 
και να χαμογελάς

και ο χρόνος σαν τσεκούρι
πάνω από το κεφάλι να καραδοκεί
μαυροφορεμένη χήρα ο θάνατος
που να μας πάρει προκαλεί
κι όταν φύγεις ποιος θα είναι εκεί
να σου ρίξει ρόδα στο κεφάλι
να ξεπλύνει κάθε ενοχή

μόνοι μας , μόνοι μας 
μας προειδοποίησε ο Κώστας 
πως παιδιά γεννάμε μονάχα τους στίχους
μόνοι, μόνοι
κανείς δεν θα ξεφύγει από την αγκαλιά
της μοναξιάς του κτήνους

ed755f50ee38aa2d8d37d2919e4cee05

ετών δεκάξι

POETRY

 

είμαι τα κρυμμένα μου
γράμματα που δεν έλαβε ποτέ 
ο παραλήπτης στο συρτάρι
κάτι εισιτήρια ΚΤΕΛ και λεωφορείων
της πόλης του Μητροπάνου
ένα εσώρουχο που δεν θα πετάξω ποτέ
οι σκέψεις στις τέσσερις την νύχτα
τα φιλιά και τα ξεθωριασμένα 
σημάδια στο λαιμό μου
οι λέξεις που δεν τόλμησα να πω
οι ευκαιρίες που δεν άρπαξα
και οι φορές που σιώπησα
σε αποφάσεις άλλων για μένα
είμαι οι λέξεις μου
κυρίως αυτές οι ορφανές 
και άστεγες γι'αγάπη
που δεν τις ατίμασα
είμαι τα γιασεμιά που αναβλύζουν
κάθε που νιώθω εν ζωή
και το μύρο κάθε που
μου καρφώνουν το μαχαίρι
είμαι μία δύστροπη κραυγή
που αμφιταλαντεύεται στου νου
και της καρδιάς το άγνωστο λημέρι
είμαι η έφηβη που κλαίει με το πρόσωπο
στα γόνατα και εκείνη που ψάχνει 
σε υπόγεια να βρει αλήθεια
είμαι η αντίφαση σε σώμα
αγάπα με αλλιώς σώπα
είμαι αιώνια ετών δεκάξι
ίσως στα τριανταδύο μην υπάρχω 
για σένα όμως θα είμαι πάντα εδώ
να σου κρατάω το χέρι ζωντανή ή απ'τον τάφο.

tumblr_o2nilbun1d1tm0l12o1_500

Χάικου

POETRY

εγώ είμαι κύμα                                                                                                                                         δίχως λιμάνι                                                                                                                                                   κι εσείς είστε πολύ λίγοι

Το βόλεμα

POETRY

Εμείς που την αντισυμβατική ζωή  όσο τίποτ’ άλλο ποθήσαμε
όπως το σκοτάδι μοχθεί εννιάμιση ώρες
επιθυμώντας με καρτερία το φώς κάθε μέρα
-έτσι γι’αυτήν προσπαθήσαμε ,
με τ’ακροδάχτυλα να την αγγίξουμε

Εμείς που ενώ αποποιούμασταν κάθε ενηλικίωση
ζήσαμε τελικά την ζωή , την πιο συμβιβασμένη.
Νιώσαμε μια βολή στο παραπέτασμα του φόβου
και σταθήκαμε άπραγοι στην γύμνια της αδυναμίας μας.

tumblr_nmg7fi5Tsk1rx9tato1_500

Kανένας νικητής

POETRY

Σου μιλάω και οι λέξεις μου ξεθωριάζουν στο πλυντήριο
σου γελάω μα το γέλιο μου δεν φτάνει στα μάτια σου
σε μισώ γιατί δεν μπορώ να σε μισήσω και αναλώνομαι
σε μάταιες προσπάθειες και πείσματα παιδιαρίστικα
σε αγαπώ γιατί μου μοιάζεις και με συμπληρώνεις
σε χρειάζομαι γιατί μισώ τον πόνο μα θέλω να με πονάς
σε επιθυμώ γιατί μόνο ένα σκιαγράφημά σου στο μυαλό μου
αποτυπώνει όλο το πάθος και τον έρωτα του κόσμου μου
σε ποθώ γιατί οι ορμόνες του εγκεφάλου μου εκκρίνονται
κατ’αποκλειστικότητα για σένα και τα κύτταρά σου
σου θυμώνω γιατί μονάχα για σένα βγήκα από το καβούκι μου
σε ζηλεύω γιατί δεν θέλω να καρφώνει άλλη καμιά τα μάτια της
πάνω στα δικά σου ούτε να αντικατοπτρίζεται σαν Nάρκισσος
σε καταστρέφω με μια γλυκιά μου πρόταση – σφαίρα διαμετρήματος
θέλω να σου κάνω έρωτα ή να σου υποταχτώ με σεβασμό
σε ζητάω μα επιμένεις εμμονικά στην εξαφάνισή σου

Καιγόμαστε μαζί από μακριά και δεν υπάρχει νικητής.

Πολλοί οι πνιγμοί – μα όχι ίδιοι.

POETRY

Σκέφτεται την γελοιότητα του εαυτού της
που πνίγεται στην εκπνοή
κύκνείο άσμα
-μάλλον-
ενός έρωτα
και εκείνον που επειδή κοιμούνται
σε χωριστά κρεβάτια 
πνίγει την ορμή του 
στο ποτό.
Είναι και οι δύο μίζεροι
και ανόητοι.

Στο πλάι κάποιων 
ρανίδων γής
-νησιά τα λένε-
παραλίγο να πνιγούν 
παιδάκια 
σήμερα.

DROWN