Ρημαδιό

Uncategorized

Δε με φοβίζει η αδράνεια πια
και ας την μισώ
σαν λυσσασμένο σκυλί
που πασχίζει να φάει τις σάρκες του
όπως εκείνος που μισεί τον εαυτό του
δεν μπορεί να αγαπήσει
έτσι και εκείνος είναι αυτοκαταστροφικός
βλάπτει με λεπίδες και ξεράγκαθα χωρίς να το επιθυμεί
και το τρομακτικό είναι να μην το καταλαβαίνεις
τι λέξη η κατανόηση
με κάνει να θέλω να σπάσω τα πάντα
και αμέσως να κλάψω μετανιωμένη
και εκείνη η φωνή του Cave
σαν σκανδάλη έτοιμη να πατηθεί

σκέφτηκα να φύγω —
να σε αφήσω
σκέφτηκα να είσαι ήρεμος
σκέφτηκα να μην σε πονάω

“μας γάμησες” είπες
οι καταστροφές μας σε ένα
ατέρμονο επίπονο γαμήσι αγάπη μου
και εμείς πόσο θ’αντέξουμε

μαλάκα Cave γιατί δεν γίνεσαι
σφαίρα στον κρόταφο;
γιατί πυροδοτείς μόνο ιδρώτα
στα μάτια μου;

δες πόσο γελοίες οι λέξεις που σιχαίνεσαι
γιατί εσύ είσαι ο Κύριος Πράξεις Δεσποινίς
και Αποδείξεις – λες και είσαι Εφορία Αγάπης

Ιδρώτας στα μάτια ρε μαλάκα Cave.

Uncategorized
οι άνθρωποι μου 
πάντα διάβολοι με αγγελικά φτερά πλασμένοι
βυθισμένοι στις κολάσεις τους
ποιητές καταραμένοι
στέκομαι στο σκοτάδι
μόνη, πάντα μόνη 
και η επιβεβαίωση που αντλώ
απ'τον λαθών τους τον ασκό 
έχει αρχίσει να με πορώνει
ρώσικη ρουλέτα οι σχέσεις
που έχει καταντήσει ρουτίνα 
μια απογοήτευση που η κοινωνία
θα προστάξει να ξεφορτωθώ με την φασίνα
και εθισμούς δεν γνώρισα - ψέμα  δε θα σου πω
μα είναι φορές που περνάω τα σκοτάδια μου και γω

μα εσύ ρε φίλε που να καταλάβεις
μια ευκαιρία ακόμα πέταξες
τις ίδιες μαλακίες δεύτερη φορά να επαναλάβεις
κάθε φορά θα σου λέω δεν πειράζει
μα μέσα μου κάπου άνθισε το αγιάζι
και αν αναρωτιέσαι πως οι άνθρωποι/τα θύματα αλλάζουν
από τα συντρίμια τους μαθαίνουν στην ουσία να εστιάζουν
έτσι λοιπόν θα κάνω και εγώ,
την μοναξιά μου έμαθα πια να αγαπώ
και δε φοβάμαι πια ούτε εσένα - ούτε κανένα
το μόνο που φοβάμαι είναι το εγώ μου για εμένα

μη θυμώνεις κάπου κάπου αν σε ταλαιπωρώ
μείνε αν η καρδιά σου το λέει να μοιραστείς
χάδι αληθινό
φύγε αν κάπου δεν είσαι σίγουρος
για το μονοπάτι αυτό

εγώ θα ζώ
εγώ θα ζώ
στον κύκλο που χαράσσω
με το χέρι το αριστερο
και αν αυτό με ορίζει άτυχη εδώ
καλύτερα αετός παρά ανούσιο ερπετό. 


note #2

Uncategorized

 

