εγκεφαλογράφημα

POETRY
Η πόλη μοιάζει με χταπόδι
πλοκάμια γκρίζα δίχως κακές προθέσεις
σε τσιμπούν ενώ εσύ μαζεύεις 
με τ'ακροδάχτυλά σου άστρα
στον κρόταφο οι σφαίρες της φαντασίας
στα χέρια το έγκαυμα από τα
τσακισμένα όνειρα
αναρωτιέσαι συνέχεια και πολύ
αν έχεις κάνει την σωστή επιλογή
αν θ'αφήσεις τα παράθυρα ν'ανοίξουν
στους ίδιους πειρατές που φρόντισαν 
το φως με βία να σου σβήσουν
έτσι κάθεσαι οκλαδον στο πάτωμα καπνίζεις
αντί ν'αρπάξεις ένα δίτροχο τον πλανήτη
να διασχίσεις
και περιμένεις 
κύκλους που άστοχα σημαδεύεις
επιτυχίες, αποτυχίες
έρωτες ηλίθιους - ανθρώπινες βλακείες
κι όσο εσύ κλαίς για χαμένες ευκαιρίες
τα έφηβα κορίτσια έρχονται εδώ από
Ινδίες και Συρίες
άλλες για να γίνουν πόρνες
να γλείφουν πέη σε κουασιμόδους
που όλοι τους έκλεισαν τις πόρτες
και άλλες να γίνουν πλαστικά χέρια
καρδιές για όσους ξεκούρδισε το τικ τακ τους
παίρνεις το σκύλο μία βόλτα
στην κρύα νύχτα να σκεφτείς
και εκεί που είχες θολώσει από θλίψη
βλέπεις τον κόσμο καθαρά
με διαύγεια τι είναι εκείνο που αξίζει
να ξεχάσεις το ατομικό εγώ
να ζήσεις στην ολότητα
όλο τον κόσμο για να βοηθήσεις
τώρα ξέρεις τι ζητάς 
ξέρεις τι θέλεις 
άσε το παρελθόν πίσω στο φέρετρο του νου
πάρε ένα τόξο στόχευσε το μέλλον
βγές από το παράθυρο 
ή τρέχα να ξεφύγεις
ο χρόνος τελειώνει 
ξεκουρδίζεται το μυαλό
το ξυπνητήρι στην πραγματικότητα
για άλλη μία μέρα σε γειώνει.

tumblr_ohinoxu6hu1vynp9ao1_500

Σιγά μην κλάψω για δυο ψέματα που είπες.

POETRY

Μη σκύβεις το κεφάλι
η ζωή σου θα γίνει χορός
να τραγουδάς Αγγελάκα και να βγάζεις τη γλώσσα
στους ξενέρωτους μαλάκες
που δεν σε δέχονται σαν – παιδί
και θέλουν να σε αλλάξουν


θέλω να σου σπάσω ένα μπουκάλι
στο αδειανό σου κεφάλι
ή να σε λούσω με ουίσκι
μα φοβάμαι πως μετά μπορεί να θέλω να σε φιλήσω
όχι δε σε μισώ, δεν είμαι σαν εσένα
δεν θέλω να σε εκδικηθώ
δεν είμαι ένα μίζερο κάθαρμα όπως εσύ
γεμάτο από ανασφαλή καρφιά
που του σκίζουν το στέρνο και τις πατούσες
δεν είμαι ένα λογικό ρομπότ
δεν είμαι μία σάρκα που σκέφτεται μόνο τη σάρκα
δεν είμαι η απληστία που θές να αγγίξεις
είμαι η αμνησία που ποτέ δεν θα καταφέρεις


μνήμη και λήθη
ασυνάρτητες σε χώρα δίχως παράθυρα
έξω κρύο – υποκατάστατο ο πυρετός
φύγε–
φύγε-
φύγε
γιατί ακόμα δεν κατάλαβες
τι υπήρξες

Γιατί ξεκίνησες να ακούς εκείνη την μουσική; τότε;
Για να κρατήσω ζωντανή την ανάμνηση.
Και τώρα;
Τώρα σιγά μην κλάψω .//

tumblr_mi1pv00jxu1qdnzu3o1_500

θρυμματισμένη αντίληψη

Uncategorized
Μη ρωτάς τα ερωτηματικά 
για το μάταιο της ύπαρξης σου
είσαι ένα κομμάτι ωμό κρέας 
για έναν σκύλο άπληστο 
είσαι ένα συνηθισμένο κομμάτι χαρτί
για κάποιον πεζό-γράφο
δεν τους λείπεις, δεν σε νοιάζονται, δεν σε αγαπούν
μηδένισε πάλι εύστοχα όπως παλιά
φύγε και αν δεν φεύγεις 
τουλάχιστον γίνε πάγος αφράτος
σαν εκείνον στο ουίσκι
λιώσε μα μην εξατμίζεσαι
νιώσε χωρίς να δείχνεις και να λες
κάνε χωρίς να κοιτάζεις δίπλα
συνέχισε σαν να μην κατάλαβες
πως σε βλέπουν και τι θέλουν από σένα

τίποτα δε θα αλλάξει ποτέ
μηδένισε και αναθεώρησε
μην προσδοκάς και μην πιστεύεις
μην ελπίζεις και μην ξεγελιέσαι
όλα είναι ψέματα 
γεμάτα με τίποτα.

Uncategorized
Είμαι μια γάτα καταραμμένη
περιπλανώμενη σε μεσαιωνικές ιδέες
η τρίχα μου ξεσκισμένη με δαγκωματιές
στην πλάτη μου μια κατακόκκινη ουλή
να σκίζει το μαύρο
ξερνάω μοναξιά- την έχω σε περίσσεια
ο εμετός μου όλες οι αποτυχημένες 
απόπειρες να έχω μια ιστορία
στην παγωνιά συνήθισα
στον χειμώνα επιβίωσα
γνώρισα τον Σαίξπηρ
δεν υπήρχε Ρωμαίος και Ιουλιέττα
μίλησα με τον Νίτσε
είναι πιο στυφνός απ'όσο νομίζεις
έκλαψα τον Καρυωτάκη 
και του άφησα λουλούδια 
πάνω στην σφαίρα 
που του 'σφαξε το στήθος
τόσα είδα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
-σαν την Αγία Κατερίνα
την εκ των Εξαρχείων-
δεν θέλω να γκρινιάζω
δε θέλω άλλο να τρέμω 
για τους αδικοχαμένους εραστές
-εδώ χάνουμε τα παιδιά
από σκανδάλη που τραβάνε 
τα γαλαζοφορεμένα μανεκεν
τα μωρά που πνίγονται 
τους σημαδεμένους στο μέτωπο
με την σφραγίδα του πολέμου
"εσείς πόσα θέλετε;"
δυο χιλιάδες για να σωθώ
σε μια σαπιόβαρκα
δε θέλω να γκρινιάζω εαυτέ μου

αλλά είναι που πονάει πολύ
ν'αντέχεις.

553745210aedd69d7ea1be940a02ba0b

σημείωση #2 : αλληλεπιδράσεις

Uncategorized

Υποθέτω πως οι αναλύσεις επί αναλύσεων ίσως να βλάπτουν όσους μπαίνουν στην διαδικασία να τις κάνουν παρ’όλ’αυτά ίσως μέσα από τις αναλύσεις όσο σωστές και λάθος και αν είναι όσο υποκειμενικά δοσμένες ή με την προσπάθεια να μοιάζουν με αντικειμενικές  – άσχετα αν μας κάνουν να κερδίζουμε γνώση σημαντική για τον ρου των πραγμάτων στο μέλλον είναι ίσως κουραστικές και ψυχοφθόρες.