Αμφιταλαντεύομαι  για την αξία ή μη του χρόνου. Σκέφτομαι ρε φίλε μήπως παραπαίρνουμε τα πάντα στα σοβαρά και ξεχνάμε το χαμόγελο. Παίρνουμε στα σοβαρά τους εαυτούς μας πρώτα πρώτα, τους ρόλους μας, τις δουλειές μας και τελικά όταν θα έρθει η κακή η ώρα – όταν θα έρθει όποιος έρθει να μας πάρει τελοσπάντων , πως θα του την σκάσουμε ; Πως θα τον κοροιδεύουμε στα μούτρα; Πως δεν θα μας νοιάζει ό,τι και να μας κάνει – όπου και αν πάμε , ό,τι και αν γίνουμε;

Σκέφτομαι την κανονικοποίηση φιλαράκο.  Βλέπω ετούτο το πλασματάκι που παλαβώνει κάθε που με βλέπει – μαλλιαρό , αγαπησιάρικο και που οι φίλοι μου λέγανε να το βαπτίσω κρουασάν. Τελικά η κάβλα με τους Αρχαίους επικράτησε. Εκ των υστέρων , δεν ξέρω αν είναι κάβλα ή κανονικότητα. Να δώσουμε ένα όνομα στον σκύλο – στα πλαίσια της λογικής. Να ζήσουμε στα πλαίσια της λογικής. Να δουλεύουμε στα πλαίσια της λογικής . Να ερωτευτούμε στα πλαίσια της λογικής.  Και καταντάμε μίζερα ανθρωπάκια να τρέχουμε στην Ιπποκράτους για να προλάβουμε να πάμε στην δουλειά. Κανονικότητα. Βαρετή ζωή. Δυστυχία. Και σε βάζουν άνθρωπε να λές ευχαριστώ για την μιζέρια που ζεις. Γιατί η μιζέρια σου σε φέρνει σε πλεονεκτική θέση “εσύ τουλάχιστον” έχεις δουλειά.

Το domino φίλε μου συνεχίζει. Δουλεύεις  και δε σου μένει χρόνος για έρωτες και αγάπη. Αυτά είναι πολυτέλειες σήμερα. Αλλά και γεννήτρια χρόνου να είσαι – θα δέρνεσαι συνέχεια από εκείνο το ανικανοποίητο. Πλασματικές σχέσεις- δήθεν λέξεις- ερωτική τριγωνομετρία – ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Η ψευδαίσθηση ξεκινάει εκεί που αρχίζει η πεποίθηση της ιδιοκτησίας και της μονιμότητας. Ο έρωτας – μάλλον – φθίνει όταν σιγουρέψει κανείς την κατάκτηση. Οι μονιμότητες και οι αποκλειστικότητες είναι για τους κουτούς. Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι  και φεύγουν. Αυτό που είναι τρομακτικό όμως ρε φίλε είναι το να πέφτεις μέσα σε κάθε σου πρόβλεψη για τον καθένα τους. Να θέλεις να βγείς λάθος και να μη μπορείς. Ακόμα και στην διάρκεια.

Θα μου πεις άρα τα πάντα έχουν διάρκεια τρείς με τέσσερις μήνες ; Όχι. Αν δεν μετουσιώσεις τον έρωτα σε αγάπη όμως – τότε αρχίζει η κατάσταση να αλλάζει. Έχω καταλήξει Ίαν ότι το πρόβλημα σήμερα είναι ιδεολογικό ή ιδεοληπτικό καλύτερα. Φυτεύουν στα μυαλά ανόητες ιδέες όπως ” απόλυτη αγάπη” και “απόλυτος έρωτας” και όλοι εξιδανικεύουν απλές λέξεις οι οποίες στην πραγματικότητα είτε έχουν εντελώς διαφορετική σημασία είτε δεν υφίστανται καν.