Αν υπάρχει κάτι που με συγκινεί και θα με συγκινεί, είναι όλη η αλληλεπίδραση που συμβαίνει μεταξύ των ανθρώπων- είτε πρόκειται για φιλίες , για οικογενειακές σχέσεις και για έρωτες. Είναι γεωμετρία; Κύκλος; Τρίγωνο; Τετράγωνο; Τι απ’όλα; Πόσοι εμπλέκονται; Προβλέπεται η επόμενη κίνηση του άλλου “παίκτη” σε αυτό το παιχνίδι / σχέση / αλληλεπίδραση; Ποιος αστάθμητος παράγοντας θα αλλάξει τα δεδομένα; Μπορούμε όντως να αντιλαμβανόμαστε τις σχέσεις έτσι; Με τόση λογική;  Μπορούμε πράγματι να έχουμε τον έλεγχο σε μία τέτοια αλληλεπίδραση;

Ο έλεγχος είναι μία μεγάλη παγίδα τόσο σαν λέξη όσο και σαν συμπεριφορά. Eλεγκτικός και χειριστικός γίνεται ο ανασφαλής άνθρωπος – ενδεχομένως κάποιες φορές χωρίς να το καταλαβαίνει με αποτέλεσμα είτε να ψάχνει για ανθρώπους που θα θυματοποιήσει ακόμα και ασυναίσθητα είτε να προσπαθεί να χειριστεί εκ των υστέρων οποιονδήποτε βρεθεί στο διάβα του. Ο τρόπος με τον οποίο βέβαια χειρίζεται ο καθέ χειριστικός άνθρωπος τον άνθρωπο που έχει  απεναντί του διαφέρει κάθε φορά.

Λόγου χάρη υπάρχει ο χειριστικός άνθρωπος που μέσω του λόγου του και της επιμονής του λόγου του θα πείσει τον άλλον και θα τον καθοδηγήσει να πράξει όσα εκείνος επιθυμεί χωρίς να το αντιλαμβάνεται ο χειριζόμενος . Από την άλλη πλευρά , υπάρχει ο άνθρωπος που χειρίζεται μέσω των συναισθηματικών εκβιασμών. Και οι δύο έχουν μεγάλη αντίληψη , ψυχανεμίζονται καταστάσεις και χρησιμοποιούν την ψυχολογία και τον άλλον ενάντια στον εαυτό του.

Παρ’όλ’αυτά , η χειριστικότητα είναι στην πραγματικότητα μία αρρώστια τόσο και για τους δύο που εμπλέκονται σε όλη την κατάσταση – όσο και για την ίδια την αλληλεπίδραση, καθότι αργά ή γρήγορα   θα καταστρέψει κάθε τι καλό που θα μπορούσε να είχε χτιστεί με την ελεύθερη βούληση όσων εμπλέκονται σε κάθε κατάσταση.

Γι’αυτό είναι καλύτερα να επιλέγουμε την ελευθερία σε κάθε έκφανση μιας σχέσης/κατάστασης/αλληλεπίδρασης ακόμα και όταν δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε.

λοβ.jpg

 

Karhozat

POETRY
Το μυαλό ξερνάει αηδία
η καρδιά περνάει όπως πάντα εφηβεία
και ξερνάει ισάριθμη με την αηδία
αγάπη
κάθε φορά καταλήγω να πεθαίνω μέρα
και να ζω ανθρώπινα το βράδυ
η γλώσσα μου πνιγμένη σε μέλι
πάντα ένα γλυκόλογο
και μια οκά αντίληψη 
πριν από τον καθένα τους
δεχτώ να μου δαγκώσει το χέρι
περπατάω και το βλέμμα απλανές
το παραμιλητό στον δρόμο αχανές

η μεγαλύτερη βαρβαρότητα του ανθρώπου 
είναι η μοναξιά
να έχει τα πάντα δίπλα του
μα τίποτε κοντά
το κενό να γίνεται ένα με το δέρμα
και την αγάπη να ξεχνά σαν να είναι
ψέμα
και η αλήθεια πια τι να μας πει
σημασία έχει για τον άλλο να'σαι εκεί
αν θα ρίξεις τον εγωισμό
τον εαυτό σου αν αγαπάς 
πόσο τον σέβεσαι 
και να χαμογελάς

και ο χρόνος σαν τσεκούρι
πάνω από το κεφάλι να καραδοκεί
μαυροφορεμένη χήρα ο θάνατος
που να μας πάρει προκαλεί
κι όταν φύγεις ποιος θα είναι εκεί
να σου ρίξει ρόδα στο κεφάλι
να ξεπλύνει κάθε ενοχή

μόνοι μας , μόνοι μας 
μας προειδοποίησε ο Κώστας 
πως παιδιά γεννάμε μονάχα τους στίχους
μόνοι, μόνοι
κανείς δεν θα ξεφύγει από την αγκαλιά
της μοναξιάς του κτήνους

ed755f50ee38aa2d8d37d2919e4cee05

00

Uncategorized

“Love is so short, forgetting is so long.”
― Pablo Neruda, Love: Ten Poems

 

όλα ξεκινούν με χαμόγελο
όλα τελειώνουν με δάκρυ
το "γειά" είναι η άλλη όψη
του  τραγικού αντίο
το μηδέν κρύβει δυστυχία
και την ασφαλέστερη
ασφάλεια για το ον
καμία προσδοκία
καμία απογοήτευση
κανένας άνθρωπος
καμία ζωή
κανένα συναίσθημα
καμία αποφυγή
τα βράδια μια σκιά
ξερνάει λυγμούς
το πορτατίφ ασθενικό
και κιτρινιάρικο
κρατάει το φανάρι
η Σελήνη κρύβεται 
και ένας ναύτης φεύγει 
για να μπαρκάρει
ίσως η σιωπή να είναι
η καλύτερη διαφυγή
τόσα στόματα με άποψη
τόσο δηλητήριο αχρησιμοποίητο
τόσοι άγνωστοι παραμυθάδες
που για μια στάλα σάρκα
σου πλέκουν το εγκώμιο ενώ αύριο
ετοιμάζονται φθηνά να σε πουλήσουν
καβάτζες η λέξη που δεν κρατήσαμε 
ούτε για τα τσιγάρα
το χόρτο,το αλκοολ
λέξεις άγνωστες βεβηλωτικές
που ηχούν σχεδόν σαν μίασμα
αγάπη η πιο βρώμικη λέξη
από χέρια που την σπίλωσαν με αίμα
έρωτας ένα χαρτί και μία πένα
ήθελα κάτι να γράψω μα πάει στέρεψα
αφήνω πάντα ένα στο επανιδείν 
κάθε φορά στο τέλος
σκέφτομαι πόσο ως άνθρωπος ημιτελής 
που έδειξα πάλι έλεος
ας μείνουμε εγωιστικά δυστυχισμένοι
της καταραμένης μοίρας μας 
του αστερισμού μας άλλωστε
αιώνια μηδενιστές
θα είμαστε για πάντα 
εγκλωβισμένοι.

tumblr_ocbypcswxh1v1we2mo1_540



ετών δεκάξι

POETRY

 

είμαι τα κρυμμένα μου
γράμματα που δεν έλαβε ποτέ 
ο παραλήπτης στο συρτάρι
κάτι εισιτήρια ΚΤΕΛ και λεωφορείων
της πόλης του Μητροπάνου
ένα εσώρουχο που δεν θα πετάξω ποτέ
οι σκέψεις στις τέσσερις την νύχτα
τα φιλιά και τα ξεθωριασμένα 
σημάδια στο λαιμό μου
οι λέξεις που δεν τόλμησα να πω
οι ευκαιρίες που δεν άρπαξα
και οι φορές που σιώπησα
σε αποφάσεις άλλων για μένα
είμαι οι λέξεις μου
κυρίως αυτές οι ορφανές 
και άστεγες γι'αγάπη
που δεν τις ατίμασα
είμαι τα γιασεμιά που αναβλύζουν
κάθε που νιώθω εν ζωή
και το μύρο κάθε που
μου καρφώνουν το μαχαίρι
είμαι μία δύστροπη κραυγή
που αμφιταλαντεύεται στου νου
και της καρδιάς το άγνωστο λημέρι
είμαι η έφηβη που κλαίει με το πρόσωπο
στα γόνατα και εκείνη που ψάχνει 
σε υπόγεια να βρει αλήθεια
είμαι η αντίφαση σε σώμα
αγάπα με αλλιώς σώπα
είμαι αιώνια ετών δεκάξι
ίσως στα τριανταδύο μην υπάρχω 
για σένα όμως θα είμαι πάντα εδώ
να σου κρατάω το χέρι ζωντανή ή απ'τον τάφο.