Και είναι τρομακτικό να πιστεύεις σε ουτοπίες. Είναι τρομακτικό να ελπίζεις σε ιδανικές δουλειές, ιδανικούς εραστές, ιδανικές αγάπες . Είναι τρομακτικό το να έχεις προσδοκίες που στις γεννούν μεν οι άλλοι – αλλά εσύ σαν ανόητος ιδεαλιστής τις ασπάζεσαι. Η μόνη ουτοπία που αξίζει είναι η επανάσταση. Μονάχα αυτή.Αυτή ακόμα και αν δεν πετύχει – θα έχεις παλέψει για την Ελευθερία.Και οι αγώνες αντίστοιχα. Το πάθος για βοήθεια στον συνάνθρωπο. Η θέληση να δώσεις στην ανθρωπότητα. Άλλωστε είναι καλύτερο να δίνεσαι στην ανθρωπότητα παρά σε έναν άνθρωπο.

Έτσι αφήνεις το εγώ πίσω και νοιάζεσαι για όσους έχουν ανάγκη. Έχει και αυτό το τίμημά του όμως. Θα βοηθήσεις μεν  πολλούς ανθρώπους αλλά δεν θα νιώσεις τίποτα σπουδαίο σε έναν υπερθετικό βαθμό. Και ναι εν προκειμένω – τα πάντα φαντάζουν μία μετριότητα συναισθηματική -η οποία έρχεται δεύτερη της προσφοράς. Είμαστε άραγε όλοι εγκλωβισμένοι στην ίδια μας την ύπαρξη;

Ίσως να είναι καλύτερο αυτό. Κανένα δράμα, καμία απογοητευση κανένα δέσιμο με ανθρώπινα όντα. Ατέρμονος νιχιλισμός με ψήγματα ιδεαλισμού αποκλειστικά και μόνο για ομάδες ανθρώπων χωρίς να ξεχωρίζει κανείς από την μάζα. Η ζωή μας δείχνει τον δρόμο. Η ζωή σε οδηγεί όπου πρέπει να φτάσεις είτε με δρόμους όμορφα στρωμένους είτε με δύσβατους. Αλλά πάντα σε οδηγεί. Κυρίως όταν νιώθεις χαμένος. Πυξίδα δεν είναι οι άνθρωποι άλλωστε- αυτοί μόνο παροδικοί δε μπορείς να τους  υπολογίζεις. Συνήθως παίρνουν ό,τι τους λείπει και προχωρούν .Έχεις μονάχα εσένα.

Η ζωή ξέρει. Και εγώ την εμπιστεύομαι.

Για οτιδήποτε ή όποιον φέρει φίλε.

Για οτιδήποτε ή όποιον όσο και να μείνει.

 

Uncategorized

 

σήμερα ξύπνησα πιο ψυχρή από ποτέ. κατάπια όλο το ψύχος της Σελήνης. πληγή στο μαγουλό μου κάνει κόκκινος ο Άρης. έβλεπα ένα ασπρόμαυρο όνειρο όπου ήμουν παιδί. νομίζω σχεδόν σε κατάσταση rem μου μιλούσα. με μια βαθια ηλεκτροτέκνο φωνή “γιατί κλαίς;” γιατί κλαίς;” γιατί κλαίς;” τόσες επαναλήψεις μάταια. ποτέ δεν βρίσκω απάντηση. μα ξέρω. και τι νόημα έχει να τα γράψω. και τι νόημα έχει να τα συζητήσω. όλοι είμαστε καταραμμένοι σε μοναξιά.

oι Αλίκες δεν ζουν σε χώρες των θαυμάτων – αλλά μόνο σε χώρες ψυχολογικών τραυμάτων. μοιάζουμε με ποτήρια αλκοολ. δεν είμαστε ποτέ αρκετοί. από την πρώτη στιγμή που γεννιόμαστε. γι’αυτό και θέλω να χαθώ στην αοριστία – να αποφύγω τον επαναλαμβανόμενο πόνο. πόνος που δεν αγαπηθήκαμε , πόνος που δε μας αποδέχτηκαν, πόνος για την αποτυχία που δε βρήκαμε την δουλειά των ονείρων μας.