tumblr_o2nilbun1d1tm0l12o1_500

Νέα Ζωή 705

Uncategorized

 

Αηδίες—ο χρόνος έγινε για να κυλάει,
οι έρωτες για να τελειώνουν,
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο.

-Τάσος Λειβαδίτης

Οι μέρες μοιάζουν με μία ατέρμονη επανάληψη σαν αυτή στις στροφές που κάνουν οι δίσκοι στα πικάπ. Ακούω κάθε μέρα τα ίδια τραγούδια. Κοιμάμαι με ανοιχτό παράθυρο. Ξυπνάω από τον κρύο αέρα τα πρωινά και τις  αχτίδες που με τυφλώνουν διαπερνώντας την κουρτίνα. Είμαστε ιδεαλιστές του κερατά για να αγαπάμε τα παραμύθια που ξέρουμε πόσο άδοξα τελειώνουν. 

ee5f6a4d6e2def1fca1137423a6e0395

 

Ήθελα να το θρηνήσω αυτό το αγέννητο βιβλίο, τελετουργικά όπως αξίζει σε κάθε βιβλίο που δε γράφτηκε και έμεινε στο προσχέδιο. Να κλάψω στις σελίδες του, να προσπαθήσω να το θάψω στην άμμο και έπειτα βλέποντας πόσο μάταιη είναι η ταφή να το πετάξω στην θάλασσα. Πνιγμός εύστοχος όχι σαν τον καρυωτακικό. Ο λυρικός εαυτός μου έχει τόσα κομμάτια άλλων. Φοράω ένα λευκό φουστάνι σαν σεντόνι  που τυλίγεται κανείς μετά από έρωτα , σαν την Μάτση Χατζηλαζάρου, πόθω τόσο άρρωστα να ζήσω ένα ειδύλλιο απαγορευμένο σαν εκείνο που είχε με τον Εμπειρίκο. Το βλέμμα μου σχεδόν διαστροφικό  και με δόση Σελήνης σαν της Πλαθ θέλω να βάλω κάθε συναίσθημα που γεννάω στον φούρνο και να το κάψω μέχρι να μην υπάρχει. Σχεδόν όπως τότε που είχα πει – θέλω ένα βιβλίο που θα με κάνει μισάνθρωπο. Παγίδα μικρή μου. Το μίσος και ο μισανθρωπισμός είναι αρρώστιες, χειρότερες από χολέρα. Ξαναδιάβασε προσεκτικά τις λέξεις. Αν τις κάνεις κτήμα σου μένεις μισός. Ενώ το ρήμα αγαπάω εγκλείει μέσα του κάθε ολότητα.

Να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Μα προπάντως να σε αγαπάς. Να αγαπάς τον εαυτό σου με κάθε ατέλεια του και ασχήμια. Με κάθε αντίφαση και αντίθεση. Να αγαπάς εκείνη την γαμημένη λευκή τρίχα που φύτρωσε ξαφνικά στα εικοσίδύο σου και εκείνη την ελιά στον γοφό σου. Να αγαπάς εκείνη την ουλή που μπορεί να έχεις από εκείνο το γυαλί που σου έκοψε όταν ήσουν παιδί το πόδι ή αυτά τα μηδαμινά ράμματα στο γόνατό σου που έχουν μία γαμημένα όμορφη ιστορία. Να σε αγαπάς ακόμα και όταν σε μισείς για όλα όσα είσαι και όσα δεν είσαι- με όλη σου την δύναμη. Γιατί αν δεν σε αγαπάς , δεν πρόκειται να αγαπήσεις ποτέ πραγματικά άλλον άνθρωπο ούτε να γεμίσεις αυτό το μεγάλο κενό σου που σου τρώει τα σπλάχνα κάθε βράδυ σαν σαρκοβόρο φυτό . Να σ’αγαπήσεις πρώτα για να μπορέσεις να πιστέψεις ότι αγαπήθηκες και θα αγαπηθείς. Να σε αγαπήσεις για να γλιτώσεις από αυτό τον εν ζωή θάνατο και να μην σε δηλητηριάζεις με άλλο κακό.