ένας ατέρμονος πόνος. αχαριστία θα πεις. πες ό,τι στο διάολο θες. πονάω περισσότερο που ξέρω πως δε μ’αγαπάς και ούτε μπορώ πια να ξαναζήσω ανέμελη.

σύντομα όλα θα έχουν τελειώσει

Uncategorized
η αρχή 
πάντα ένα κόκκινο
ξεπλεγμένο κουβάρι
το τέλος
πάντα ΄΄ενα 
σαν σιδερένια γροθιά
αντίο
εσύ θα φύγεις πάλι
θα μείνουν μόνο 
τα πεταμένα βιβλία στο πάτωμα
πάντα ορθάνοιχτα 
σε τυχαίες σελίδες
πάντα έτοιμα να δεχτούν 
μια φευγαλέα ματιά
όπως η ΄λικνιζόμενη 
στον ρυθμό μας λεκάνη μου
δεχόταν κάθε σου θρασύγλυκια προσβολή
θα μείνει η στίβα με τα unfollow 
που διάβαζα για να πιστέψω πως επαναστατώ
θα μείνει εκείνο το τρα΄γούδι για τον ήλιο
που μου 'μαθες να με ξυπνά κάθε πρωί
θα μείνει εκείνο το δάκρυ που δεν μπόρεσα να πνίξω 
στα μάτια μου και λύγισε 
στην φωνή του Σιδηρόπουλου
θα μείνεις εσύ 
όλα πιστεύω, όλα όσα είδα
και όλα όσα αντιλήφθηκα για σένα
χωρίς εσύ να ξέρεις
θα μείνεις εσύ να σε κουβαλάω μέσα μου

 σαν χέρι που μου κοινώνησε
 την γνώση
 σαν Ήλιος που από το σκοτάδι
με είχε σώσει
σαν μέντορας και προστάτης
΄ως σιωπηλός της χαράς μου
πρωτεργάτης

δεν πειράζει θα σου πω ξανα
όπως είπε μια ψυχή εγώ αγαπώ
το τι κάνει ο άλλος δική του δουλειά
σε λίγο καιρό εσύ πάλι θα έχεις φύγει
και σύντομα θα έχουν όλα τελειώσει.

tumblr_okhmtbs8511rxd0xno1_1280

Άτιτλο

Uncategorized

 

Μια μέρα τα βιβλία θα βγάλουν δόντια

οι δίσκοι μαχαίρια

οι ταινίες θα μας πνίξουν με τα ίδια τους τα χέρια

και εμείς θα αναζητούμε λίγη αξιοπρέπεια με το

-να σπάσουμε ότι υπάρχει πάνω στο γραφείο ή το τραπέζι

να πετάξουμε τις μποτίλιες κρασί,

να κάψουμε τα τσιγάρα χωρίς να τα καπνίσουμε

να σκίσουμε όλα τα χαρτιά με ανούσιες λέξεις και γράμματα-

κάθε φορά που επιβεβαιώνουμε το ψεύδος γύρω μας.

θρυμματισμένη αντίληψη

Uncategorized
Μη ρωτάς τα ερωτηματικά 
για το μάταιο της ύπαρξης σου
είσαι ένα κομμάτι ωμό κρέας 
για έναν σκύλο άπληστο 
είσαι ένα συνηθισμένο κομμάτι χαρτί
για κάποιον πεζό-γράφο
δεν τους λείπεις, δεν σε νοιάζονται, δεν σε αγαπούν
μηδένισε πάλι εύστοχα όπως παλιά
φύγε και αν δεν φεύγεις 
τουλάχιστον γίνε πάγος αφράτος
σαν εκείνον στο ουίσκι
λιώσε μα μην εξατμίζεσαι
νιώσε χωρίς να δείχνεις και να λες
κάνε χωρίς να κοιτάζεις δίπλα
συνέχισε σαν να μην κατάλαβες
πως σε βλέπουν και τι θέλουν από σένα

τίποτα δε θα αλλάξει ποτέ
μηδένισε και αναθεώρησε
μην προσδοκάς και μην πιστεύεις
μην ελπίζεις και μην ξεγελιέσαι
όλα είναι ψέματα 
γεμάτα με τίποτα.

Uncategorized
Είμαι μια γάτα καταραμμένη
περιπλανώμενη σε μεσαιωνικές ιδέες
η τρίχα μου ξεσκισμένη με δαγκωματιές
στην πλάτη μου μια κατακόκκινη ουλή
να σκίζει το μαύρο
ξερνάω μοναξιά- την έχω σε περίσσεια
ο εμετός μου όλες οι αποτυχημένες 
απόπειρες να έχω μια ιστορία
στην παγωνιά συνήθισα
στον χειμώνα επιβίωσα
γνώρισα τον Σαίξπηρ
δεν υπήρχε Ρωμαίος και Ιουλιέττα
μίλησα με τον Νίτσε
είναι πιο στυφνός απ'όσο νομίζεις
έκλαψα τον Καρυωτάκη 
και του άφησα λουλούδια 
πάνω στην σφαίρα 
που του 'σφαξε το στήθος
τόσα είδα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
-σαν την Αγία Κατερίνα
την εκ των Εξαρχείων-
δεν θέλω να γκρινιάζω
δε θέλω άλλο να τρέμω 
για τους αδικοχαμένους εραστές
-εδώ χάνουμε τα παιδιά
από σκανδάλη που τραβάνε 
τα γαλαζοφορεμένα μανεκεν
τα μωρά που πνίγονται 
τους σημαδεμένους στο μέτωπο
με την σφραγίδα του πολέμου
"εσείς πόσα θέλετε;"
δυο χιλιάδες για να σωθώ
σε μια σαπιόβαρκα
δε θέλω να γκρινιάζω εαυτέ μου

αλλά είναι που πονάει πολύ
ν'αντέχεις.

553745210aedd69d7ea1be940a02ba0b

σημείωση #2 : αλληλεπιδράσεις

Uncategorized

Υποθέτω πως οι αναλύσεις επί αναλύσεων ίσως να βλάπτουν όσους μπαίνουν στην διαδικασία να τις κάνουν παρ’όλ’αυτά ίσως μέσα από τις αναλύσεις όσο σωστές και λάθος και αν είναι όσο υποκειμενικά δοσμένες ή με την προσπάθεια να μοιάζουν με αντικειμενικές  – άσχετα αν μας κάνουν να κερδίζουμε γνώση σημαντική για τον ρου των πραγμάτων στο μέλλον είναι ίσως κουραστικές και ψυχοφθόρες.

Αν υπάρχει κάτι που με συγκινεί και θα με συγκινεί, είναι όλη η αλληλεπίδραση που συμβαίνει μεταξύ των ανθρώπων- είτε πρόκειται για φιλίες , για οικογενειακές σχέσεις και για έρωτες. Είναι γεωμετρία; Κύκλος; Τρίγωνο; Τετράγωνο; Τι απ’όλα; Πόσοι εμπλέκονται; Προβλέπεται η επόμενη κίνηση του άλλου “παίκτη” σε αυτό το παιχνίδι / σχέση / αλληλεπίδραση; Ποιος αστάθμητος παράγοντας θα αλλάξει τα δεδομένα; Μπορούμε όντως να αντιλαμβανόμαστε τις σχέσεις έτσι; Με τόση λογική;  Μπορούμε πράγματι να έχουμε τον έλεγχο σε μία τέτοια αλληλεπίδραση;

Ο έλεγχος είναι μία μεγάλη παγίδα τόσο σαν λέξη όσο και σαν συμπεριφορά. Eλεγκτικός και χειριστικός γίνεται ο ανασφαλής άνθρωπος – ενδεχομένως κάποιες φορές χωρίς να το καταλαβαίνει με αποτέλεσμα είτε να ψάχνει για ανθρώπους που θα θυματοποιήσει ακόμα και ασυναίσθητα είτε να προσπαθεί να χειριστεί εκ των υστέρων οποιονδήποτε βρεθεί στο διάβα του. Ο τρόπος με τον οποίο βέβαια χειρίζεται ο καθέ χειριστικός άνθρωπος τον άνθρωπο που έχει  απεναντί του διαφέρει κάθε φορά.