Σ’αυτό το ταξίδι να ξεχνάς όσου σε πρόδωσαν και όσους θα σε προδώσουν αυτοί είναι οι μικροί όσο οι αρουραίοι που ζουν στα καράβια- δεν βλέπουν το φως και την θάλασσα που βλέπει ο καπετάνιος το ξημέρωμα – παρά ζουν συνέχεια στο σκοτάδι. Να αγαπάς το φως και τον ήλιο και να το κοιτάς κατάματα κι ας σε τυφλώνει. Ξέρεις , πηγαίνουν μπροστά όσοι ξεπερνούν τους φόβους τους κολυμπώντας μέσα τους, προχωρούν όσων οι σόλες δεν φοβούνται να περπατήσουν σε μοναχικούς δρόμους, απόμερους, παράξενους με εμπόδια και πολλές θυσίες. Το στοίχημα του ταξιδιού είναι να μάθεις να φεύγεις από όσα θεωρείς χρονοβόρα και ψυχοφθόρα,  και πάντα να εκτιμάς τα όμορφα.

Oι μέρες θα ξεκινούν πάντα με καφέ και θα λήγουν με ένα χαρτί και ένα μολύβι.Στο ενδιάμεσο θα φοράω την αγάπη μου και το χαμόγελο λάβαρο για όλους τους απεγνωσμένους εκεί έξω.

Ευτυχώς το μολύβι  και οι άγνωστοι που παρατηρώ δε θα με προδώσουν ποτέ. 

Γι’αυτό σου λέω…

Nα μάθεις να φεύγεις από όσα σε  θεωρούν κάτι συνηθισμένο και να βάζεις ρότα για εκεί που σε θεωρούν μοναδικό.

 

 

 

σημείωση #1

Uncategorized

 

Μην έχεις ρομαντικές ψευδαισθήσεις , ό,τι ξεκίνησε λάθος δε θα τελειώσει σωστά.

Οι λέξεις είναι παράλυτα σκυλιά, περιπλανώμενα σε σοκάκια που έχουν ποτιστεί με σπασμένα μπουκάλια μπύρας, σπέρμα, αίμα και κάτουρα.

Γιατί δεν το κλείνεις επιτέλους; Αυτό το αρρωστημένο στόμα που θρέφεται από ένα νωθρό και  διαστροφικό μυαλό;

Η θλίψη σε γέννησε και ο αστερισμός σου αρρώστια. Ταχυπαλμία σχεδόν ξημέρωμα και μοναξιά σαν πασπαλισμένη από ερινύες.

Αντίφαση καταπιεσμένη να χωρέσει σε δέρμα. Θα ήθελα να είμαι ο άνθρωπος-ψάρι να ζω κάτω από το νερό και να μην πνίγομαι. Να κλαίω χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει.

Εν αρχή ην ο λόγος. και . Εν αρχή ην το χάος. Τι προηγείται ο λόγος ή το χάος; Και τι προϋπήρχε της αρχής;

Είμαι το χάος. 

Ασφυκτιώ. 

Στρίψε μου τσιγάρο και άσε με να κλάψω, να αφήσω όλες τις επιτυχημένες απόπειρες να δείχνω δυνατή

να αναπνεύσουν.

a9d07b5a74e8a8df36930a34b5f5eb88