Λόγου χάρη υπάρχει ο χειριστικός άνθρωπος που μέσω του λόγου του και της επιμονής του λόγου του θα πείσει τον άλλον και θα τον καθοδηγήσει να πράξει όσα εκείνος επιθυμεί χωρίς να το αντιλαμβάνεται ο χειριζόμενος . Από την άλλη πλευρά , υπάρχει ο άνθρωπος που χειρίζεται μέσω των συναισθηματικών εκβιασμών. Και οι δύο έχουν μεγάλη αντίληψη , ψυχανεμίζονται καταστάσεις και χρησιμοποιούν την ψυχολογία και τον άλλον ενάντια στον εαυτό του.

Παρ’όλ’αυτά , η χειριστικότητα είναι στην πραγματικότητα μία αρρώστια τόσο και για τους δύο που εμπλέκονται σε όλη την κατάσταση – όσο και για την ίδια την αλληλεπίδραση, καθότι αργά ή γρήγορα   θα καταστρέψει κάθε τι καλό που θα μπορούσε να είχε χτιστεί με την ελεύθερη βούληση όσων εμπλέκονται σε κάθε κατάσταση.

Γι’αυτό είναι καλύτερα να επιλέγουμε την ελευθερία σε κάθε έκφανση μιας σχέσης/κατάστασης/αλληλεπίδρασης ακόμα και όταν δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε.

λοβ.jpg

 

00

Uncategorized

“Love is so short, forgetting is so long.”
― Pablo Neruda, Love: Ten Poems

 

όλα ξεκινούν με χαμόγελο
όλα τελειώνουν με δάκρυ
το "γειά" είναι η άλλη όψη
του  τραγικού αντίο
το μηδέν κρύβει δυστυχία
και την ασφαλέστερη
ασφάλεια για το ον
καμία προσδοκία
καμία απογοήτευση
κανένας άνθρωπος
καμία ζωή
κανένα συναίσθημα
καμία αποφυγή
τα βράδια μια σκιά
ξερνάει λυγμούς
το πορτατίφ ασθενικό
και κιτρινιάρικο
κρατάει το φανάρι
η Σελήνη κρύβεται 
και ένας ναύτης φεύγει 
για να μπαρκάρει
ίσως η σιωπή να είναι
η καλύτερη διαφυγή
τόσα στόματα με άποψη
τόσο δηλητήριο αχρησιμοποίητο
τόσοι άγνωστοι παραμυθάδες
που για μια στάλα σάρκα
σου πλέκουν το εγκώμιο ενώ αύριο
ετοιμάζονται φθηνά να σε πουλήσουν
καβάτζες η λέξη που δεν κρατήσαμε 
ούτε για τα τσιγάρα
το χόρτο,το αλκοολ
λέξεις άγνωστες βεβηλωτικές
που ηχούν σχεδόν σαν μίασμα
αγάπη η πιο βρώμικη λέξη
από χέρια που την σπίλωσαν με αίμα
έρωτας ένα χαρτί και μία πένα
ήθελα κάτι να γράψω μα πάει στέρεψα
αφήνω πάντα ένα στο επανιδείν 
κάθε φορά στο τέλος
σκέφτομαι πόσο ως άνθρωπος ημιτελής 
που έδειξα πάλι έλεος
ας μείνουμε εγωιστικά δυστυχισμένοι
της καταραμένης μοίρας μας 
του αστερισμού μας άλλωστε
αιώνια μηδενιστές
θα είμαστε για πάντα 
εγκλωβισμένοι.

tumblr_ocbypcswxh1v1we2mo1_540